วันที่ 1 เดือนเจ็ด หน่วยสอดแนมของอู๋หลินส่งข่าวมาหลายฉบับติดต่อกัน
ข่าวแต่ละฉบับล้วนบอกเขาว่า แนวหน้าของต้าหลี่ถอนกำลังทัพขนาดใหญ่กลับมาแล้ว
ในช่วงหลายวันถัดมา หน่วยสอดแนมของทั้งสองฝ่ายเคลื่อนไหวกันอย่างหนาแน่นบริเวณหน่งต้งฝู่และตงชวนฝู่ เก็บรวบรวมข่าวสารได้ไม่น้อย
วันที่ 5 เดือนเจ็ด ฝนตกหนัก
เหยียนเผยเดินเข้ามาจากด้านนอกอย่างเร่งร้อน เขาแขวนเสื้อฟางไว้ข้างหนึ่ง ก่อนชี้ไปยังแผนที่อย่างง่ายที่ประกอบขึ้นจากเศษแผ่นไม้บนโต๊ะ แล้วกล่าวว่า “แม่ทัพอู๋ กองทัพหลักของต้าหลี่ข้ามแม่น้ำฉางเจียงจากตรงนี้มาแล้ว”
สถานที่ที่เขาชี้คือผานจือฮวาในยุคหลัง จากที่นี่เดินตามเส้นทางภูเขาไปยังเปาโจวแห่งหน่งต้งฝู่ มีระยะทางราว 400 ลี้
อู๋หลินเพ่งพินิจภูมิประเทศบริเวณนี้อย่างละเอียด
แถบนี้เต็มไปด้วยภูเขาสูงต่ำทอดยาว กองทัพซ่งย่อมไม่อาจทำศึกเช่นที่เคยทำในอดีตได้
แม้แต่การชิงลงมือโจมตีก่อนก็ยังเป็นเรื่องอันตรายยิ่ง
เหยียนเผยกล่าวว่า “แม่ทัพอู๋ กองทัพเราควรมาที่นี่เพื่อรอให้พวกเขาเหน็ดเหนื่อยแล้วค่อยโจมตีหรือไม่?”
เหยียนเผยชี้ไปยังสถานที่แห่งหนึ่งทางเหนือของเปาโจว ห่างออกไปราว 200 ลี้ ที่แห่งนี้คืออำเภอหย่งเหรินในยุคหลัง
กลางหุบเขาสูงชัน ที่นี่นับเป็นที่ราบผืนหนึ่งซึ่งหาได้ยาก
สิ่งที่กองทัพซ่งปรารถนาที่สุดคือให้กองทัพต้าหลี่ออกมาสู้รบกลางแจ้งต่อหน้า
“ไม่! พวกเราจะตั้งรับอยู่ที่นี่ พวกเขาร้อนใจกว่าพวกเราเสียอีก!” อู๋หลินกล่าวอย่างสุขุม “เส้นทางลำเลียงเสบียงทางเหนือถูกตัดขาด มาดูกันว่าใครจะอดทนได้มากกว่ากัน”
เวลานั้นเสียงจากด้านนอกดังขึ้น “รายงานท่านแม่ทัพอู๋ มีคนอ้างว่าเป็นทูตของกษัตริย์แคว้นต้าหลี่มาขอเข้าพบ”