หลี่ชงกล่าวว่า “ฝ่าบาท กระหม่อมจะให้คนไปนำเกราะมาเดี๋ยวนี้”
“ไม่ต้อง เราจะไปดูด้วยตนเอง”
“ฝ่าบาท ที่เก็บเกราะกำลังซ่อมแซม เกรงว่าการเสด็จไปจะไม่สะดวกพ่ะย่ะค่ะ”
“เกราะอยู่ที่ใด”
“อยู่ที่คลังเกราะและเครื่องแต่งกายทหารพ่ะย่ะค่ะ”
“หน้าไม้ ลูกธนู และดาบอยู่ที่ใด”
หลี่ชงตอบว่า “อยู่ที่คลังหน้าไม้และลูกธนูของกองทัพ กับคลังด้านใต้พ่ะย่ะค่ะ”
“พาเราไปตรวจดู”
“ฝ่าบาท...”
“เหตุใด มีที่ใดไม่สะดวกหรือ”
“ไม่มี... ไม่มีที่ใดไม่สะดวกพ่ะย่ะค่ะ”
จ้าวหนิงไปถึงคลังหน้าไม้และลูกธนูของกองทัพก่อน แล้วเดินตรวจดูหน้าไม้หลายชนิด รวมถึงหน้าไม้เตียงและหน้าไม้แขนเทพ
คลังหน้าไม้และลูกธนูของกองทัพเป็นคลังเก็บหน้าไม้กับลูกธนู ส่วนสถานที่ผลิตหน้าไม้และลูกธนูเรียกว่าสำนักธนูและหน้าไม้
สำนักธนูและหน้าไม้แห่งราชวงศ์ซ่งมีความสามารถในการผลิตสูงยิ่ง ตามบันทึกทางประวัติศาสตร์ ในแต่ละปีสำนักแห่งนี้ผลิตธนู หน้าไม้ หัวลูกธนู สายธนู และสิ่งของอื่น ๆ รวมกันได้มากกว่า 16.5 ล้านชิ้น
เรื่องนี้แสดงให้เห็นว่าการแบ่งงานเป็นขั้นตอนของราชวงศ์ซ่งพัฒนาไปมากแล้ว อีกทั้งแต่ละตำแหน่งยังมีความเชี่ยวชาญสูง
แม้กำลังทางทหารที่ใช้รับมือศัตรูภายนอกจะอ่อนด้อย แต่กำลังการผลิตยุทโธปกรณ์กลับเหนือกว่าทุกแคว้นทั่วหล้าในยุคเดียวกัน
ยิ่งไปกว่านั้น ระบบการผลิตยุทโธปกรณ์ยังมีระเบียบจัดการที่สมบูรณ์ ตัวอย่างเช่น กำหนดให้คน 7 คนใช้เวลา 9 วันทำธนู 8 คัน คน 8 คนใช้เวลา 6 วันทำดาบ 5 เล่ม และคน 3 คนใช้เวลา 2 วันทำลูกธนู 150 ดอก
ทั้งหมดนี้ล้วนเป็นงานที่กำหนดไว้อย่างชัดเจน