หลี่หยางฮ่วนประหลาดใจอยู่บ้าง ข่าวด่วนจากแนวหน้าหรือ?
จางป๋อเหยียนกับหลิวถานชิ่งก็ยังตั้งตัวไม่ทัน
ยามนี้มิได้มีศึกสงคราม แล้วข่าวด่วนจากแนวหน้าจะเป็นเรื่องใด?
หลี่หยางฮ่วนกล่าวว่า “เข้ามา!”
“กราบทูลฝ่าบาท! มีข่าวด่วนจากเหลียงโจว กองทัพซ่ง... กองทัพซ่งบุกมาแล้วพ่ะย่ะค่ะ!”
หลี่หยางฮ่วนผุดลุกขึ้นจากเก้าอี้ทันที “อะไรนะ! พูดอีกครั้ง!”
“ข่าวด่วนพ่ะย่ะค่ะ!” ขันทีผู้นั้นถือเอกสารฉบับหนึ่งไว้ในมือ “เป็นคนจากแนวหน้าที่นำมาส่งพ่ะย่ะค่ะ!”
หลี่หยางฮ่วนก้าวลงไป คว้าเอกสารฉบับนั้นมาแล้วเปิดอ่านอย่างรวดเร็ว สีหน้าพลันแข็งค้าง
“เป็นไปไม่ได้!”
“ฝ่าบาท เกิดเรื่องใดขึ้นพ่ะย่ะค่ะ?”
“กองทัพซ่งบุกโจมตีเหลียงโจว!” หลี่หยางฮ่วนกล่าวด้วยความตื่นตะลึง
“เป็นไปไม่ได้โดยเด็ดขาด!” จางป๋ออวี้กล่าว “เหตุใดกองทัพซ่งจึงยกทัพมาอย่างกะทันหัน ไม่มีวี่แววแม้แต่น้อย! หรือจะเข้าใจผิด?”
“คนที่นำข่าวด่วนฉบับนี้มาส่งอยู่ที่ใด?”
“อยู่ด้านนอกวังพ่ะย่ะค่ะ”
“รีบนำตัวเข้ามา”
ไม่นานนัก ชายหนุ่มคนหนึ่งก็เดินเข้ามา เขาเป็นชายหนุ่มธรรมดาสามัญผู้หนึ่ง
“ข้าน้อยเป็นหวังซาน นายตรวจแห่งเหลียงโจว”
นายตรวจคือเจ้าหน้าที่ท้องถิ่นผู้ดูแลความสงบเรียบร้อย เช่นเดียวกับนายตรวจในราชวงศ์ต้าซ่ง
“ข่าวด่วนฉบับนี้เจ้าเขียนหรือ?”
“ข้าน้อยเป็นผู้เขียนพ่ะย่ะค่ะ”
“กองทัพซ่งบุกมาจริงหรือ?”
“เป็นความจริงแน่นอนพ่ะย่ะค่ะ!” อารมณ์ของหวังซานพลุ่งพล่านขึ้น “ผู้คนในเมืองเหลียงโจวล้มตายไปมากมาย! ข้าน้อยเห็นกับตาตนเอง!”
จางป๋ออวี้เอ่ยถามทันทีว่า “บุตรชายข้า จางหลิงเฉิงเล่า?”
หวังซานส่ายหน้าอย่างงุนงง “ข้าน้อยไม่ทราบ ข้าน้อยรู้เพียงว่ากองทัพซ่งบุกมา สังหารผู้คนไปมากมาย ข้าน้อยเองก็ฉวยโอกาสหลบหนีท่ามกลางความวุ่นวาย แล้วมุ่งขึ้นเหนือมาแจ้งข่าว”