คราวนี้หวังซื่อเริ่มหวาดกลัวขึ้นมา
ปันจื๋อจากสำนักองครักษ์หลวงทยอยกันเข้ามา
บ่าวเฝ้าจวนฉินในวันวานต่างวางท่าถือตัว ทว่าวันนี้กลับหดตัวอยู่ตรงนั้น ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง
แม้แต่สุนัขที่ปกติชอบเห่าเสียงดัง วันนี้ก็หมอบอยู่มุมหนึ่ง ตัวสั่นงันงก
ไม่นานนัก คนกลุ่มหนึ่งก็หามศพติงซื่อออกมา
“นายทัพเจิ้ง เจ้าหน้าที่ชันสูตรตรวจแล้ว ยืนยันว่าเสียชีวิตเมื่อคืนวาน คาดว่าตายตอนต้นยามฉลู คนในจวนฉินกล่าวว่าเขาตายเพราะป่วยหนัก”
ผู้พูดชื่อหลินหยวน เป็นตูโถวคนหนึ่งของสำนักองครักษ์หลวง หลังจากเจิ้งสี่ได้เลื่อนขั้นเป็นจื่อฮุยสื่อ (ผู้คุมทัพ) เขาก็เป็นลูกน้องคนแรกที่เจิ้งสี่ผลักดันด้วยตนเอง นับเป็นคนสนิทคนแรกที่เจิ้งสี่ชุบเลี้ยงขึ้นมา
หวังซื่อเสริมจากด้านข้างว่า “ใต้เท้า ติงซื่อมีโรคประจำตัวมาแต่ไหนแต่ไร เมื่อคืนอาการกำเริบกะทันหัน เป็นเรื่องไม่คาดคิด เดิมทีคิดจะจัดการฝังศพเขาในวันนี้ แต่ปันจื๋อจากสำนักองครักษ์หลวงมาถึงเสียก่อน จึงต้องเลื่อนออกไป”
“ฮูหยินเกรงใจแล้ว มิได้ทำให้ล่าช้าแต่อย่างใด” เจิ้งสี่ยังคงมีท่าทีอ่อนโยน
เขามองหลินหยวนแล้วกล่าวว่า “เรียกคนออกมาเถิด”
ไม่นานนัก เด็กหนุ่มคนหนึ่งในชุดบ่าวก็เดินออกมา
การแต่งกายของเด็กหนุ่มผู้นี้เรียบง่ายไม่สะดุดตา เหมือนบ่าวรับใช้มากมายในจวนฉิน ดูซื่อสัตย์สุจริต
“เล่าสิ่งที่เจ้าได้ยินเมื่อคืนวานมาอีกครั้ง”
“ขอรับ เมื่อคืนข้าน้อยได้ยินเสียงร้องดิ้นรนดังมาจากห้องของพ่อบ้านติง คล้ายได้ยินเสียงร้องขอความช่วยเหลือของพ่อบ้านติงอยู่รางๆ ครู่ต่อมา ผู้ดูแลหลิวก็พาคนออกมาจากห้องของพ่อบ้านติง”