ซุนฝู่กล่าวว่า “ฝ่าบาท กระหม่อมเห็นว่าการรับมือทหารม้านั้นง่ายดายยิ่ง ง่ายดายอย่างยิ่ง เพียงขุดคูดินไว้ด้านนอกค่าย วางเครื่องกีดขวางม้าไว้สักหน่อย ก็เพียงพอแล้วพ่ะย่ะค่ะ!”
“ท่านซุน ไปหาน้ำแกงเนื้อแกะมาให้เราสักหน่อย”
“ฝ่าบาท...”
“ไปเถิด”
“แต่พวกเรายังกำลังหารือกัน...”
“ไม่เป็นไร พวกเรารอเจ้าอยู่ ไปหาน้ำแกงเนื้อแกะมาให้เราก่อน”
“พ่ะย่ะค่ะ ฝ่าบาทต้องรอกระหม่อมกลับมา กระหม่อมมีแผนการอันแยบยลที่จะพิชิตทหารม้าของหลี่ฉาเกอ”
ซุนฝู่เดินออกไปอย่างกระตือรือร้น
จ้าวหนิงกล่าวต่อว่า “หลี่ฉาเกอต้องการกดดันพวกเราด้วยการก่อกวนยามค่ำคืน เพื่อรบกวนการตัดสินใจของพวกเรา บัดนี้พวกเรายังไม่รู้แน่ชัดว่าหลี่ฉาเกอส่งทหารม้าออกมามากเพียงใด อาจมีเพียงกองเดียว หรืออาจมีหลายกองก็เป็นได้”
จากนั้นเขาก็เปลี่ยนประเด็น ถามขึ้นอีกว่า “แต่หลี่อวี้บอกว่าจรวดเพลิงของชาวซีเซี่ยมีไม่มาก หากไม่มีจรวดเพลิงแล้ว การบุกค่ายเช่นนี้ก็แทบไม่สร้างความเสียหาย หลี่ฉาเกอตั้งใจเพียงข่มขู่พวกเราเท่านั้นหรือ?”
“เกรงว่าหลี่ฉาเกอยังมีแผนสำรอง” หยางอีจงกล่าว
“แผนสำรองอะไร?” จ้าวหนิงมองหยางอีจงแล้วถามอย่างจริงจัง
ภายในกระโจมกลับเข้าสู่ความเงียบอีกครั้ง เปลวไฟในเตาลุกโชน
หยางอีจงกล่าวว่า “หน่วยสอดแนมรายงานว่าหลี่ฉาเกอกำลังรวบรวมกองทัพที่จิ้งโจว เขาย่อมก่อกวนให้พวกเราอ่อนล้า แล้วจึงเคลื่อนทัพใหญ่เข้าประชิดเพื่อโจมตี”
จ้าวหนิงพยักหน้า คำพูดของหยางอีจงก็มีเหตุผลอยู่บ้าง