ยามเย็นวันที่ 21 เดือนสาม ณ แคว้นเจียวจี่ เมืองเหลียงโจว
จางหลิงเฉิงเพิ่งมาถึงเขตเมืองเหลียงโจว เมื่อเห็นผู้คนที่มาต้อนรับเขาอย่างเอิกเกริก ก็รู้สึกภาคภูมิใจยิ่งนัก
ในฐานะบุตรชายของจางป๋ออวี้ ซูมี่สื่อแห่งแคว้นเจียวจี่ เขาย่อมกุมอำนาจใหญ่ไว้ในมือ
ที่จางป๋ออวี้ส่งเขามาที่นี่ ก็เพราะตั้งใจให้รวบรวมกองทัพใหญ่ในบริเวณเหลียงโจวอย่างลับ ๆ เพื่อเตรียมการสำหรับปฏิบัติการทางทหารในภายหน้า
“ขอต้อนรับรองเสนาบดีจาง!” ติงจ้วงเจี๋ย แม่ทัพกองทัพเจียวจี่กล่าวเสียงดัง ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มประจบประแจง
“ไม่ต้องมากพิธี” จางหลิงเฉิงนั่งอยู่บนหลังม้า มองติงจ้วงเจี๋ยด้วยรอยยิ้มดูแคลนเล็กน้อย “จ่งก่วนติง ที่นี่มีกำลังพลอยู่เท่าใด?”
“เรียนรองเสนาบดีจาง บัดนี้มีกำลังทหาร 3,000 นาย และพลเรือนทหารรวมกัน 20,000 คน”
“นับแต่วันนี้ ที่นี่ทั้งหมดอยู่ใต้การดูแลของข้า เจ้าเองก็ต้องขึ้นตรงต่อข้า นี่เป็นพระบัญชาของราชสำนัก”
“ขอรับ!”
“อีกอย่าง จงเกณฑ์พลเรือนทหารเพิ่มอีก 20,000 คนในเหลียงโจว ให้ครบ 40,000 คน”
“ด้วยเหตุใดหรือ?”
จางหลิงเฉิงไม่ตอบ เพียงกล่าวว่า “ราชสำนักจะส่งทหารมาทางนี้อีก”
“หรือว่าราชสำนักคิดจะ...”
“ถูกต้อง ราชสำนักตั้งใจส่งกองทัพขึ้นเหนือโจมตีแคว้นซ่ง เพื่อยึดสองกว่างกลับคืนมา” จางหลิงเฉิงกล่าวอย่างองอาจ “โอกาสสร้างความชอบและชื่อเสียงของเจ้ามาถึงแล้ว!”
ติงจ้วงเจี๋ยชะงักไปครู่หนึ่ง คิดว่าตนฟังผิด
“อะไร?” จางหลิงเฉิงเอ่ย “เจ้าไม่เชื่อหรือ?”
“ไม่ ไม่ใช่เช่นนั้นขอรับ ข้าน้อยเพียงรู้สึกประหลาดใจอยู่บ้าง บัดนี้ทั้งสองแคว้นเพิ่มตลาดแลกเปลี่ยนแล้ว เหตุใดยังต้องทำสงครามอีก?”