จ้าวหนิงพาคนติดตามชายชราคนนั้น มุ่งหน้าไปยังหมู่บ้านเบื้องหน้า
เมื่อไปถึงบริเวณที่อยู่ไม่ไกลนัก ก็เห็นผู้คนมุงกันอยู่ไม่น้อย
ชายหนุ่มคนหนึ่งถือกระบองเหล็ก เหยียบศีรษะชายหนุ่มอีกคนไว้ด้วยเท้าข้างหนึ่ง
“บอกพวกเจ้าไปแล้วมิใช่หรือว่า ยามนี้ราชสำนักกำลังขาดแคลนเสบียง ข้ามาตามคำสั่งทางการ เพื่อซื้อเสบียง เข้าใจหรือไม่? ข้าจ่ายเงินให้พวกเจ้า!”
เขาใช้เท้าบดขยี้ศีรษะของชายหนุ่มผู้นั้น
ใบหน้าของชายหนุ่มเปื้อนโคลน ทว่าไม่กล้าต่อต้าน
“พ่อแม่พี่น้องทุกท่าน พวกเรามาซื้อเสบียง! เป่าเจิ้ง มานี่!”
“มาแล้ว มาแล้ว คุณชายหลี่” ชายวัยกลางคนผู้หนึ่งรีบวิ่งเข้ามาพร้อมรอยยิ้มประจบเต็มใบหน้า
ช่วงต้นราชวงศ์ซ่งยังคงใช้ระบบหมู่บ้านแบบดั้งเดิม ทว่าหลังการปฏิรูปของหวังอันสือ ราชวงศ์ต้าซ่งก็ผลักดันระบบเป่าเจี่ยไปทั่วทั้งแผ่นดิน
กระทั่งราชวงศ์ซ่งเหนือล่มสลาย ระบบเป่าเจี่ยก็ยังไม่สูญหาย ราชวงศ์ซ่งใต้ยังคงสืบทอดต่อมา
แม้แต่ระบบหลี่เจี่ยของราชวงศ์หมิง ก็ยังมีส่วนคล้ายคลึงกับระบบเป่าเจี่ยอยู่บ้าง
“คุณชายหลี่ มาแล้วขอรับ”
คุณชายหลี่ผู้นี้ใช้เท้าข้างหนึ่งเหยียบชายหนุ่มไว้ มือซ้ายถือกระบองเหล็ก พูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนว่า “หวังเป่าเจิ้ง ท่านต้องช่วยอธิบายแก่ชาวบ้าน ข้ามาตามคำสั่งราชสำนักเพื่อซื้อเสบียง ขอให้ทุกคนอย่าเข้าใจผิด”
“ข้าอธิบายกับพวกเขาแล้วขอรับ”
“อธิบายแล้วเหตุใดพวกเขายังวิ่งหนี?”
ผู้ดูแลหวังกล่าวอย่างร้อนใจว่า “คุณชายหลี่ โปรดรอสักครู่ ข้าจะส่งคนไปค้นทุกบ้าน”
“จะค้นอะไร!” หลี่จู้กล่าวอย่างหงุดหงิด “บอกแล้วว่ามาซื้อเสบียง เป็นการซื้อขายที่ทั้งสองฝ่ายเต็มใจ เข้าใจหรือไม่?”