จางจวิ้นกล่าวว่า “ส่งคำสั่งไปยังป้อมยาม ให้ระวังป้องกันอย่างเข้มงวด!”
“ขอรับ!”
หลังกล่าวจบ จางจวิ้นมิได้เข้านอนในทันที หากเขียนจดหมายฉบับหนึ่งถึงจ้าวกวนเจีย
ทหารข้าศึกกว่าพันนาย หากดูเพียงจำนวนแล้วก็นับว่าไม่ควรค่าแก่การใส่ใจ
แต่จางจวิ้นเห็นว่าเรื่องนี้ผิดปกติอย่างยิ่ง การพบร่องรอยทหารข้าศึกกว่าพันนาย มิได้หมายความว่ามีเพียงเท่านั้น
ชาวซีเซี่ยเริ่มเคลื่อนไหวแล้ว
แม้สถานการณ์ยามนี้ต้าซ่งจะเป็นฝ่ายได้เปรียบ แต่จางจวิ้นก็ยังไม่กล้าประมาท
จากนั้นจางจวิ้นก็อ่านหนังสืออยู่ในกระโจม
แต่แท้จริงแล้วเขากำลังรอข่าว
หิมะด้านนอกตกหนักขึ้นเรื่อย ๆ ภายในกระโจมเงียบสงัด มีเพียงเสียงกรนของเหล่าทหารดังแว่วมาเป็นครั้งคราว
ยามอิ๋นผ่านไปสามเค่อ ที่ทางเหนือ ห่างจากค่ายหลักของกองทัพซ่งเพียงหกลี้ จู่ ๆ กองทหารม้าซีเซี่ยกองหนึ่งก็ปรากฏขึ้น
ทหารม้าเหล่านั้นอาศัยแสงหิมะอันริบหรี่ เคลื่อนหน้าไปอย่างรวดเร็ว
แต่ไม่นานนัก ป้อมยามของกองทัพซ่งก็พบความเคลื่อนไหวของพวกเขา เมื่อหน่วยลาดตระเวนทราบข่าวก็ส่งกำลังพลออกไปทันที
ทั้งสองฝ่ายจึงเผชิญหน้ากันในคืนหิมะตก
ชาวซีเซี่ยเคลื่อนไหวรวดเร็วยิ่ง ทหารม้ากว่าร้อยนายควบทะยานไปในค่ำคืนที่หิมะโปรยปราย พวกเขาถืออาวุธไว้ในมือ เมื่อเห็นเงาดำเบื้องหน้าก็พุ่งเข้าใส่แล้วเริ่มเข่นฆ่า
ส่วนกำลังพลที่เหลือก็ตรงเข้าหากระโจมอย่างรวดเร็ว
ยามนี้หน่วยลาดตระเวนของกองทัพซ่งไม่มีทางสกัดกั้นทหารม้าซีเซี่ยได้ทั้งหมด
ทว่าตามหลักแล้ว ก็ไม่จำเป็นต้องสกัดกั้นให้สิ้นซาก