กองทหารองครักษ์ของหลี่ฉาเกอล้วนเป็นยอดฝีมือ แต่ละคนถือค้อนเหล็กกับดาบใหญ่ คอยคุ้มกันหลี่ฉาบุกฝ่าวงล้อมออกไป
คนของหลี่เหลียงฝู่กรูกันเข้ามาเท่าใด ก็ถูกสังหารลงเท่านั้น
บางคนถูกฟันจนกะโหลกหายไปครึ่งหนึ่ง สมองกระเซ็นเปื้อนหิมะ
บางคนถูกดาบหนักฟันจนหัวไหล่แยก เลือดสาดกระจายไปทั่ว กระดูกขาวที่หักยังมองเห็นได้ชัดเจน
ศพกองสูงขึ้นเรื่อย ๆ
คนรอบข้างต่างหอบหายใจเป็นห้วง ๆ และส่งเสียงคำรามต่ำคล้ายสัตว์ป่าเป็นระยะ
“ข้าคืออ๋องจิ้น! พวกเจ้าคิดจะทำอะไร! คิดก่อกบฏหรือ!” หลี่ฉาเกอตวาดใส่คนเหล่านั้นด้วยโทสะ
“อ๋องจิ้นสิ้นพระชนม์ไปนานแล้ว เจ้าเป็นตัวปลอม เป็นสุนัขซ่ง อย่าคิดหลอกพวกเรา!” นายทหารคนหนึ่งตะโกนก้องขึ้นท่ามกลางฝูงชน “เหล่าทหารหาญ พวกสุนัขซ่งปลอมเป็นทหารของเรา บุกเข้าเมืองมาเพื่อสังหารพวกเราให้สิ้น ยังดีที่แม่ทัพหลี่จับพิรุธได้ทันเวลา จึงสังหารพวกมันเสีย!”
การเข่นฆ่าระลอกใหม่เริ่มขึ้น คนของหลี่เหลียงฝู่ถูกสังหารจนกองเป็นพะเนิน ส่วนกองทหารองครักษ์ของหลี่ฉาเกอก็ล้มตายบาดเจ็บสาหัส เหลืออยู่เพียงยี่สิบกว่าคน
ทว่าไม่มีผู้ใดกล้าเข้ามาล้อมอีก ผู้คนต่างมองมาทางนี้ด้วยความหวาดผวา ก่อนจะถอยหลังอย่างอดไม่ได้
หลี่ฉาเกอตวาดว่า “ข้าคือหลี่ฉาเกอ อ๋องจิ้นแห่งแคว้นไป๋เกาต้าเซี่ย! ให้หลี่เหลียงฝู่มาพบข้า!”
ด้านนอกมีเสียงฝีเท้าหนักแน่นเร่งร้อนดังเข้ามา ทหารเกราะเหล็กอีกจำนวนมากกรูกันเข้ามา
แต่ยังไม่เห็นเงาของหลี่เหลียงฝู่
การโจมตีระลอกใหม่เริ่มต้นขึ้น กองทหารองครักษ์ชุดสุดท้ายของหลี่ฉาเกอคุ้มกันเขาบุกไปยังประตูหลัง เมื่อห่างจากประตูหลังเพียงไม่กี่เมตร พวกเขาก็ถูกสังหารจนสิ้น รวมถึงแม่ทัพคนสำคัญใต้บัญชาของเขาด้วย