คำว่า "โย่วหนิง" จากปากจี้ซูอี้ ทำให้ทุกคนหันไปรวมสายตาที่เธอเป็นจุดเดียว
กลัวจะพลาดเรื่องเด็ดอะไรไป
เสียใจไปชั่วชีวิต!
นั่นท่านประธานเฉิน เสิ่นโย่วหนิงเชียวนะ
จะให้ใครมาเรียกขานชื่อโดยพลการได้อย่างไร เว้นเสียแต่อีกฝ่ายเป็นคนบ้าที่ไร้เหตุผล
ผิดคาด สีหน้าของเสิ่นโย่วหนิงไม่ได้เปลี่ยนไป เพียงแค่ขมวดคิ้วเล็กน้อย
เดินเข้าไปหาคนเดียว
"ประธานเฉิน ผู้หญิงคนนี้ไม่ทราบที่มาที่ไป เราต้องตรวจสอบอย่างละเอียด..."
ผู้ช่วยพิเศษรีบตามมาติด ๆ เป็นห่วงว่าเสิ่นโย่วหนิงจะเป็นอะไร
ฝีเท้าชะงัก
เสิ่นโย่วหนิงหันกลับมาจ้องเธอนิ่ง ๆ แววตาขับไล่ชัดเจน
เพียงการกระทำนี้ ทุกคนก็เข้าใจแล้วว่าหญิงสาวแปลกหน้ารูปงามตรงหน้าคงรู้จักเสิ่นโย่วหนิงจริง ๆ
ต่อหน้าผู้คน เสิ่นโย่วหนิงล้วงโทรศัพท์จากกระเป๋าเสื้อสูท นิ่งขรึมพิมพ์ข้อความบนแป้น
ทุกคน: "..."
อย่างนี้ถูกหรือ?
เสิ่นโย่วหนิงพูดไม่ได้เป็นความลับเปิดเผยในวงการ โรคร้ายเช่นนี้ สกุลเฉิ่นหาหมอทั่วทิศก็จนปัญญา
แต่สถานะของเสิ่นโย่วหนิงก็ชัดเจนอยู่แล้ว ความสามารถในบริษัทเหนือกว่าพวกลูกหลานขี้เหล้าเมายาของสกุลเฉิ่นมากนัก ต่อให้พูดไม่ได้ สกุลเฉิ่นก็ยังเต็มใจทุ่มเททรัพยากรให้เสิ่นโย่วหนิง มอบความไว้วางใจให้
ผู้ช่วยพิเศษไม่กล้าเข้าไปใกล้
ทำได้เพียงยืนรอเสิ่นโย่วหนิงอยู่กับที่
[เธอเป็นภรรยาของฉัน]
ปลายนิ้วพลิกหน้าจอ โน้ตข้อความห้าคำสั้น ๆ ทำเอาผู้ช่วยพิเศษอึ้งไป
พอรู้ว่าเธอเข้าใจความหมายของตัวเองแล้ว ปลายนิ้วของเสิ่นโย่วหนิงก็หยุด ลบข้อความในโน้ตทิ้ง