เยว่เฟยกล่าวว่า “เขามาแล้ว!”
“เขาอยู่ที่ใด?” ฝูงชนพลันฮือฮาขึ้นด้วยความตื่นเต้น
“เขาจะเข้าสู่สนามรบ” น้ำเสียงของเยว่เฟยสงบนิ่ง “เขาฝากมาบอกทุกท่านว่า หวังให้ทุกท่านกลับไปและมีชีวิตอยู่ให้ดี เพื่อรอฟังข่าวดีจากเขา”
ดวงตาของชายวัยกลางคนมีน้ำตาคลอ “เมื่อเจ็ดปีก่อน บุตรชายข้าติดตามแม่ทัพฉงไปช่วยไท่หยวน แล้วก็ไม่เคยกลับมาอีกเลย มารดาของเขาร้องไห้จนตาบอด...”
กล่าวถึงตรงนี้ ชายผู้นั้นก็สะอื้นจนพูดไม่ออก “รบกวนฝากบอกแม่ทัพเยว่ด้วยว่า ต้องแก้แค้นให้บุตรชายข้า...แก้แค้น...”
“แน่นอน ย่อมเป็นเช่นนั้น” เยว่เฟยกล่าว
“ยังมีพวกเราอีก ญาติพี่น้องมากมายถูกจับไปทางเหนือ พวกเราจะได้พบพวกเขาอีกหรือไม่?”
“บิดาข้าถูกจับไปแล้ว”
“บุตรสาวข้าก็ถูกจับไปด้วย หลายปีมานี้ข้าฝันเห็นนางทุกคืน...”
“...”
“ทุกท่านโปรดวางใจ แม่ทัพเยว่จะไม่ทำให้ทุกท่านผิดหวัง จ้าวกวนเจียก็จะไม่ทำให้ทุกท่านผิดหวังเช่นกัน!” เยว่เฟยประสานมือ พลางกล่าวเสียงดัง “ทุกท่านกลับไปเถิด ศึกกำลังจะเริ่มแล้ว”
ฝูงชนแหวกทางออกเป็นช่อง
เวลานั้นเยว่เฟยจึงเพิ่งพบว่า ผู้คนที่มาถึงมีจำนวนมากเพียงนี้ พวกเขายืนเรียงรายอยู่สองข้างทางเล็ก ๆ สายตาเปี่ยมความคาดหวังจับจ้องมาที่เขา
ยามเที่ยง เยว่เฟยมาถึงค่ายทหาร
หลังมาถึงค่าย เขายังไม่เรียกเหล่าแม่ทัพมาหารือเรื่องงาน หากไปเยี่ยมเยียนทหารชั้นผู้น้อยด้วยตนเองก่อน
เขาใช้เวลาอยู่นาน กว่าจะกลับเข้ากระโจมบัญชาการในยามพลบค่ำ
หวังกุ้ยกล่าวว่า “ขอแม่ทัพเยว่ลงโทษด้วย!”
“จางเซี่ยนสร้างผลงานได้มากที่เหอเจียนฝู่ ส่วนหนึ่งก็เป็นเพราะเจ้าช่วยตรึงว่านเหยียนอิ๋นซู่เข่อไว้”