จ้าวหนิงถามอีกว่า “คนเช่นใดปราชญ์อยู่ชั่วนิรันดร์ที่สุด?”
อวี๋ยุ่นเหวินกล่าวว่า “ย่อมเป็นพวกไร้ความรู้ความสามารถ ไม่เคยสร้างผลงานอันใด คนเหล่านี้ปราชญ์อยู่ทุกวัน แต่งแต้มตนเองให้เป็นบัณฑิตผู้เคร่งครัด ขอเพียงทำเช่นนี้ พวกเขาก็ไม่จำเป็นต้องมีผลงานในท้องถิ่น แม้แต่ต่อหน้าผู้อื่นก็วางท่าราวกับเป็นสุภาพชน แต่ลับหลังกลับข่มเหงสตรี ปล้นชิงทรัพย์สิน หากใต้หล้าไม่ยกย่องคุณธรรมของปราชญ์อีก พวกเขาก็จะเสียป้ายนี้ไป แล้วจะบรรลุจุดหมายของตนได้อย่างไร?”
จ้าวหนิงถามอีกว่า “หากไม่ยกย่องคุณธรรมของเสียนเหริน จะมีผู้คิดหรือไม่ว่า การทำความดีและการทำชั่วนั้นไม่แตกต่างกัน?”
อวี๋ยุ่นเหวินย้อนถามว่า “เหตุใดคนเราจึงต้องทำความดี?”
คำถามนี้พลันแทงลึกเข้าไปถึงจิตวิญญาณของทุกคนในที่นั้น
เมิ่งจื่อกล่าวว่า มนุษย์มีธรรมชาติเป็นคนดี
ผู้คนทำความดีเพราะมีจิตใจดีงาม
แต่อวี๋ยุ่นเหวินกล่าวต่อว่า “ชาวนาในหมู่บ้านทำความดี เพราะไม่ต้องการให้ผู้อื่นทำร้ายตน นี่คือวิธีปกป้องตนเองของสามัญชน บิดามารดาจึงสั่งสอนบุตรให้ทำความดีอยู่เสมอ หากเด็กคนหนึ่งเกเรตั้งแต่เล็ก ครั้นเติบโตเป็นวัยรุ่นก็ทำชั่วไม่เว้นวัน ผู้คนรอบข้างย่อมหลีกหนี เมื่อเขาประสบความลำบากภายหน้า ก็จะไม่มีผู้ใดยื่นมือช่วยเหลือ”
เฉียนอวี้ชิงซึ่งอยู่ด้านข้างเหลือบมองคนรอบกาย ก่อนลอบทอดถอนใจว่า คำกล่าวของอวี๋ยุ่นเหวินสวนทางกับแนวคิดลัทธิขงจื๊อโดยสิ้นเชิง
ขุนนางใหญ่รอบข้างล้วนเติบโตมากับนโยบายใหม่ ผ่านความโหดร้ายของโลกความจริงมาแล้วทั้งสิ้น
ยามฟังคำกล่าวของอวี๋ยุ่นเหวิน พวกเขาย่อมไม่เหมือนคนรุ่นหลังบางส่วนที่อ่านหนังสือเพียงไม่กี่เล่ม แล้วคิดว่าตนอาบแสงศักดิ์สิทธิ์อยู่
แท้จริงแล้ว ลัทธิขงจื๊อในยุคซ่งเหนือกำลังอยู่ในช่วงเปลี่ยนผ่าน