เกาชิวปักหลักอยู่ตรงนั้น ก้มหน้าคล้ายกำลังครุ่นคิด ทว่าในใจกลับพูดว่า: จ้าวกวนเจียนี่เล่นปิดทางพวกผู้ทรงศีลบางคนเสียตั้งแต่เริ่มเลยนะ
ขอแค่ฉันไม่มีศีลธรรม พวกคุณก็เอาศีลธรรมมาบีบบังคับฉันไม่ได้
ทุกคนไม่รู้ว่าเหตุใดฮ่องเต้จึงทรงกริ้วขึ้นมากะทันหัน อีกทั้งยังไม่รู้เรื่องราว จึงไม่กล้าออกมาทำตัวเอะอะ
อย่างไรเสีย สวีปิ่งเจ๋อที่ออกมาทำตัวเอะอะเมื่อครึ่งปีก่อน ก็ถูกฟันตายอยู่หน้าท้องพระโรงฉุยกง
ตลอดเวลายาวนาน มีคนบางคนฝันเห็นสวีปิ่งเจ๋ออยู่ทุกค่ำคืน เขาคล้ายกำลังยิ้มให้พวกเขา พลางเอ่ยว่า: อย่าขลาดสิ ออกไปปะทะกับจ้าวกวนเจียต่อ สู้ต่อไป
จ้าวหนิงกวาดตามองทุกคนรอบหนึ่ง แล้วตรัสต่อว่า: “ในเมื่อทุกท่านเห็นว่าบัดนี้ควรประคับประคองชีวิตความเป็นอยู่ของราษฎร เช่นนั้นก็จงมาถามขุนนางใหญ่แห่งเส้นทางจิงจีผู้นี้พร้อมกัน ดูว่าเขาทำเรื่องเช่นไร!”
“พาตัวเส้าจ๋อชิงเข้ามา!”
ไม่นานนัก เส้าจ๋อชิง รองเสนาบดีฮู่ปู้ควบตำแหน่งข้าหลวงตรวจการขนส่งแห่งเส้นทางจิงจี ก็ถูกนำตัวเข้ามาในท้องพระโรง พอเห็นฮ่องเต้ เขาก็ร้องขึ้นทันทีว่า “ฝ่าบาท กระหม่อมในที่สุดก็ได้พบพระองค์แล้ว! คนพวกนี้! คนพวกนี้...”
เขาชี้ไปยังปันจื๋อของสำนักองครักษ์หลวง แล้วด่าด้วยความเคียดแค้นว่า “คนพวกนี้ทารุณขุนนางชั้นผู้ใหญ่ของราชสำนัก! พวกมันไม่เห็นฝ่าบาทอยู่ในสายตา! พวกมัน...”
“หุบปาก!”
จ้าวหนิงตวาดกร้าว เส้าจ๋อชิงสะดุ้งไปทั้งตัว รีบปิดปากเงียบ ตัวสั่นงันงกด้วยความหวาดกลัว
“เราถามเจ้า เจ้ารู้จักจางซงหรือไม่?”
เมื่อได้ยินชื่อจางซง เส้าจ๋อชิงก็ใจสะท้าน อ้ำอึ้งกล่าวว่า “งานราชการของกระหม่อมมีมากมาย อาจจำชื่อทุกคนไม่ได้พ่ะย่ะค่ะ”
“จำไม่ได้ก็ไม่เป็นไร เราจะช่วยให้เจ้าระลึกได้”
“ทหาร พาคนเหล่านั้นเข้ามาให้หมด!”
เหล่าขุนนางยิ่งประหลาดใจ เกิดเรื่องอันใดขึ้นกันแน่?
พวกเขาเห็นคนกลุ่มหนึ่งที่ใบหน้าฟกช้ำดำเขียวถูกนำเข้ามาในท้องพระโรงฉุยกง
แม้แต่หวังเป่าเจิ้งก็ถูกพาตัวเข้ามาด้วย
ตั้งแต่เสมียนชั้นผู้น้อย พ่อค้า ไปจนถึงขุนนาง