หวั่งลี่เฉิงเห็นได้ชัดว่าดื่มสุราไปมากจนปฏิกิริยาเชื่องช้า ถูกหลี่จิ่งลอบโจมตี
ดาบใหญ่หนักสิบจินฟันลงมา ฉับพลันนั้นเสียงกระดูกแตกดังกรอบ ศีรษะของหวั่งลี่เฉิงหลุดจากลำคอ ลอยคว้างกลางอากาศหลายตลบ ก่อนกลิ้งตกลงบนพื้น
โลหิตพุ่งทะลักจากลำคอราวสายน้ำ สาดกระเซ็นไปทั่ว ทั้งโต๊ะและใบหน้าของผู้คนรอบข้างล้วนเปื้อนเลือดเป็นวงกว้าง
เหล่าผู้ใต้บังคับบัญชาของหวั่งลี่เฉิงต่างมีสีหน้าตื่นตระหนก พลันลุกพรวดขึ้นพร้อมชักดาบออกมา
คนของหลี่เหลียงฝู่ก็ชักดาบออกมาทันทีเช่นกัน
บรรยากาศที่เมื่อครู่ยังปรองดองกลมเกลียว บัดนี้กลับตึงเครียดประหนึ่งพร้อมปะทะ
หลี่เหลียงฝู่ตวาดว่า “พวกเจ้าทำอะไรกัน! กล้าชักดาบต่อหน้าข้าหรือ!”
“ท่านแม่ทัพหลี่ ท่านสังหารแม่ทัพหวังลี่โดยพลการ ท่าน...”
“ข้าสังหารเขาโดยพลการหรือ! ข้าทำเพื่อพวกเจ้า! หรือพวกเจ้าคิดจะติดตามเขาไปตายกันหมด!”
สุราที่ดื่มไปทำให้ทุกคนสร่างเมาเมื่อได้ฟังคำพูดของหลี่เหลียงฝู่ ต่างพากันชะงักงัน
“ข้าเคารพหวั่งลี่เฉิง แต่หากเขาไม่ตาย พวกเจ้าทุกคนก็ต้องตาย!”
“นี่...”
“ขุนนางและผู้มีอำนาจในซิงโจวต่างยอมจำนนแล้ว เงินเดือนที่พวกเจ้าได้รับในหนึ่งเดือนมีเท่าไรกันเชียว ยังจะเอาชีวิตไปเสี่ยงอีกหรือ!” หลี่เหลียงฝู่กล่าวต่อ “เก็บดาบให้หมด!”
ทุกคนมองหน้ากัน ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนทยอยเก็บดาบ
“ท่านแม่ทัพหลี่ แล้วต่อจากนี้...”
“ต่อจากนี้ พวกเจ้าก็กินก็กิน ดื่มก็ดื่ม ทุกอย่างข้าจะจัดการเอง รับรองว่าภายหน้าพวกเจ้าจะมีเกียรติยศมั่งคั่ง ลูกหลานในบ้านยังมีโอกาสไปเปี้ยนจิงแห่งต้าซ่ง ย่อมมีอนาคตดีกว่าติดอยู่ในถิ่นทุรกันดารไปตลอดชีวิต!”