“ที่ว่าการจือฝู่ไม่จัดการหรือ?”
“ที่ว่าการจือฝู่ถูกล้อมไว้แล้ว”
“ผู้ใดช่างบังอาจถึงเพียงนี้! กล้าล้อมแม้แต่ที่ว่าการจือฝู่เชียวหรือ!”
“ท่านอัครมหาเสนาบดีจงโปรดระงับโทสะก่อน เหล่าบัณฑิตและผู้มีอิทธิพลในท้องถิ่นกำลังไม่พอใจ แต่ยังมิได้ลงมือทำร้ายผู้ใด”
จงเจ๋อกล่าวว่า “แต่เหตุใดเมื่อข้าเพิ่งเข้าเมือง ก็พบคนกลุ่มหนึ่งอ้างว่าเป็นลูกน้องของหลิวเปี่ยว เที่ยวเก็บค่าคุ้มครองตามถนนใหญ่ ทั้งยังกล่าวว่าหลิวเปี่ยวเป็นคนของท่านหลูซือเฉา?”
หลูอี้ใจสะท้าน ทว่ากลับแสร้งสงบนิ่งกล่าวว่า “โจรพวกนี้พูดจาเหลวไหล ถึงกับกล้าอาศัยชื่อข้าไปหลอกลวงผู้อื่นแล้ว คนผู้นั้นอยู่ที่ใด ข้าจะจับตัวมาสอบสวนให้ถี่ถ้วน!”
“ตายแล้ว”
“ตายแล้วหรือ?”
“เขาลอบโจมตีกองทัพรักษาพระองค์ ตามกฎหมายสมควรถูกประหาร!”
เหงื่อเย็นผุดขึ้นบนหน้าผากหลูอี้ทันที เขายิ้มพลางเอ่ยชมว่า “ท่านอัครมหาเสนาบดีจงสมกับเป็นวีรบุรุษแห่งยุค”
จงเจ๋อกล่าวขึ้นกะทันหันว่า “ท่านหลูซือเฉา บัดนี้เกิดเหตุเลวร้ายถึงเพียงนี้ในเจียงหนิง ข้าจะเข้าควบคุมกิจการทั้งปวงของเจียงหนิงฝู่!”
“ท่านอัครมหาเสนาบดีจง เรื่องนี้...”
จงเจ๋อกล่าวอย่างไม่เกรงใจว่า “ท่านหลูซือเฉาในฐานะข้าหลวงตรวจการขนส่ง กลับปล่อยให้โจรก่อความวุ่นวาย นับว่าบกพร่องต่อหน้าที่ก่อนเป็นอันดับแรก ทหาร! ถอดหมวกขุนนางของหลูอี้ แล้วคุมตัวเข้าคุก รอฟังคำตัดสิน!”
สิ้นคำของจงเจ๋อ กองทัพรักษาพระองค์ก็เดินเข้ามาอย่างองอาจ
หลูอี้หน้าถอดสี ตกตะลึงจนไม่ทันตั้งตัว
“จงเจ๋อ ท่าน...”
“มีอะไร?”
หลูอี้กล่าวอย่างเดือดดาลว่า “จงเจ๋อ ท่านเป็นจวินเจิ้งฟู่สื่อ รับผิดชอบกิจการทหารและการปกครอง...”
“ข้าเป็นราชทูตที่ฝ่าบาทส่งมายังเจียงหนิง มีพระบัญชาของฝ่าบาทติดตัว!” จงเจ๋อหยิบพระบัญชาที่จ้าวกวนเจียประทานแก่เขาออกมา