ว่านเหยียนจงวั่งยังมีชีวิตอยู่ สำหรับจ้าวหนิงแล้ว อย่างไรก็นับเป็นเรื่องดี
ราชสำนักแคว้นจินยิ่งแตกแยกรุนแรง เขาก็ยิ่งมีเวลามากขึ้น และแรงกดดันก็ลดน้อยลงตามไปด้วย
ทว่าจ้าวหนิงไม่รู้ว่าว่านเหยียนจงวั่งยังมีชีวิตอยู่ กระทั่งข่าวจางปังชางตั้งตนเป็นจักรพรรดิและประกาศศักราชใหม่ที่หลงเต๋อฝู่ก็ยังมาไม่ถึงเมืองตงจิง
วันที่ 2 เดือน 6 ณ เมืองตงจิง ยามเช้าหลังฝนพรำยามค่ำคืน ละอองหมอกบางเบาลอยอวลเหนือแม่น้ำเปี้ยน
แสงอรุณค่อย ๆ ปรากฏ สายลมฤดูร้อนพัดผ่านดอกบัวเขียว
เรือแล่นแหวกผิวน้ำ บรรทุกสินค้าเต็มลำ
ยามนี้ท่าเรือคลาคล่ำไปด้วยผู้คนและยวดยาน วุ่นวายจอแจ
อากาศอบอวลด้วยกลิ่นดินและหญ้าเขียวขจี ร้านรวงเล็ก ๆ ข้างทางทยอยเปิดทีละแห่ง รถม้าแต่ละคันบรรทุกสินค้าออกจากท่าเรือ แล้วนำไปส่งยังสถานที่ที่กำหนด
การค้าสมัยราชวงศ์ซ่งเจริญรุ่งเรือง จนยกเลิกระบบเขตชุมชนแบบราชวงศ์ถัง เมื่อสินค้ามีจำนวนเพิ่มขึ้น ทางการจึงสร้างสถานที่หลายแห่งในเมืองไว้ให้พ่อค้าเก็บสินค้าโดยเฉพาะ
สถานที่เช่นนี้มีชื่อเรียกอย่างเป็นทางการว่า “โกดังสินค้า” พบเห็นได้ทั่วไปในเมืองต่าง ๆ ทั่วราชวงศ์ซ่ง
ไม่เพียงพ่อค้าเท่านั้นที่เก็บสินค้าไว้ได้ ประชาชนทั่วไปก็เก็บของใช้ส่วนตัวได้เช่นกัน เพียงแต่ต้องเสียเงิน
ในช่วงต้นราชวงศ์ต้าหมิง จูหยวนจางได้นำระบบเช่นนี้ไปใช้ในวงกว้างทั่วทุกพื้นที่
จากปริมาณสินค้าที่เก็บอยู่ในโกดังสินค้า ณ เวลานี้ เห็นได้ว่าสินค้าจำนวนมากในเมืองตงจิงกำลังเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ
อาทิ ธัญพืช ผลไม้ น้ำมัน เกลือ ผ้าไหม ผ้าแพร และยา เป็นต้น
ราชวงศ์จงหยวนเป็นเช่นนี้เอง ตราบใดที่ไม่มีสงคราม และปล่อยให้ประชาชนได้พักหายใจ พวกเขาก็จะฟื้นฟูชีวิตความเป็นอยู่ได้อย่างรวดเร็ว ค่อย ๆ กลับมารุ่งเรืองดังเดิม