“ฝ่าบาท เรื่องนี้ทำไม่ได้เด็ดขาดพ่ะย่ะค่ะ!”
ผู้ที่กล่าวยังคงเป็นหานเฉิง
เขากล่าวว่า “หากผู้กู้เงินจากธนาคารไปซื้อบ้านมีรายได้ลดลงอย่างกะทันหัน จนไม่อาจชำระหนี้ธนาคารได้ มิกลายเป็นหนี้เสียหรือพ่ะย่ะค่ะ?”
หลินอี้เฟยก้าวออกมากล่าวด้วยว่า “หากมีเพียงสิบยี่สิบคนก็ยังพอว่า แต่หากเป็นหนึ่งแสนคน แต่ละคนติดหนี้ธนาคาร 300 ก้วน รวมแล้วเป็นเงินก้อนโตถึง 30 ล้านก้วน แล้วจะรับมือกับสถานการณ์เช่นนี้ได้อย่างไรพ่ะย่ะค่ะ?”
“ใช่แล้วพ่ะย่ะค่ะ! ฝ่าบาท หากเริ่มใช้วิธีนี้ ย่อมก่อเกิดปัญหาตามมาไม่รู้จบ เมื่อถึงเวลาผู้ซื้อบ้านไม่มีกำลังชำระหนี้ ความเสี่ยงของธนาคารย่อมเกิดขึ้นเป็นแน่ หากประชาชนรู้ว่าธนาคารเรียกเงินคืนไม่ได้ มิพากันไปถอนเงินที่ฝากไว้จากธนาคารหรือพ่ะย่ะค่ะ?”
เจิ้งซิวเหนียนกล่าวเสริมว่า “หากเป็นเช่นนั้น เรื่องนี้ย่อมส่งผลกระทบเป็นวงกว้าง ส่านซีกับเหอเป่ยก็ไม่อาจรอดพ้น เมื่อถึงเวลาประชาชนโกรธแค้น ต่างพากันวิตกเรื่องทรัพย์สินจนรวมตัวกัน ผู้คนย่อมหวาดหวั่น หากชาวจินยกทัพลงใต้ในยามนั้น ภายในต้าซ่งเกิดความวุ่นวาย แล้วจะประกันเสบียงกองทัพแนวหน้าได้อย่างไร และจะประกันกำลังขนส่งเสบียงได้อย่างไรพ่ะย่ะค่ะ?”
เมื่อทุกคนเห็นว่าประเด็นลุกลามมาถึงขั้นนี้แล้ว จึงพากันกล่าวตามว่า “ฝ่าบาท วิธีนี้มีแต่โทษไร้คุณ หากพลาดพลั้งเพียงนิดเดียว อาจก่อมหันตภัยได้พ่ะย่ะค่ะ”
“พูดจาเหลวไหล!” หวังจงหวังก้าวออกมา ชี้หน้าเหล่าขุนนางอย่างเจิ้งซิวเหนียนแล้วตำหนิว่า “ยังไม่ต้องพูดถึงนโยบายใหม่ของเมืองระดับฝู่ที่ขณะนี้บังคับใช้เพียงในเมืองหลวงทั้งสี่แห่ง แค่ตงจิงแห่งเดียว ที่ดินซึ่งขายไปมีเท่าไร มีผู้คนกี่คน และจัดสรรบ้านไว้เท่าไร ล้วนกำหนดจำนวนไว้แล้ว จะขยายเมืองอย่างไร้ขอบเขตตามอำเภอใจได้อย่างไร? ทุกท่านจงใจบิดเบือนข้อเท็จจริง ชัดเจนว่ามีเจตนาแอบแฝง!”