ถ้าเป็นไพ่ป๊อกเกอร์ธรรมดา เธอก็คงไม่เก็บหรอก ที่สำคัญคือไพ่ใบนี้ดูแปลกตาดี
ด้านหลังเป็นสีเงินขาว ส่วนด้านหน้ามีดอกจิกสีดำเล็ก ๆ สี่ดอกที่เปล่งประกายระยิบระยับ
เธอยัดมันใส่กระเป๋าไปตามใจ คิดว่ารอลูกสาวตื่นแล้วค่อยเอาให้เล่น
ผลคือยุ่งวุ่นวายอยู่ทั้งวันจนลืมไปเสียสนิท
ซ่งสวี่กำไพ่ป๊อกเกอร์ไว้แน่น หัวใจเต้นตุบ ๆ
“ใช้... ใช้งานเหรอ?” เธอลองเอ่ยขึ้น
วินาทีถัดมา หน้าจอเสมือนโปร่งแสงแผ่นหนึ่งก็สว่างวาบขึ้นตรงหน้าอย่างกะทันหัน
【เปิดใช้งานแผงผู้เล่นแล้ว ยินดีด้วยที่คุณใช้การ์ดสกิลระดับ K สำเร็จ ได้รับสกิล: (เกิดมาเป็นนักกิน)】
【สกิลใช้งาน 1: กินตามตา (จ้องวัตถุใด ๆ เกิน 3 วินาที ข้อมูลคุณสมบัติของวัตถุนั้นจะปรากฏในสายตา ใช้แต่ละครั้งใช้พลังความอดทน: 1)】
【สกิลใช้งาน 2: ผ่าเทวรูป (สามารถแยกชิ้นส่วนสิ่งมีชีวิตใด ๆ ได้อย่างสมบูรณ์แบบวันละครั้ง แยกวัสดุที่ใช้ประโยชน์ได้ออกมา 100% ใช้แต่ละครั้งใช้พลังความอดทน: 100)】
【สกิลติดตัว 1: ผู้รู้จักอาหารคือผู้ชาญฉลาด (เป้าหมายใดก็ตามที่ได้กินอาหารที่คุณทำด้วยตัวเอง จะเกิดความรู้สึกชื่นชอบในตัวคุณอย่างหาที่เปรียบมิได้)】
【สกิลติดตัว 2: กระเพาะอันเบื้องใหญ่ (ไม่สนกฎฟิสิกส์ จัดเก็บทุกสิ่งที่เกี่ยวข้องกับอาหารได้ และคงสภาพเดิมเอาไว้)】
ซ่งสวี่ยังไม่ทันทำความเข้าใจว่าสกิลเหล่านี้หมายความว่าอย่างไร ตัวอักษรบนหน้าจอก็เปลี่ยนไปอีกครั้ง
【ช่วงเวลาคุ้มครองมือใหม่คือ 72 ชั่วโมง โปรดรับภารกิจมือใหม่โดยเร็ว】
【กฎความเงียบมีผลแล้ว ห้ามเปิดเผยการมีอยู่ของเกมแก่ผู้ที่ไม่ใช่ผู้เล่นโดยเด็ดขาด มิฉะนั้นระบบจะลบคุณออกจากโลก】
【ชีวิตของคุณผูกกับตัวละครในเกมแล้ว หากตายในเกม ร่างกายในโลกจริงจะสูญเสียสัญญาณชีพตามไปด้วย】
วินาทีถัดมา เธอก็ผุดลุกขึ้นทั้งตัว “72 ชั่วโมงเหรอ? ไม่ ไม่! ฉันไม่เล่น! รีบส่งฉันกลับไปเดี๋ยวนี้!”
ลูกสาวขยับตัวไม่ได้ เธอจะปล่อยให้อยู่บ้านตามลำพังไม่ได้!
ไม่มีใครตอบรับ
“เกมอะไร ระบบอะไร! พวกคุณมันโจรชัด ๆ นี่มันลักพาตัวกันนี่!” ซ่งสวี่ตะโกนใส่อากาศราวกับคนเสียสติ
ท่ามกลางความตื่นตระหนก เธอเซถอยหลังไปชนต้นไม้แห้งที่บิดเบี้ยว เปลือกไม้หยาบกร้านกดทิ่มจนเจ็บ
ความเจ็บทำให้เธอสะดุ้งได้สติ
ไม่ได้ ตอนนี้ยังตื่นตระหนกไม่ได้
เธอสูดลมหายใจแรง ๆ บังคับตัวเองให้เบิกตากว้าง
ต้นไม้แห้ง หินประหลาด ดวงจันทร์ที่เหมือนลูกตา...
