ตู้ชงรีบซ่อนเงิน จากนั้นสวมหมวกขุนนางและจัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อย
อย่างไรเสีย ก่อนจะไปตาย...เอ่อ ไม่สิ อย่างไรเสีย เมื่อจะพบราชทูตของโอรสสวรรค์ ก็ต้องสำรวมสักหน่อย
เขาเปิดประตูแล้วกล่าวกับคนด้านนอกว่า “ราชทูตอยู่ที่ใด?”
“จัดให้พักอยู่ที่โถงด้านหน้าแล้วขอรับ”
ตู้ชงเดินไปยังโอ่งน้ำใบหนึ่ง ส่องดูเงาบนผิวน้ำให้แน่ใจว่าหมวกขุนนางวางตรงดีแล้ว จากนั้นจัดปกเสื้ออีกครู่หนึ่ง จึงเดินออกไปอย่างวางท่า
“ใต้เท้า คราวนี้ผู้ลี้ภัยจากชางโจวมีจำนวนไม่น้อย รวมแล้ว...”
ตู้ชงกล่าวอย่างรำคาญใจว่า “ข้าพูดไม่ชัดเจนเมื่อครู่หรือ? ฆ่าเสีย! ฆ่าให้หมด! ห้ามเหลือแม้แต่คนเดียว! หากกล้าเหลือรอดสักคน ข้าจะเอาเรื่องเจ้า!”
“แต่ทางท่านอำมาตย์หลี่คงยากจะชี้แจง...”
“ข้าเป็นจือฝู่ชางโจว สิ่งที่ข้าทำก็เพื่อปกป้องชางโจว คนพวกนั้นใช่ผู้ลี้ภัยเสียที่ไหน? พวกนั้นเป็นไส้ศึกของชาวจิน!”
“แต่ยังมีเด็กอยู่บ้าง...”
ตู้ชงด่ากราดใส่เขา “เจ้าไม่อยากทำงานแล้วหรือ? หากไม่อยากทำก็ไสหัวไป คนที่อยากเข้ามารับราชการในที่ว่าการมีถมเถ! ก่อนตะวันตกดินวันนี้ ห้ามเหลือผู้ใดมีชีวิตอยู่!”
ตู้ชงสะบัดแขนเสื้อยาว แล้วก้าวยาว ๆ มุ่งไปข้างหน้า
คนหลายคนไม่กล้าพูดอะไรอีก ได้แต่ตามหลังเขาไปติด ๆ
เมื่อถึงโถงด้านหน้า ท่าทีวางอำนาจของตู้ชงเมื่อครู่พลันอันตรธานไป ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้ม เขาประสานมือกล่าวว่า “ราชทูตมาเยือน ข้าน้อยมิได้ออกไปต้อนรับแต่ไกล ขอท่านโปรดอภัย ขอท่านโปรดอภัย”