เมื่อชิวผิงตื่นขึ้นมา ในปากเต็มไปด้วยรสชาติของเลือด ร่างกายเจ็บแปลบไปหมด
พอจะพลิกตัว ร่างกายทั้งร่างเหมือนถูกฉีกออกจากกัน ความเจ็บปวดทำให้เธอสูดลมหายใจเย็นเยียบ
"ต้าจ้วง เธอตื่นอีกแล้ว ตื่นแล้ว!"
เสียงผู้หญิงกรีดร้องดังมาจากข้างหู ตามด้วยเสียงฝีเท้าที่วุ่นวาย
เธอพยายามลืมตาขึ้น ตรงหน้ามีหญิงชราผมขาวคนหนึ่ง ด้านหลังตามมาด้วยชายวัยกลางคนผิวคล้ำ ทั้งสองสวมเสื้อผ้าหนาหยาบสีเทา ตัวเต็มไปด้วยฝุ่น
หญิงชราเดินมาที่ขอบเตียง ยื่นมือไปจับหน้าผากของเธอ
"ไข้ลดแล้ว แม่หนู ยังจำคนได้ไหม?"
ชิวผิงมองคนทั้งสองตรงหน้า ไม่พูดอะไร
ทั้งคนและสภาพแวดล้อมรอบตัวทำให้เธอรู้สึกแปลกตา
ผนังสีเหลืองหม่นติดหนังสือพิมพ์เก่า หน้าต่างมัวๆ มองดีๆ มีเพียงกระดาษติดผนังสีขาวซีด ตรงมุมห้องเต็มไปด้วยข้าวโพดและฟืน ขอบเตียงมีรองเท้าผ้าใบสีดำคู่เก่าวางอยู่
ที่นี่ไม่ใช่โรงพยาบาล ยิ่งไม่ใช่อพาร์ตเมนต์ที่เธอเช่าอยู่
ความทรงจำสุดท้ายของเธอหยุดอยู่ที่ตีสอง เธอกลับจากทำงานดึก อาบน้ำเสร็จ กำลังเปิดแท็บเล็ตดูซีรีส์เรื่อง "สายลับจอมซ่อนเร้น" ในทีวี หลี่หยาถูกยืนอยู่บนบันไดสถานีเทียนจิน ใบหน้าครึ้ม มองไปที่หยูเจ้อเฉิง
ต่อมาเธอรู้สึกง่วง จึงลุกขึ้นจะไปนอนที่ห้องนอน
แล้วหลังจากนั้นล่ะ?
ชิวผิงขมวดคิ้ว สมองว่างเปล่า
"ต้าจ้วง ดูสิเธอจะตกใจจนจำอะไรไม่ได้หรือเปล่า" หญิงชราหันไปมองชายที่ยืนอยู่ที่ประตู "ทำไมไม่พูดอะไรล่ะ"
ชายคนนั้นยังยืนอยู่ที่ประตู ไม่ได้เดินเข้ามาใกล้
"ตกจากเขาสูงขนาดนั้น รอดชีวิตมาได้ก็ถือว่าโชคดีแล้ว ค่อยๆ ประคบประหงมไปเถอะ"
เขาสูง? ตัวเองไม่ได้นอนอยู่ที่บ้านหรือไง ไปอยู่บนเขาได้ยังไง?
ชิวผิงก้มหน้ามองตัวเอง สวมเสื้อคลุมหนาสีเทาที่ปะซ่อมเต็มไปหมด มือหยาบกร้าน ตรงหว่างนิ้วหัวแม่มือขวามีรอยแผลเป็นเก่ารูปพระจันทร์เสี้ยว
เธอมองรอยแผลเป็นเก่านั้น สมองปวดร้าว
ความทรงจำแปลกๆ ไหลทะลักเข้ามาไม่หยุด
บ้านดินทรุดโทรม กลุ่มคนหนีภัย คำสั่งเสียก่อนตายของแม่ พี่สาวอารมณ์ร้อนและหัวแข็ง ดอกท้อ ชิวผิง สถานีเทียนจิน ภารกิจ
ชิวผิงชะงักไปครู่หนึ่ง
นี่มันเนื้อเรื่องในสายลับจอมซ่อนเร้นไม่ใช่เหรอ?
