“ตรวจสอบชัดเจนแล้ว กองทัพซ่งมีเพียงหลายพันนาย อย่างมากก็ไม่เกินหกพัน!”
“เป็นไปตามที่ข้าคาดไว้ หากคิดจะบุกจากเจียวจี่เข้ามาถึงแผ่นดินชั้นในของเรา จำนวนคนย่อมไม่มีทางมากนัก!” เกาเลี่ยงเฉิงแค่นหัวเราะ “แจ้งกองหน้าทัพกับทหารม้าสองปีก ให้ประสานกำลังลงมือ!”
“รับคำสั่ง!”
เกาเลี่ยงเฉิงจัดทหารยอดฝีมือสวมเกราะไว้ในกองหน้าทัพราวสามพันนาย ล้วนกำยำแข็งแรงและเชี่ยวชาญการต่อสู้
ส่วนปีกทั้งสองมีทหารม้าประจำอยู่ข้างละสองพันนาย
แม้ม้าต้าหลี่จะตัวเตี้ย แต่มีความอดทนเป็นเลิศ
ไม่นาน กองหน้าแห่งกองทัพต้าหลี่ก็เริ่มเคลื่อนพล พลธนูติดตามอยู่ด้านหลัง
“เหยียนเผย รู้แล้วใช่หรือไม่ว่าควรรบเช่นไร?”
“ท่านแม่ทัพอู๋โปรดวางใจ!” เหยียนเผยควบม้าพุ่งออกไป
แนวทัพของกองทัพซ่งเป็นระเบียบเรียบร้อย ทั้งแนวขวางและแนวตั้งประหนึ่งใช้ไม้บรรทัดวัดมา กลิ่นอายสังหารจากสนามรบที่ผ่านมานานปีแผ่กระจายออกมา
ลมระลอกแล้วระลอกเล่าพัดมาจากหุบเขาไกลโพ้น เจือไอชื้นและกลิ่นหอมสดชื่นของพฤกษา สูดแล้วชื่นใจยิ่ง
เมื่อกองทัพต้าหลี่รุกเข้ามาในระยะยิงของหน้าไม้กองทัพซ่ง พลหน้าไม้ของกองทัพซ่งก็เริ่มยิง
ลูกธนูหนาแน่นพุ่งขึ้นจากพื้น ราวกับพรมสีดำผืนใหญ่เคลื่อนผ่านกลางอากาศ ก่อนจะปกคลุมแนวทัพต้าหลี่ที่กำลังเคลื่อนพล
เสียงหัวลูกธนูปะทะเกราะดังขึ้นทันที หนาแน่นประหนึ่งฝนโลหะกระหน่ำใส่หินแข็ง
บางดอกปักลงบนเครื่องหนังแต่ไม่อาจทะลุผ่าน
ทว่าบางดอกกลับพุ่งเข้าใส่ใบหน้าและลำคอ
หัวลูกธนูอันคมกริบฉีกผิวหนังทันที แทงลึกเข้าไปในเนื้อและทำลายเส้นเลือดด้านใน