ราชสำนักทำสงคราม พ่อค้ากลับร่ำรวย?
เป็นเช่นนั้นจริง ในราชวงศ์ซ่ง ขอเพียงเกิดสงคราม พ่อค้าย่อมทำกำไรได้เป็นแน่
ราชวงศ์ซ่งเป็นราชวงศ์ที่น่าอัศจรรย์อย่างยิ่งในประวัติศาสตร์จีนโบราณ
ราชวงศ์ซ่งมีทั้งกิจการผูกขาดของรัฐมากมาย และทุนของขุนนางอีกไม่น้อย
ตั้งแต่เชื้อพระวงศ์ชั้นอ๋อง สามมหาเสนาบดี อัครมหาเสนาบดี ลงไปจนถึงนายอำเภอและนายอำเภอฝ่ายทหาร ต่างหลงใหลในการแสวงหาผลประโยชน์จากการค้าอย่างยิ่ง
ไม่ว่าจะเป็นการลงทุนในอสังหาริมทรัพย์ของเมืองตงจิง การลักลอบค้าขายเกลือ หรือการซื้อขายใบชา ธัญพืช เครื่องหอม และสินค้าอื่น ๆ
อย่างเช่นจางเข่อจิ่ว ข้าหลวงตรวจการขนส่งแห่งเจียงหนานในสมัยซ่งเหรินจง ซึ่ง “ลักลอบขายเกลือเถื่อนในเขตปกครองของตนกว่าหมื่นจิน”
เดือนสาม ปีที่สี่แห่งรัชศกชิ่งลี่ ข้าหลวงตรวจการขนส่งเจียงซีมีหนังสือถึงหัวเมืองในสังกัดว่า “ทุกครั้งที่ซื้อใบอนุญาตจำหน่ายเกลือด้อยคุณภาพ ทุกหนึ่งร้อยก้วนให้จ่ายเงินเพิ่มหนึ่งในสาม โดยผ่านหลี่อวี้ชิงแห่งเมืองจี๋โจวซึ่งรับสินบน เพื่อยกเว้นการส่งเหล็กแทนเงิน”
กล่าวได้ว่าเจ้าหน้าที่ดูแลเกลือและเจ้าหน้าที่ลำเลียงเสบียงทั้งหลายต่างอาศัยอภิสิทธิ์จากการอยู่ใกล้แหล่งน้ำ แสวงหาผลประโยชน์เข้าตน
เมื่อประวัติศาสตร์เข้าสู่ราชวงศ์ซ่ง ที่นาผืนดีได้รับการบุกเบิกเป็นวงกว้าง ประชากรเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว ราชสำนักให้ความสำคัญกับชลประทาน และการขนส่งทางน้ำเจริญรุ่งเรืองอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน เศรษฐกิจโดยรวมจึงขยายตัวอย่างรวดเร็ว
แผ่นดินสร้างก้อนผลประโยชน์ให้ใหญ่ขึ้นเรื่อย ๆ ผลผลิตมวลรวมสูงขึ้นทุกที ทว่าชาวบ้านกลับยิ่งยากจน!
เพราะเหตุใด?
ล้วนเป็นเพราะขุนนางแย่งชิงผลประโยชน์กับราษฎร ทั้งยังสมคบกับพ่อค้ารายใหญ่ จนก่อเกิดการผูกขาดโดยอภิสิทธิ์ชนขึ้นอีกชั้น