ตั้งแต่แต่งงานกันมา
เสิ่นโย่วหนิงไม่เคยได้ยินจี้ซูอี้อ้อนวอนใครเช่นนี้มาก่อน
ระหว่างพวกนาง เหลือเพียงเรื่องจุกจิกกวนใจเกลื่อนพื้น และการทะเลาะเบาะแว้งไม่หยุดหย่อน
ไม่เคยมีแม้เสี้ยวความรู้สึกดีต่อกันเลย
เหตุใดจี้ซูอี้จึงเอ่ยเช่นนี้?
ตลอดมา สิ่งที่เสิ่นโย่วหนิงหวังคือการที่พวกนางทำหน้าที่ภรรยาต่อกันก็พอ ไม่จำเป็นต้องรักกันจริง
แต่บัดนี้ จี้ซูอี้กลับคว้ามือนางไว้ แล้วถามว่า...จะชอบนางได้หรือไม่?
เสิ่นโย่วหนิงรับไว้ในใจได้ยากยิ่ง
นางมิได้รังเกียจที่จี้ซูอี้มีใจให้ หากแต่นางรังเกียจตนเองที่เป็นคนพิการ
แม้ผู้คนรอบข้างจะพร่ำว่า ก็แค่พูดไม่ได้ จะเป็นไรไป
มันมิได้กระทบชีวิตปกติสักหน่อย
ทว่า มีเพียงเสิ่นโย่วหนิงที่รู้แก่ใจ การพูดไม่ได้ สื่อสารกับผู้อื่นไม่ได้ ช่องว่างนั้นมันล้ำลึกเพียงใด
เสิ่นโย่วหนิงรู้สึกต่ำต้อยถึงขีดสุด
นางก้มตัวลง โอบกอดจี้ซูอี้ไว้อย่างนุ่มนวล เตรียมจะพาออกไปนอกร้านอาหาร
บริกรตั้งใจจะเข้ามาช่วยพยุง แต่ถูกเสิ่นโย่วหนิงห้ามไว้
นางส่ายหน้า ผมยาวสยาย
กลับโอบจี้ซูอี้ไว้แน่นขึ้น
"โย่วหนิง ตัวเจ้าหอมจังเลย...โย่วหนิง เจ้าเหมือนเค้กสตรอว์เบอร์รีนุ่มๆ หอมๆ ชิ้นหนึ่ง..."
เมื่อพ้นร้านอาหาร เสิ่นโย่วหนิงได้ยินวจีออดอ้อนของจี้ซูอี้ แทบก้าวพลาดล้มลงบนลานหินกรวดริมทาง
มิใช่เพียงตกใจ แต่เต็มไปด้วยความประหลาดใจมากกว่า
เสิ่นโย่วหนิงไม่เคยเห็นจี้ซูอี้ในมุมเช่นนี้มาก่อน
...
ก่อนหน้านี้ นางเอาแต่กรีดร้องโวยวาย โยนโทรศัพท์ลงกับพื้น เหวี่ยงทุกอย่างในบ้านลงพื้น กระทั่งภาพวาดอักษรที่นางบรรจงเขียน ก็ถูกซัดลงพื้นด้วย