“ฝ่าบาท! ฝ่าบาท!”
“มีเรื่องใดจึงร้อนรนถึงเพียงนี้?”
“กองทัพของเราถอยกลับขึ้นฝั่งหมดแล้วพ่ะย่ะค่ะ”
“เหตุใดจึงถอยกลับขึ้นฝั่ง หรือจับชาวซ่งเหล่านั้นได้แล้ว?”
“มิใช่พ่ะย่ะค่ะ ฝ่าบาท พวกเรามิได้เอาชนะชาวซ่ง ทหารทั้งหลายถูกข่มขวัญจนถอยกลับมา”
“เพราะเหตุใด?” กษัตริย์แห่งแคว้นป๋อนีตรัสถามอย่างกริ้วโกรธ
“เรือของชาวซ่งส่งเสียงดุจฟ้าร้อง ทั้งยังใช้สายฟ้าโจมตีเรือของพวกเราได้พ่ะย่ะค่ะ”
“นี่...นี่...” กษัตริย์แห่งแคว้นป๋อนีทรงตกตะลึง “เป็นไปไม่ได้”
“เป็นความจริงพ่ะย่ะค่ะ ทุกคนถอยกลับมาหมดแล้ว”
ระหว่างที่กำลังพูด ก็มีคนอีกผู้หนึ่งวิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาจากด้านนอก
“ฝ่าบาท กองทัพซ่งบุกเข้ามาแล้วพ่ะย่ะค่ะ”
“อา!” กษัตริย์แห่งแคว้นป๋อนีทรงตกพระทัยจนทำอะไรไม่ถูก เหล่าขุนนางก็พากันตื่นตระหนกจนลนลาน
“กองทัพซ่งมาเท่าใด?”
“ไม่ทราบพ่ะย่ะค่ะ”
“คนของเราเล่า?”
“ไม่ทราบพ่ะย่ะค่ะ”
เดิมทีหลี่คุนเพียงตั้งใจจะกดดันแคว้นป๋อนี แต่ไม่คาดคิดว่าศึกครั้งนี้จะราบรื่นถึงเพียงนี้ ราบรื่นยิ่งกว่าที่คาดไว้มาก
เรือรบของแคว้นป๋อนียังไม่เสียหายแม้แต่ลำเดียว ทว่ากลับถอยเข้าไปในท่าเรือทั้งหมด ทหารต่างพากันหนีขึ้นฝั่ง
ยามนี้ท่าเรือไร้การป้องกันโดยสิ้นเชิง
แรกเริ่มหลี่คุนส่งทูตไปเจรจา โดยผู้ที่ส่งไปคือหลิวเซียง
หลิวเซียงเข้าไปถึงในเมืองจึงพบว่าทั่วทั้งเมืองกำลังเล่าลือข่าวลือกันอยู่
ยิ่งไปกว่านั้น ข่าวลือยังเกินจริงอย่างยิ่ง จนผู้คนหวาดหวั่นกันไปทั่ว
หลิวเซียงเดินไปได้ครึ่งทางก็ฉุกคิดขึ้นมา บัดนี้กองทัพทั้งสองฝ่ายปะทะกันแล้ว สถานการณ์ยังไม่แน่ชัด หากตนไปถึงพระราชวังแล้วอีกฝ่ายเกิดโทสะ ตัดหัวตนขึ้นมาจะทำอย่างไร?
หลิวเซียงจึงย้อนกลับไปกล่าวกับหลี่คุนว่า “ใต้เท้า ในเมืองไม่มีการป้องกันใด ๆ ข้าน้อยเห็นว่าเราไม่จำเป็นต้องเสียเวลาอีก ส่งทหารไปยังพระราชวังโดยตรงเถิด เพื่อป้องกันมิให้กษัตริย์จ้านเฉิงหลบหนีไป”