โลกนี้มีกฎอันน่าเศร้าอยู่อีกข้อหนึ่ง นั่นคือผู้มีความสามารถย่อมต้องทำงานหนักกว่าใคร
ในองค์กรหนึ่ง แต่ละระดับชั้นแบ่งแยกกันอย่างชัดเจน
ระดับชั้นที่ว่านี้มิใช่ตำแหน่งหรือยศ หากหมายถึงความสามารถ
คนเก่งเพียงส่วนน้อยเป็นมันสมองขององค์กร คนเก่งอีกส่วนหนึ่งเป็นเสาหลักค้ำจุนองค์กร ทั้งสองฝ่ายร่วมมือกัน นำผู้ปฏิบัติงานที่มีความสามารถปานกลางกลุ่มหนึ่งมาบัญชาการคนธรรมดาสามัญส่วนใหญ่ จนก่อเกิดเป็นองค์กรขนาดใหญ่
หน้าที่ของคนธรรมดาสามัญมิใช่การขบคิด หากแต่ต้องขัดเกลาตนเองผ่านการฝึกฝนนับครั้งไม่ถ้วน จนเป็นฟันเฟืองที่มีคุณภาพ
มันสมองของแคว้นจินคือบุคคลอย่างว่านเหยียนอากู่ต๋า ว่านเหยียนอู๋ฉี่ไหม่ ว่านเหยียนจงหาน ว่านเหยียนจงวั่ง และว่านเหยียนอูจู๋ พวกเขาคือผู้กำหนดยุทธศาสตร์ในระดับนโยบาย
สิ่งที่พวกเขาคำนึงถึงคือระบบการปกครอง การคลัง ทรัพยากรด้านประชากร โครงสร้างอำนาจ และการขยายกำลังทหารออกไปยังดินแดนภายนอกของแคว้นจิน
ส่วนคนเก่งอีกกลุ่มหนึ่ง ได้แก่บุคคลอย่างว่านเหยียนโหลวซื่อ ว่านเหยียนอิ๋นซู่เข่อ ว่านเหยียนซาหลีกั่ว ว่านเหยียนป๋าหลีซู่ และว่านเหยียนซีอิน
พวกเขาล้วนเป็นยอดฝีมือในระดับยุทธวิธี สามารถปฏิบัติตามยุทธศาสตร์ที่ผู้กำหนดแผนวางไว้ได้เป็นอย่างดี และทำให้ยุทธศาสตร์เหล่านั้นเกิดขึ้นจริง
ส่วนผู้ที่มีความสามารถปานกลาง เช่น ว่านเหยียนผอหลูหั่วและว่านเหยียนผู่ฉา
พรสวรรค์ของพวกเขาอาจไม่ได้แตกต่างจากคนทั่วไป ทว่าบนเรือลำใหญ่ของแคว้นจินที่เพิ่งผงาดขึ้น พวกเขาอาศัยทรัพยากรและโอกาสพัฒนาตนเองจนถึงขีดจำกัดของความสามารถ สั่งสมประสบการณ์มากพอ และควบคุมทรัพยากรบางส่วนได้