หยางเหยียนถามด้วยสีหน้าฉงนว่า “ท่านหมายความว่าอย่างไร?”
“ท่านซือเซี่ยนหยางไม่ทราบหรือ?”
“ข้าไม่ทราบเลย”
“เช่นนั้นที่ท่านกล่าวว่าจับตัวผู้บงการเบื้องหลังสมาคมเสื้อเขียวได้เกือบทั้งหมด หรือว่าคนที่จับได้เป็นพวกจางซานหลี่ซื่อหวังอู่ทำนองนั้น?”
หยางเหยียนกล่าวว่า “ผู้ใดถูกจับ สำนักตรวจการย่อมมีบันทึกไว้”
“ดูท่าว่าวันนี้ข้าน้อยคงต้องช่วยสำนักตรวจการไขคดีเสียแล้ว!” รอยยิ้มบนใบหน้าหูเฉวียนพลันเลือนหาย น้ำเสียงเย็นเยียบดุจน้ำแข็ง “ฝ่าบาท นี่คือหลักฐานว่าหวังฉวินส่งคนไปหลอกลวงเอาทรัพย์สินจากชาวบ้าน ทั้งยังสมคบกับสมาคมเสื้อเขียวปล่อยเงินกู้ดอกเบี้ยสูง ขอฝ่าบาททรงตัดสินอย่างเป็นธรรม คืนความยุติธรรมให้ชาวเมืองจิงเจาฝู่ด้วยพ่ะย่ะค่ะ!”
สีหน้าหวังฉวินเปลี่ยนไปอย่างมาก เขาพลันก้าวออกมาชี้หน้าหูเฉวียนแล้วด่าทอ “หูเฉวียน! เจ้าพูดเหลวไหลอะไร! กล้าใส่ร้ายข้าต่อหน้าฝ่าบาทและขุนนางผู้ภักดีทั้งหลายหรือ! นี่เจ้ากำลังยุยงให้ฝ่าบาทกับขุนนางแตกแยก ทำลายกิจการภายในของต้าซ่ง เจ้า... เจ้า...”
หวังฉวินแสดงท่าทีดุดัน ทว่าเหงื่อบนหน้าผากกลับไหลพรั่งพรู
เขาพลันนึกคำกล่าวหนึ่งขึ้นมาได้ จึงตะโกนอย่างชอบธรรมว่า “มันเป็นสายลับชาวจิน คิดยุยงให้ฝ่าบาทกับขุนนางต้าซ่งแตกแยก เพื่อบรรลุแผนลับอันมิอาจเปิดเผยในการบ่อนทำลายต้าซ่งจากภายใน! มันเป็นสายลับชาวจิน! ฝ่าบาท! มันเป็นสายลับชาวจิน!”
จ้าวหนิงซึ่งกำลังหลับตาพักผ่อนขมวดคิ้วเล็กน้อย จิงเชาที่อยู่ข้างกายตวาดว่า “เงียบ!”
ลิ้นของหวังฉวินสั่นระริก เขาจึงฝืนกลืนคำพูดกลับลงไป