ไม่คิดว่าภรรยาใบ้จะดุดันขึ้นมาก็เป็นได้
จี้ซูอี้ไม่เคยคิดมาก่อนว่าเสิ่นโย่วหนิงจะหาญกล้าจูบนางเช่นนี้
ในความทรงจำของร่างเดิม ก็ไม่เคยมีเรื่องชวนเขินอายแบบนี้เกิดขึ้นเลย
แต่ตอนนี้ หลังจากนางเมา ทุกสิ่งทุกอย่างก็เริ่มเปลี่ยนไป
หลังจากจูบแล้ว เสิ่นโย่วหนิงมองจี้ซูอี้ที่เหม่อลอยนิ่งงัน นางดึงกระดาษทิชชู่ออกมา ใช้นิ้วม้วนกระดาษพับขึ้น
เสิ่นโย่วหนิงเช็ดร่องรอยบนริมฝีปากให้จี้ซูอี้อย่างอ่อนโยนละเมียดละไม พลางเช็ดหยาดน้ำใสระยิบนั่นให้สะอาดไปด้วย
มองจี้ซูอี้ ในที่สุดเสิ่นโย่วหนิงก็กำกระดาษทิชชู่ไว้ในอุ้งมือ นางเห็นแววตาสับสนไม่เข้าใจ และแววเจ็บปวดเล็กน้อยของจี้ซูอี้
การจูบ นี่ควรเป็นหน้าที่ของภรรยา
ซูอี้ต้องการ นางก็ทำตามที่ซูอี้ปรารถนา เหตุใดซูอี้ถึงไม่พอใจเล่า?
"โย่วหนิง ขอโทษนะ..."
"เมื่อกี้ไม่ได้ตั้งใจจะจูบเธอเลย พอดีเมา เลยพลั้งมือไปหน่อย"
"ฉันถึงได้ทำเรื่องที่อภัยให้ไม่ได้แบบนี้"
"โย่วหนิง เธอไม่จำเป็นต้องตามใจฉัน"
จูบคนตอนนั้นก็สะใจ แต่จูบเสร็จก็ตกนรกทั้งเป็น
จี้ซูอี้ถึงกับเข้าใจถ่องแท้ว่าประโยคนี้เป็นอย่างไร
เสิ่นโย่วหนิงถูกคำพูดสองประโยคของนางทำให้ทั้งโมโหทั้งขำ
นางพูดไม่ได้ ไม่ใช่พิการนิ้วขั้นสิบ
ทำไมจะทำหน้าที่ต่อภรรยาไม่ได้? หากจี้ซูอี้มีความต้องการทางกาย ก็บอกนางได้เลย นางจัดการให้ได้ทั้งนั้น
ยื่นฝ่ามือออกมา เสิ่นโย่วหนิงงอนิ้วทั้งสี่ออกข้างนอก จี้ซูอี้งุนงง