แม้ฟ้ายังไม่สาง แต่ก็มิได้ขัดขวางกองทัพซ่งจากการสร้างความหวาดผวา
ทหารเจียวจื่อเองก็ถูกทำให้ตกใจจนขวัญหนีดีฝ่อ
จางหลิงเฉิงลุกจากเตียง ผลักหญิงสาวสองคนที่ยังมิทันสวมอาภรณ์ออกไปด้านข้าง ก่อนกระโดดลงจากเตียงด้วยตนเอง
“คนมา! คนมา!”
จางหลิงเฉิงเปิดประตูแล้วตะโกนลั่น
ท่ามกลางเสียงตะโกนสังหารของทหารซ่งนับพัน คนด้านนอกย่อมแตกตื่นอลหม่านไปหมด
หญิงสาวทั้งสองตื่นขึ้นมาเช่นกัน ต่างหวาดกลัวจนทำอะไรไม่ถูกอยู่ในห้อง
ติงจ้วงเจี๋ยสวมเกราะโดยพลัน เมื่อออกไปข้างนอกก็พบว่าด้านนอกโกลาหลไปหมดแล้ว ทั้งเสียงตะโกนสังหารและเสียงกรีดร้องดังระงม เปลวไฟลุกโชนสู่ฟ้า เงาคนเคลื่อนไหววูบวาบจนแยกสถานการณ์ไม่ออก
ทีแรกทหารเจียวจื่อส่วนน้อยยังคิดต่อต้าน ทว่าเมื่อไม่รู้แม้กระทั่งสถานการณ์พื้นฐาน ก็ไม่รู้จะต่อต้านอย่างไร
เดิมทีติงจ้วงเจี๋ยคิดจะพาทหารองครักษ์ของตนหลบหนี แต่พอนึกได้ว่าจางหลิงเฉิงน่าจะยังอยู่ในที่พักของเขา จึงคิดจะไปพาตัวจางหลิงเฉิงมาด้วย
ทว่าพอคิดอีกที การทำเช่นนี้จะทำให้ตนหนีไม่พ้นหรือไม่?
เขาจึงตัดสินใจพาคนหลบหนีไปเสียเลย
แต่สถานการณ์เลวร้ายกว่าที่ติงจ้วงเจี๋ยคาดไว้เห็น ๆ
เหลียงโจวเป็นเมืองเล็กยิ่งนัก ในสมัยจักรพรรดิซ่งเสินจง กองทัพซ่งบุกเข้าแคว้นเจียวจี่ รุกคืบไปดุจหักไม้ผุ เมืองเช่นนี้หลายแห่งได้รับความเสียหาย ไม่ได้รับการซ่อมแซมมานาน อีกทั้งพื้นที่ยังคับแคบ
ท่ามกลางความโกลาหล ติงจ้วงเจี๋ยกลับพาคนมุ่งตรงไปยังกองทัพหลักของซ่งซึ่งมีเหยียนเผยประจำการอยู่!
เมื่อกองทัพซ่งเห็นดังนั้นก็อุทาน “เฮ้ย! ศัตรูไม่เพียงไม่ยอมจำนน ยังกล้าบุกโจมตีกองทัพหลักของเราอีกหรือ? สับมันให้ตาย!”