“เป็นไปไม่ได้” เซียวว่อหลี่ล่าปฏิเสธทันควัน “เจ้าหมายจะบอกว่า กองทัพซ่งยกทัพตะวันตกไปเกาชาง คำนวณได้ว่าหน่ายหมานจะยกทัพลงใต้ จึงส่งเยว่เฟยไปสนับสนุนหรือ แล้วเจ้ารู้หรือไม่ว่าเรื่องนี้ต้องอาศัยเงื่อนไขใด?”
ไป้ปู้ฮวาถูกถามจนงุนงงอยู่บ้าง
“เรื่องนี้ต้องคำนวณพฤติกรรมของชาวหน่ายหมานให้ถูกต้อง แล้วแรงจูงใจที่ทำให้พวกเขายกทัพลงใต้คือสิ่งใดเล่า?”
คำถามประโยคเดียวของเซียวว่อหลี่ล่าทำให้ทุกคนในที่นั้นจนคำพูด
นั่นสิ! ชาวซ่งคำนวณแรงจูงใจที่ทำให้ชาวหน่ายหมานยกทัพลงใต้ได้
แล้วแรงจูงใจที่ทำให้ชาวหน่ายหมานยกทัพลงใต้คืออะไร?
ชาวหน่ายหมานรู้หรือว่าเวลานี้ทางตะวันตกเฉียงเหนือของต้าซ่งว่างเปล่าไร้กำลังทหาร?
ชาวหน่ายหมานอาศัยเหตุใดจึงยกทัพลงใต้?
ที่ชาวหน่ายหมานยกทัพลงใต้ เป็นเพราะชาวชี่ตันส่งข่าวให้พวกเขา
ชาวชี่ตันทราบว่ากองทัพซ่งกำลังโจมตีเกาชาง จึงคำนวณได้ว่ากำลังทหารในแถบเหอซีของต้าซ่งว่างเปล่า ไม่อาจดูแลซิงโจวได้
หากไม่มีชาวชี่ตันส่งข่าว ชาวหน่ายหมานย่อมไม่ยกทัพลงใต้
เยลี่ว์เยียนซานกล่าวอย่างประหลาดใจว่า “ท่านหมายความว่า ชาวซ่งรู้แล้วหรือว่าพวกเราจะยุยงให้ชาวหน่ายหมานฉวยโอกาสยกทัพลงใต้?”
“ยังมีคำอธิบายอื่นอีกหรือ?”
“ชาวซ่งรู้ได้อย่างไร?”
“กองทัพซ่งยกทัพตะวันตกไปเกาชาง ซึ่งเกาชางขึ้นต่อพวกเรา แผนการที่ดีที่สุดคือให้ชาวหน่ายหมานโจมตีแนวหลังของต้าซ่ง” เยลี่ว์ต้าสือกล่าว “พวกเราคิดได้ ชาวซ่งก็ย่อมคิดได้ เมื่อชาวซ่งคิดได้ ก็แสดงว่าในหมู่ชาวซ่งมีผู้มีความสามารถอยู่ด้วย และเรื่องนี้เกรงว่าจะไม่เรียบง่ายอย่างที่เห็นภายนอก...”