ตัวเองเนี่ยนะข้ามเวลามาเป็นน้องสาวของเฉินเถาหัว ซึ่งมีชื่อเดียวกันกับตัวเองว่า ชิวผิง! อ้อ ไม่สิ ตอนนี้ควรเรียกเธอว่า ชุยผิง
หยูเจ้อเฉิง หลี่หย่า ชื่อหลายคนพุ่งชนเข้ามาในสมอง หัวใจเธอเต้นเร็วขึ้นเรื่อยๆ
เธอไม่ได้ฝันไป เธอไม่เพียงแค่เข้าไปในซีรีส์สายลับจอมซ่อนเร้น แต่ยังกลายเป็นคนที่ในเนื้อเรื่องไม่เคยมีตัวตนมาก่อน
น้องสาวที่พลัดพรากจากชุยผิงมาหลายปี ชิวผิง
"ตอนนี้ปีอะไร?" ชิวผิงจับแขนหญิงชราแล้วถาม
หญิงชราขมวดคิ้วเล็กน้อย: "ปี 1946 ไง เธอลืมแม้กระทั่งเรื่องนี้หรือ?"
ปี 1946
ชิวผิงรีบค้นหาในสมอง
ร่างเดิมออกจากหมู่บ้านมาเพื่อไปปฏิบัติภารกิจที่สถานีเทียนจิน โดยไปพึ่งพาชายคนหนึ่งนามสกุลหยู
ไม่คิดว่า ระหว่างทางเจอแผ่นดินถล่ม รถม้าตกลงไปที่เชิงเขา
แล้วเธอโคม่านานแค่ไหนกัน?
"ฉันหลับไปกี่วัน?"
"ครั้งนี้เธอหลับไปสี่วัน ตอนที่หนุ่มน้อยคนนั้นส่งเธอมาเมื่อครึ่งปีก่อน ตัวเธอเต็มไปด้วยเลือด ต่อมาก็ไปหาหมอที่เมือง ในช่วงนั้นอาการเธอดีบ้างแย่บ้าง หนุ่มน้อยคนนั้นทิ้งเงินไว้ให้แล้วก็ไม่เคยกลับมาอีกเลย"
หญิงชรายังคงพูดพร่ำไม่หยุด ชิวผิงค้นหาความทรงจำในยุคปัจจุบันอย่างบ้าคลั่ง
ร่างเดิมออกเดินทางตอนต้นปี ตามไทม์ไลน์ ตอนนี้ชุยผิงแฝงตัวอยู่ที่เทียนจินได้ครึ่งปีแล้ว งั้นตัวเองควรจะเดินทางไปเทียนจินหรืออยู่ที่นี่ต่อไปดี?
ในขณะที่เธอไม่รู้จะทำยังไง เสียงกลไกเย็นเฉียบก็ดังขึ้นในหัว
[ยืนยันตัวตน: ชิวผิง]
ชิวผิงตกตะลึง หญิงชราข้างกายยังคงพูดพร่ำไม่หยุด
[เริ่มโปรแกรมแก้ไขชะตากรรม]
[เป้าหมายสุดท้าย: ทำให้หลี่หย่า เป้าหมาย เกิดความรู้สึกจริงใจที่ไม่อาจแทนที่ได้ และขัดขวางไม่ให้เขาเสียชีวิตตามเวลาที่กำหนด]
[ภารกิจแรก: ภายใน 72 ชั่วโมง ต้องติดต่อกับหลี่หย่าโดยตรง]
[หากภารกิจล้มเหลว: จิตสำนึกของโฮสต์จะสิ้นสุดลง]
ผ่านไปสักพัก เสียงก็หยุดลง ในหัวกลับมาเงียบสงบอีกครั้ง นี่คือสิ่งที่เรียกว่าระบบงั้นเหรอ?
ไม่มีจอแสง ไม่มีค่าพลัง ไม่ต้องพูดถึงของรางวัลสำหรับผู้เล่นใหม่
ชิวผิงคิดอยู่นานบนเตียง จนกระทั่งหญิงชราถือชามน้ำร้อนครึ่งใบมา เธอถึงได้รู้สึกตัวกลับมา
ภารกิจของระบบ
ต้องพิชิตใจหลี่หย่า
มันบ้ามาก หลี่หย่าเป็นใคร หัวหน้าหน่วยปฏิบัติการสถานีเทียนจิน ศัตรูตัวฉกาจอันดับหนึ่งของหยูเจ้อเฉิงที่สถานีเทียนจิน เป็นคนที่ขึ้นชื่อว่าจัดการยาก
คนที่มุ่งมั่นและเฉียบแหลมแบบนี้ จะไม่เชื่อเรื่องบังเอิญ ความรู้สึก และยิ่งไม่เชื่อผู้หญิงที่มาจากไหนไม่รู้
หยูเจ้อเฉิงต่อกรกับเขามาหลายปียังต้องระวังตัวตลอดเวลา
ตัวเองเป็นแค่คนยุคใหม่ที่ไร้ประสบการณ์การลับ จะไปพิชิตใจเขาได้ยังไง?
