หากจะกล่าวถึงเรื่องดี ๆ ที่จ้าวกวงอี้ทำ นอกจากทำให้กองทัพชั้นยอดของต้าซ่งสูญสิ้นแล้ว ยังบีบจนโอรสของจ้าวควงอิ้นต้องสิ้นพระชนม์อีกด้วย
ทั้งยังวางยาพิษหลี่อวี้จนตาย แล้วยึดครองเสี่ยวโจวโฮ่ว
กล่าวโดยสรุป เรื่องเสื่อมเสียทั้งหลาย เขาล้วนทำมาหมดแล้ว
ไม่ว่าการกระทำใด ล้วนมีผลกรรมตอบสนอง
คนโบราณกล่าวว่า การสังหารผู้ยอมจำนนย่อมไม่เป็นมงคล
คำกล่าวนี้หาได้ไร้เหตุผล
เมื่ออีกฝ่ายยอมจำนน เจ้าก็รับไว้แล้ว ภายหลังกลับสังหารเขาเสีย
นั่นย่อมเป็นการผิดคำสัตย์
สามัญชนผิดคำสัตย์ อย่างมากก็เพียงมีชื่อเสียงไม่ดี และผลเสียก็จำกัดอยู่แค่นั้น
หากผู้ครองแผ่นดินผิดคำสัตย์ ไม่ช้าก็ต้องชดใช้
เพราะใคร ๆ ก็ยินดีคบหาผู้มีชื่อเสียงดี นี่เป็นธรรมชาติของมนุษย์
หลี่เฉียนซุ่นได้สติกลับมาแล้วเอ่ยถามว่า “ยามนี้ควรทำเช่นไร?”
อุยหมิงอันฮุ่ยพลันก้าวออกมาเอ่ยว่า “อ๋องจิ้นมิใช่ยังมีกองทัพชั้นยอดสองหมื่นหรือพ่ะย่ะค่ะ ฝ่าบาททรงมีพระบัญชาให้เขาลงมือก่อนก็ได้!”
ครานี้อุยหมิงอันฮุ่ยกับเริ่นเต๋อจิ้งเห็นพ้องต้องกันได้ยากยิ่ง เริ่นเต๋อจิ้งจึงกล่าวเช่นกันว่า “กระหม่อมก็เห็นว่าบัดนี้ควรให้อ๋องจิ้นลงมือก่อนพ่ะย่ะค่ะ!”
“เช่นนั้นก็ให้อ๋องจิ้นลงมือก่อน!”
หลี่เฉียนซุ่นส่งคนไปถ่ายทอดพระบัญชาทันที
ทว่าผู้ไปถ่ายทอดพระบัญชากลับมาอย่างรวดเร็ว
หลี่เฉียนซุ่นถามด้วยความสงสัยว่า “เหตุใดเจ้าจึงกลับมาเร็วเพียงนี้?”
“ฝ่าบาท ไม่ทราบว่าเป็นเพราะกระหม่อมตาฝาดหรือไม่ ค่ายทหารของอ๋องจิ้นดูเหมือนถูกกองทัพซ่งจู่โจมพ่ะย่ะค่ะ!”
หลี่เฉียนซุ่นผุดลุกจากเก้าอี้ในพริบตา
“เป็นไปไม่ได้!”
สิ้นเสียงเขา เสียงจากด้านนอกก็ดังขึ้นว่า “ฝ่าบาท อ๋องจิ้นขอเข้าเฝ้าพ่ะย่ะค่ะ!”