รถบรรทุกเข้ามาในเทียนจินเมื่อฟ้ามืดสนิทแล้ว คนขับจอดปล่อยชิวผิงลงที่ย่านหนานซื่อ
หล่อนหยิบที่อยู่จากห่อผ้า เทียนจินกว้างใหญ่ขนาดนี้ การจะหาหยูเจ้อเฉิงจากที่อยู่เพียงครึ่งเดียวก็คงไม่ต่างจากงมเข็มในมหาสมุทร
ชิวผิงจึงเรียกเด็กขายบุหรี่คนหนึ่งเพื่อจะถามทาง แต่แล้วก็เหลือบเห็นชายคนหนึ่งยืนอยู่ฝั่งตรงข้ามถนน
ชายคนนั้นสวมหมวกสักหลาด มือถือหนังสือพิมพ์ แต่สายตากลับกวาดมองมาทางหล่อนไม่หยุด
ชิวผิงรู้สึกใจกระตุกวูบ รู้ตัวว่าถูกจับตามองแล้ว
หล่อนปล่อยเด็กคนนั้นไป แล้วหิ้วห่อผ้าเดินไปทางที่ผู้คนพลุกพล่าน
เดินผ่านแผงขายน้ำแกงร้อน ๆ หล่อนเห็นเงาสะท้อนของชายคนนั้นในหม้อทองแดงที่ขยับตามหล่อนมา
ชิวผิงเร่งฝีเท้า อีกฝ่ายไม่ได้ตามประชิด แต่ห่างกันประมาณสิบกว่าก้าวเสมอ
ท่าแบบนี้ไม่เหมือนโจรปล้น แต่เหมือนการสอดแนมมากกว่า
หล่อนไม่ชินถนนในเทียนจิน จึงหยุดที่หัวมุมถนน แล้วเลี้ยวเข้าร้านขายของชำแห่งหนึ่ง
"เจ้าของร้าน มีประตูหลังไหม?"
ชายหลังเคาน์เตอร์เงยหน้าขึ้น
"จะซื้อของไหม?"
ชิวผิงวางห่อผ้าลงบนเคาน์เตอร์ แล้วหยิบธนบัตรออกมาจากด้านใน
"สามีฉันเมาแล้วมีอาการ ไล่ตามจะมาทำร้าย ฉันขอหนีออกทางประตูหลัง เงินนี้ให้คุณ"
เจ้าของร้านแค่แหงนหน้ามองออกไปนอกประตูแวบหนึ่ง ก็เก็บเงินแล้วชี้มือเข้าไปในร้าน
"เดินทะลุเข้าไป เลี้ยวขวา"
ชิวผิงเบียดผ่านทางเดินที่เต็มไปด้วยลังไม้ ผลักประตูหลังออก ก็พบตรอกแคบ ๆ
หล่อนวิ่งไปได้สิบกว่าเมตร ก็ได้ยินเสียงผู้ชายถามมาจากด้านหลัง
"เมื่อกี้มีผู้หญิงใส่เสื้อเจ็กเกอร์สีเทาเดินเข้ามาไหม?"
ชิวผิงไม่หันกลับไป รีบเดินลัดตรอกไปเรื่อย ๆ แล้วเลี้ยวเข้าอีกถนนหนึ่ง
บาดแผลที่ไหล่ปริแตกระหว่างวิ่ง เลือดเหนียวหนึบติดอยู่กับเสื้อผ้า หล่อนยันกำแพงหายใจหอบหนึ่ง จะเดินต่อก็ได้ยินเสียงดังมาจากข้างหน้า
"ผู้หมวดใหญ่ คนของเราแกะรอยไปถึงร้านขายของชำ แล้วก็หายวับไปกับตา"
ได้ยินเสียง ชิวผิงตกใจจนหยุดเท้า
ชายคนนั้นหันกลับมา รูปร่างไม่สูงใหญ่นัก แต่ท่วงท่ายืนหลังตรง
สีหน้าเรียบเฉยไม่มีความรู้สึกใด ๆ สายตาจับจ้องมาที่ชิวผิงอย่างไม่ปิดบัง
หลี่หย่า!
ชื่อนี้ผุดขึ้นในหัวของหล่อน และก็หลุดออกจากปากไปพร้อมกัน
"หลี่หย่า"
เสียงไม่ดังนัก แต่ในตรอกที่เงียบสงบกลับชัดเจนผิดปกติ
ชายที่อยู่ข้างกายก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว หลี่หย่ายกมือห้ามไว้
"คุณรู้จักฉัน?"
