ชาวซีเซี่ยเพิ่งผ่านศึกใหญ่ ทั้งยังดื่มด่ำอยู่กับความยินดีในชัยชนะ ยามนี้จึงตกอยู่ในอาการมึนงง
ปัญหาใหญ่ที่สุดคือ เมื่อวานชาวซีเซี่ยก็ตายไปไม่น้อย อย่างน้อยหลายพันคน แม้ยังไม่ถึงหมื่น ผู้ที่เสียชีวิตล้วนเป็นทหารประจำการทางเหนือของเมือง
ชาวซีเซี่ยกำลังเก็บกวาดพื้นที่กันตลอดทั้งคืน กำลังพลจำนวนไม่น้อยทางตะวันตกของเมืองก็ถูกโยกย้ายไปที่นั่นด้วย
ส่งผลให้ระเบียบภายในค่ายแตกต่างจากเดิมโดยสิ้นเชิง การป้องกันก็หละหลวมลง
แม้แต่คนที่ยืนปัสสาวะอยู่ด้านนอกก็ยังยืนนิ่ง ลืมดึงกางเกงขึ้น ถูกทหารม้าซ่งนายหนึ่งซึ่งพุ่งเข้ามาฟาดด้วยค้อนดาวตกจนกะโหลกซีกหนึ่งแหลก นอนแน่นิ่งอยู่บนหิมะ มือยังคงกุมส่วนล่างไว้
ทหารม้ากองหนึ่งพุ่งตรงเข้ามาจากประตูค่าย
ชาวซีเซี่ยด้านในตะโกนโหวกเหวกเป็นภาษาซีเซี่ยว่า “ตั้งขบวนเร็ว! ตั้งขบวน! สังหารพวกสุนัขซ่ง...”
เสียงยังไม่ทันขาดคำ ทหารซ่งที่นำหน้ามาก็เหวี่ยงกระบองหนามฟาดเข้าใส่
หูข้างขวาถูกตีจนเละปนกับเศษกะโหลกและสมอง ร่างทรุดฮวบลงกับพื้น เลือดนองย้อมหิมะเป็นสีแดง
ชาวซีเซี่ยที่อยู่รอบข้างต่างตะเกียกตะกายไปหาอาวุธของตน แต่ก็สายเกินไปแล้ว
ทหารซ่งเหล่านั้นบุกเข้าไปในค่ายพร้อมเสียงคำราม ราวกับทุกคนลุกโชนขึ้นมา แผดเผาด้วยโทสะอันคุกรุ่น เห็นผู้ใดก็ฟาดใส่ผู้นั้น
ร่างมนุษย์ในชั่วขณะนี้เปราะบางอย่างยิ่ง ถูกแรงมหาศาลจากแรงปะทะกระแทกจนแหลกไม่ต่างจากไม้ผุ
เศษเนื้อ เศษกระดูก สมอง เส้นผม และอวัยวะภายในกระเด็นกระจายไปทั่วพื้นหิมะ