ถึงจะพูดอย่างนั้น แต่ตอนนี้เธอไม่มีทางเลือก ต้องไปที่สถานีเทียนจินเพื่อพึ่งพาญาติคนเดียวในโลกนี้ของร่างเดิมก่อน
ให้ชายคนนั้นเอาห่อผ้ามาให้ ด้านในมีแค่เสื้อผ้าสำหรับเปลี่ยนหนึ่งชุด ข้าวแห้งขึ้นราเล็กน้อยหนึ่งถุง และธนบัตรยับยู่ยี่สองสามใบ ใต้ห่อผ้าที่สุดยังมีผ้าแดงผืนหนึ่ง ห่อด้วยกระดาษครึ่งแผ่นที่เขียนที่อยู่ไว้
กระดาษแผ่นนั้นคงถูกน้ำแช่มา ตัวหนังสือเลือนลาง พอจะเดาได้เพียงคำว่า "เทียนจิน" "หยูเจ้อเฉิง" และที่อยู่หนึ่งแห่ง
ชิวผิงเก็บกระดาษไว้อย่างดี "ลุง วันนี้พาฉันไปที่เมืองได้ไหม?"
ชายคนนั้นไม่ตอบตกลงทันที คิดอยู่ครู่หนึ่ง: "เธอจะไปที่สถานีรถเหรอ?"
"ใช่ ฉันจะไปเทียนจินเพื่อพึ่งพาพี่สาวแท้ๆ ของฉัน"
"ช่วงนี้สถานีรถตรวจเข้มมาก"
"ฉันมีบัตรประชาชน"
บัตรของร่างเดิมถึงแม้จะถูกน้ำแช่ แต่ชื่อและหน้าตาก็ยังพอจะดูออก
ชายคนนั้นคิดอีกครู่หนึ่ง
"พรุ่งนี้เช้า หมู่บ้านมีคนไปส่งข้าว ฝั่งถนนใหญ่มีรถบรรทุกไปเทียนจิน ฉันจะลองถามให้ว่าให้เธอนั่งไปด้วยได้ไหม"
ชิวผิงมองออกไปนอกหน้าต่างที่ค่ำมืดลง
"ได้ พรุ่งนี้เช้า ขอบคุณลุง"
หญิงชราถือชามยาเข้ามา ชิวผิงดื่มยาแล้วก็กลับไปนอนบนเตียง
เกือบทั้งคืนเธอคิดอยู่ตลอด เธอรู้เส้นเรื่อง แต่ความเป็นจริงไม่ได้เล่นซ้ำทีละตอนเหมือนซีรีส์
อีกอย่าง ตัวเธอเองที่เป็นตัวแปรสำคัญที่สุด อาจทำให้เนื้อเรื่องเปลี่ยนไปได้
วันรุ่งขึ้น ฟ้ายังไม่สว่าง ชิวผิงก็ตื่นขึ้นมา
หญิงชราต้มไข่ให้เธอ แล้วยัดขนมแผ่นอีกสองสามชิ้นลงในห่อผ้า
"เอาไป ระหว่างทางอย่าออมไว้"
ชิวผิงหยิบเงินทั้งหมดที่มีออกมา แต่ถูกผลักกลับไป
"ช่างเถอะ ใครจะไปรู้ว่าบ้านใครจะเคยตกที่นั่งลำบาก"
ชิวผิงกล่าวขอบคุณ แล้วชายคนนั้นก็ขับเกวียนลาไปส่งเธอที่เชิงเขา
ตอนเที่ยง ถึงถนนใหญ่ ก็บังเอิญเจอรถบรรทุกกำลังจะออกเดินทาง คนขับรับข้าวสองกระสอบจากชายคนนั้น ตกลงให้ชิวผิงนั่งท้ายรถได้
ชายคนนั้นยืนอยู่ข้างถนน เงยหน้าขึ้นกำชับเธอ
"ถึงเทียนจินแล้วอย่าเที่ยวเล่น ลองถามทางจากคนก่อน"
รถบรรทุกสตาร์ท เธอพิงกระสอบฝ้าย มองถนนบนเขาที่ไกลออกไปเรื่อยๆ
เสียงในหัวดังขึ้นอีกครั้ง
[เวลาที่เหลือของภารกิจแรก: ห้าสิบเก้าชั่วโมง]
ชิวผิงหลับตา
ก่อนที่จะทำภารกิจให้สำเร็จ มีปัญหาที่เป็นจริงมากกว่าตรงหน้าเธอ
จะทำยังไงไม่ให้เขาจับผิดคิดว่าเป็นคอมมิวนิสต์ในครั้งแรกที่พบกัน