ชิวผิงรู้สึกเย็นวาบไปทั้งสันหลัง จบกัน หล่อนทำผิดพลาดที่เลวร้ายที่สุด
หลี่หย่าประจำอยู่ที่สถานีเทียนจิน ผู้หญิงบ้านนอกที่เพิ่งเข้ากรุงจากต่างถิ่นอย่างหล่อนจะรู้จักเขาได้อย่างไร?
ชิวผิงบังคับตัวเองให้สงบสติอารมณ์
"เคยได้ยินเขาพูดถึง"
"ใคร?"
"พี่สาวฉัน"
"พี่สาวคุณรู้จักฉัน?"
"หล่อนไม่รู้จัก" ชิวผิงเว้นจังหวะเล็กน้อย "แต่สามีของหล่อนรู้จัก"
หลี่หย่าขมวดคิ้วเล็กน้อย
"พี่สาวคุณชื่ออะไร?"
ชิวผิงเงียบไป ตอนนี้ลูกน้องของหลี่หย่าเดินเลี่ยงมาอยู่ด้านข้างของหล่อน
"ขอบัตรประชาชน"
ชิวผิงหยิบบัตรประชาชนออกมาจากกระเป๋าเสื้อ
อีกฝ่ายรับไปดูแล้ว
"ชิวผิง อายุ 23 ปี ชาวอำเภอชางผิง"
"เข้ามาเทียนจินตอนไหน?"
"เพิ่งมาถึง"
"พักอยู่ที่ไหน?"
"ไม่ทราบ"
"มาเทียนจินทำอะไร?"
"หาพี่สาว"
"พี่สาวคุณชื่ออะไร?"
หลี่หย่าไม่เร่งรัด แค่มองหล่อนอย่างเงียบ ๆ ความเงียบแบบนี้ยิ่งทรมานกว่าการถามค้าน ชิวผิงรู้ดีว่าหลี่หย่ารอให้หล่อนเผยจุดอ่อนตัวเอง
ชิวผิงเว้นจังหวะเล็กน้อย
"ชุยผิง"
เมื่อเห็นชื่อชุยผิง สายตาของหลี่หย่าก็คมกริบขึ้น ชิวผิงรู้สึกหัวใจลอยขึ้นมาค้างอยู่ที่คอ
"ชุยผิงคนไหน?"
"หวังชุยผิง"
หลี่หย่าพับบัตรประชาชน
"สามีหล่อนแซ่อะไร?"
"หยู"
"ชื่ออะไร?"
"หยูเจ้อเฉิง"
เมื่อได้ยินคำตอบนี้ ใบหน้าหลี่หย่าเผยสีหน้าแปลกใจเล็กน้อย เพียงแต่ส่งบัตรคืนให้ชิวผิง
"หัวหน้าหยูมีน้องเมียเพิ่มตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?"
ชิวผิงฟังแล้วแสร้งทำเป็นตกใจ
"ฉันไม่รู้ว่าเขาดำรงตำแหน่งอะไร ฉันแค่รู้ว่าพี่สาวแต่งงานกับคนที่แซ่หยู"
"คุณไม่เคยเจอเขา?"
"ไม่เคย"
"ไม่เคยเจอพี่เขย ยังไม่มีที่อยู่เต็ม ๆ ก็กล้าคนเดียววิ่งมาเทียนจินเลยหรือ?"
"ฉันมีพี่สาวคนเดียว"
สายตาของหลี่หย่าหยุดอยู่บนใบหน้าของหล่อน
"เมื่อกี้ทำไมถึงวิ่งหนี?"
"มีคนตามฉัน"
"คุณรู้ได้ยังไงว่ามีคนตาม?"
"ตามฉันมาสองถนนแล้ว"
"สาวบ้านนอกธรรมดา ๆ ถ้ารู้ตัวว่าถูกตาม สิ่งแรกที่ทำไม่ใช่การร้องเรียกให้คนช่วย ไม่ใช่หานายตรวจ แต่กลับเข้าร้านขายของชำแล้วขอหนีออกประตูหลัง"
ชิวผิงไม่ตอบ
หล่อนได้แต่ย้อนถามว่า "ฉันหนีผิดหรือเปล่า?"
