ทุกคนหันไปมองเยลี่ว์ต้าสือ รอฟังเขากล่าวต่อ
“หลายปีมานี้ ระหว่างซ่งกับจินเกิดเรื่องราวขึ้นมากมาย สถานการณ์เกินกว่าที่พวกเราคาดการณ์ไว้ไกลนัก บัดนี้พวกเราตั้งหลักในซีอวี้ได้มั่นคง ทั้งยังรักษารากฐานของบรรพชนไว้ได้อีกครั้ง ข้าไม่ต้องการให้เกิดความผิดพลาดใดขึ้นอีก”
ทุกคนพากันพยักหน้า
ในนามแล้ว ต้าซ่งแห่งนี้ก็คือต้าซ่ง ทว่าแท้จริงแล้ว ต้าซ่งแห่งนี้กับต้าซ่งในอดีตแทบไม่มีความเกี่ยวข้องกันอีกต่อไป
ผู้ที่ก่อตั้งต้าซ่งแห่งนี้อาจยังคงเป็นชาวชี่ตัน เยลี่ว์ต้าสือเป็นผู้สืบเชื้อสายของเยลี่ว์อาเป่าจี สายเลือดจึงสืบทอดต่อกันมา
ทว่า ต้าซ่งในยามนี้ตั้งอยู่ในซีอวี้
แม้ภาษาราชการจะเป็นภาษาชี่ตันและภาษาฮั่น แต่ในด้านรากฐานทางเศรษฐกิจ ต้าซ่งในยามนี้แตกต่างจากต้าซ่งในอดีตอย่างสิ้นเชิง
เคราะห์ดีที่ชาวชี่ตันเชี่ยวชาญการปกครอง “ประเทศเดียวหลายระบบ”
“พระประสงค์ของฝ่าบาทคือ ต้องการเจรจาสงบศึกกับชาวซ่งหรือพ่ะย่ะค่ะ?”
“การเจรจาสงบศึกมิใช่สิ่งที่พวกเราอยากเจรจาก็จะเจรจาได้ตามใจ ก่อนหน้านี้พวกเราเคยต้องการเจรจากับซันจาร์ ขอให้เขาอย่าข้ามแม่น้ำอามูเข้ารุกรานชาวเก๋อลั่วลู่ แล้วเขาตอบรับข้อเรียกร้องของพวกเราหรือไม่?”
ทุกคนเงียบงัน
“การเจรจาสงบศึกมิใช่เรื่องที่ฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งปรารถนาแล้วจะเป็นไปได้ หากต้องตั้งอยู่บนกำลังทหารม้าเหล็กอันแข็งแกร่ง”
ทุกคนพากันพยักหน้า กล่าวขึ้นว่า “ฝ่าบาททรงพระปรีชายิ่งพ่ะย่ะค่ะ”
เวลานั้นเอง เสียงจากด้านนอกก็ดังขึ้น “ฉวงกู่เอ๋อร์ขอเข้าเฝ้า”
“ให้เข้ามา”
ฉวงกู่เอ๋อร์เข้ามาคารวะ “กระหม่อมเข้าเฝ้าฝ่าบาท ขอทรงพระเกษมสำราญพ่ะย่ะค่ะ”