โจวซู่ก้าวออกมากล่าวว่า “คดีใหญ่ถึงเพียงนี้ ใช้เพียงสมุดบัญชีเล่มเดียวตัดสินคดี จะไม่ดูสะเพร่าเกินไปหรือ หากแพร่ออกไป ผู้คนคงคิดว่าราชสำนักไร้กฎหมาย!”
“ท่านซือเจิ้งโจวไม่ต้องร้อนใจ ในสมุดบัญชีนี้มีชื่อของท่าน...”
“นี่เจ้าใส่ร้ายข้าแล้ว ในจิงเจาฝู่ ใครบ้างไม่รู้ว่าข้าปกครองอย่างสุจริต”
“จริงหรือ?” หูเฉวียนเอ่ยรวดเร็ว “เช่นนั้นอนุภรรยาชื่อจางเจี๋ยของท่านคงปิดบังท่าน แอบขโมยเงินแปดหมื่นก้วนไปกระมัง?”
“อะไรนะ! นางหญิงชั้นต่ำผู้นั้นเข้ามาพัวพันด้วยหรือ?” โจวซู่พลันแสดงสีหน้าเจ็บปวด “ฝ่าบาท กระหม่อมอบรมคนในเรือนไม่ดี กระหม่อมบกพร่องต่อหน้าที่พ่ะย่ะค่ะ!”
หยางเหยียนพลันเปลี่ยนสีหน้าเช่นกัน กล่าวตามว่า “ฝ่าบาท กระหม่อมไม่รู้เรื่องแม้แต่น้อย คิดไม่ถึงว่าในเรือนจะเกิดเรื่องอัปยศเช่นนี้ กระหม่อมยินดีลาออกเพื่อรับผิดพ่ะย่ะค่ะ...”
หวังฉวินเห็นว่าผู้ยิ่งใหญ่ทั้งสองต่างยอมรับแล้ว เขา...
เขางุนงงอยู่บ้าง คนหนึ่งโยนความผิดให้บุตรชาย อีกคนโยนให้อนุภรรยา ส่วนหวังฉวินนั้นเป็นผู้ไปฝากเงินและถอนเงินด้วยตนเอง
ยามนี้หวังฉวินจึงตระหนักว่า บางเรื่องไม่ควรลงมือทำด้วยตนเอง
“ลาออกเพื่อรับผิดหรือ?” จ้าวหนิงเอ่ยขึ้นในที่สุด “เจ้ากำลังจะบอกเราหรือว่า อนุภรรยาคนหนึ่งของเจ้าถอนเงินแปดหมื่นก้วนได้ตามใจ แต่เจ้าไม่รู้เรื่องเลย?”
“กระหม่อมไม่รู้จริง ๆ พ่ะย่ะค่ะ...”
“แล้วเงินแปดหมื่นก้วนนี้มาจากไหน?” จ้าวหนิงถามต่อ “เป็นของอนุภรรยาเจ้าหรือ?”
“นี่...น่าจะเป็นของนางพ่ะย่ะค่ะ?”
“ดี เราจะเชื่อชั่วคราวว่าเป็นเงินของนาง บัดนี้เราจะส่งคนไปสืบดูว่าอนุภรรยาคนนี้มีฐานะเช่นไร เหตุใดจึงมีเงินถึงแปดหมื่นก้วน หากสืบพบว่าไม่ตรงกับที่เจ้ากล่าว แม้เจ้าอยากตาย เราก็ไม่ยอมให้ตายง่าย ๆ!”