"หนีได้ไม่เลว"
หลี่หย่ามองไปทางด้านหลังของหล่อน
"เสียดายที่เลือกทางผิด"
ชิวผิงรู้สึกหนักอึ้งในใจ
ในหัวมีเสียงแจ้งเตือนเบา ๆ ดังขึ้น
[ภารกิจแรกสำเร็จ]
ชิวผิงไม่มีความดีใจใด ๆ การที่ภารกิจสำเร็จหมายความว่าหล่อนได้พบหลี่หย่าแล้ว และในขณะเดียวกันก็หมายความว่าหล่อนถูกจับตามองแล้ว
หลี่หย่ามองดูเลือดที่ไหลซึมบนไหล่ของหล่อน
"บาดแผลมาจากไหน?"
"ตกจากภูเขา"
"เมื่อไหร่?"
"สี่วันก่อน"
"สี่วันก่อนเพิ่งหกล้ม วันนี้ก็รีบเร่งเข้ามาเทียนจิน" หลี่หย่าเว้นจังหวะ "คุณรีบร้อนอยากพบพี่สาวตัวเองนัก"
"หรือว่ารีบร้อนอยากส่งของบางอย่างให้หล่อน?"
ลูกน้องรีบก้าวไปข้างหน้าจะรับห่อผ้าของหล่อน
ชิวผิงกอดห่อผ้าแน่นขึ้นเล็กน้อย "ข้างในมีแต่เสื้อผ้า"
"มีของหรือไม่ ต้องเปิดดูถึงจะรู้"
ชิวผิงมองหลี่หย่า
"คุณสงสัยว่าฉันเป็นคอมมิวนิสต์? ถ้าคุณคิดว่าฉันมีปัญหา ก็จับฉันไปเลย"
หลี่หย่าไม่ได้ปฏิเสธ "ฉันสงสัยทุกอย่างที่ไม่สมเหตุสมผล"
ท้ายที่สุดหลี่หย่าก็ไม่ให้ลูกน้องตรวจค้นห่อผ้าของหล่อน
ลูกน้องส่งสัญญาณให้ชิวผิงขึ้นรถ หลี่หย่านั่งอยู่ข้าง ๆ หล่อน เมื่อประตูรถปิดลง ความกดดันในพื้นที่แคบ ๆ ก็ยิ่งหนักหน่วงขึ้น
คนขับสตาร์ทรถ หลี่หย่าหลับตาพิงพนักพิง
แต่ชิวผิงกลับไม่อาจผ่อนคลายลงได้
"ผู้หมวดหลี่" หล่อนเอ่ยขึ้นอย่างลองเชิง
หลี่หย่าลืมตาขึ้น
"เมื่อกี้คุณทำไมให้คนตามฉัน?"
"ตอนที่ฉันยังไม่รู้จักคุณ คุณไม่มีสิทธิ์ถามคำถามฉัน"
"ตอนนี้ถือว่ารู้จักแล้วหรือยัง?"
"อืม"
"แล้วคุณจะตอบไหม?"
"ไม่แน่"
ชิวผิงเม้มปาก หลี่หย่าที่อยู่ตรงหน้าอาจส่งหล่อนเข้าห้องสอบสวนเมื่อไหร่ก็ได้
รถเลี้ยวผ่านไปอีกสองถนน คนขับเอ่ยเตือน "ถึงแล้ว"
ชิวผิงหันหน้าไป ยังไม่ทันได้มองอย่างละเอียด หลี่หย่าก็เปิดประตูรถลงไปก่อน
"ลงรถ"
ชิวผิงกอดห่อผ้าตามลงมา จู่ ๆ หลี่หย่าก็โน้มตัวเข้ามากระซิบเสียงเบา
"ฉันหวังว่าคุณจะมาหาพี่สาวจริง ๆ"
ชิวผิงมองเขา "ถ้าไม่ใช่ล่ะ?"
หลี่หย่ายกมือขึ้นเคาะประตู
"งั้นวันนี้สิ่งที่คุณเจอ ก็คงไม่ใช่พี่สาว"
ในบ้านมีเสียงฝีเท้าดังออกมา
ชั่ววินาทีที่ประตูเปิดออก หัวใจของชิวผิงก็กระตุกขึ้นมาอยู่ที่คอหอยทันที
ประตูเปิดกว้าง หญิงสาวสวมชุดกี่เพ้าที่งดงามประณีตคนหนึ่งยืนอยู่ที่หน้าประตู จ้องมองหลี่หย่าอย่างระแวดระวัง
วินาทีถัดมา หล่อนเห็นชิวผิงที่ยืนอยู่ด้านหลังหลี่หย่า
สีหน้าบนใบหน้าของหล่อนแข็งค้างไปทันที