วันที่ 15 เดือนสอง หลี่เป่าเติมเสบียงและสิ่งของจำเป็นจำนวนมากที่แคว้นกู่เซียน ในนั้นมีสมุนไพรจำนวนไม่น้อย
สมุนไพร เครื่องหอมกำยาน และของทำนองเดียวกัน เป็นผลผลิตหลักของทะเลใต้
สินค้าจำพวกนี้ส่งออกไปยังดินแดนตะวันตกและต้าซ่งเป็นจำนวนมาก
ยามเที่ยงวันนั้น หลี่เป่าเดินเที่ยวชมเมืองหลวงของแคว้นกู่เซียนอยู่รอบหนึ่ง
ผู่หลัวซินเดินเป็นเพื่อนเขา
ผู่หลัวซินกล่าวว่า “จ่งก่วนหลี่ อากาศร้อนถึงเพียงนี้ ยังต้องออกมาเดินอีก มิสู้ไปหลบร้อนที่สระน้ำในสวนด้านหลังพระราชวังเถิด เจ้าแคว้นกู่เซียนกล่าวไว้แล้วว่า จ่งก่วนหลี่ไปที่นั่นได้ทุกเมื่อ ทั้งยังมีหญิงงามอยู่ไม่น้อย”
หลี่เป่าซับเหงื่อบนหน้าผาก หลายปีมานี้เขาอยู่ในทะเลใต้จนผิวพรรณหยาบกร้านและคล้ำแดด
เขาถอนหายใจแล้วกล่าวว่า “ราชสำนักสั่งให้พวกเรายกทัพตีซานโฝฉี พูดตามตรง ความเข้าใจที่ข้ามีต่อซานโฝฉีในยามนี้ยังมีอยู่อย่างจำกัดยิ่ง”
ผู่หลัวซินกล่าวว่า “ซานโฝฉีเป็นแคว้นที่แข็งแกร่งที่สุดในทะเลใต้ ก่อตั้งแคว้นมาแล้ว 400 ปี นอกจากเมื่อร้อยปีก่อนที่แคว้นจูเหนียนยกทัพจู่โจมและเอาชนะกองทัพซานโฝฉีได้ นับแต่นั้นมาซานโฝฉีก็ไม่เคยพ่ายแพ้อีกเลย”
หลี่เป่ากล่าวว่า “เรื่องเหล่านี้ข้าล้วนทราบ บันทึกประวัติศาสตร์ทางการของราชสำนักเรามีบันทึกไว้ทั้งสิ้น เผิงเฟิง เติงหยาโหน่ง หลิงหยาเจีย จี้หลันตัน ฝอหลัวอัน ยื่อหลัวถิง เฉียนม่าย ป๋าถ่า ตานหม่าหลิ่ง เจียหลัวซี ปาหลินเฟิ่ง ซินถัว เจียนปี้ หลานอู๋หลี่ และซีหลาน (ศรีลังกา) ล้วนเป็นประเทศบรรณาการของซานฝอฉี”
“จ่งก่วนหลี่ทราบเรื่องราวมากกว่าข้าน้อยเสียอีก” ผู่หลัวซินกล่าว “จ่งก่วนหลี่กังวลว่าพวกเราจะเอาชนะซานโฝฉีไม่ได้หรือ?”