ทั้งหมดเป็นของจริง
แล้วเหลียงเหยาล่ะ เขาเข้ามาอยู่ที่นี่ด้วยหรือเปล่า?!
ตั้งแต่เขาเริ่มเล่นเกมจนถึงตอนนี้ก็เกินสองเดือนแล้ว!
ก่อนหน้านี้พอตกกลางคืน เขาจะพูดว่าจะเริ่มเล่นเกม แล้วก็เข้าไปในห้องเล็ก
กว่าจะเห็นเขาออกมาก็ตอนเช้า ใต้ตาคล้ำ ใบหน้าดูเหนื่อยล้า
ตอนเช้าเหรอ?
ซ่งสวี่ขมวดคิ้ว พยายามนึกย้อนอย่างละเอียด
ช่วงแรก ๆ เหลียงเหยายังไปช่วยเธอห่อซาลาเปาที่ร้านทุกเช้าอยู่เลย!
ต่อมาเขาก็ตื่นสายอยู่เรื่อย ซ่งสวี่ไปเขย่าตัวเขา เขาก็นอนนิ่งเหมือนหมูตาย
เธอรอไม่ไหว จึงอุ้มลูกไปเปิดร้านก่อน
กว่าเหลียงเหยาจะตื่นแล้วตามมา ก็เกือบสิบโมง ช่วงลูกค้าแน่นตอนเช้าผ่านไปแล้ว
ซ่งสวี่โกรธจนไม่พูดกับเขาติดต่อกันหลายวัน
เธอคิดว่าเขาคงจะปรับปรุงตัวบ้าง
ไม่คิดว่าหลังจากนั้นเขาจะมาสายขึ้นเรื่อย ๆ บางวันก็มาถึงตอนเที่ยง และช่วงหลัง ๆ ก็ไม่มาอีกเลย
ซ่งสวี่สะท้านวาบ ก่อนจะกอดแขนตัวเองแน่นโดยไม่รู้ตัว
ถ้าเหลียงเหยาถูกลักพาตัวเข้ามาในเกมนี้ด้วย
เรื่องที่เขาคอยปิดบังทั้งหมดก็อธิบายได้หมดแล้ว!
กลางวันเขายังออกไปข้างนอกได้ เธอเองก็น่าจะทำได้เหมือนกัน!
แผงผู้เล่น...
ซ่งสวี่รีบตรวจดูก้อนสี่เหลี่ยมเล็ก ๆ ที่จู่ ๆ ก็ปรากฏขึ้นในหัว
ทันทีที่ความคิดกวาดผ่าน หน้าจอเสมือนขนาดใหญ่ก็ปรากฏขึ้นอีกครั้ง
【ID ผู้เล่น: ซ่งสวี่】
【พลังชีวิต: 50/50】
【พลังความอดทน: 70/70】
【ค่าประสบการณ์: 0/100】
【คุณสมบัติพื้นฐาน】
【พลังจิต: 5 (ระดับคนธรรมดาทั่วไป ไม่มีอะไรโดดเด่น)】
【พลังปราณ: 7 (ทำงานหนักมานาน พอมีพื้นฐานอยู่บ้าง)】
【โชค: 10 (มีบุญสัมพันธ์ดี เคราะห์ร้ายกลายเป็นดี)】
ซ่งสวี่กวาดตามองคร่าว ๆ ด้านล่างยังมีข้อมูลอีกมากมาย
ทั้งพลังโจมตี พลังป้องกัน ความแม่นยำ การเจาะเกราะ อัตราคริติคอล และอื่น ๆ
เธอแทบไม่เคยเล่นเกมมาก่อน จึงอ่านข้อมูลเหล่านี้แล้วมึนงงไปหมด
ไม่มีเวลามานั่งคิดให้มาก เธอเลื่อนลงไปดูแถบภารกิจต่อ
【ภารกิจมือใหม่: กลางคืนในหุบเขาอันตรายมาก คุณควรสร้างที่พักพิงก่อนฟ้ามืด】
【เป้าหมายภารกิจ: กิ่งไม้เล็ก x20, หญ้าคา x15, มอส x10】
【รางวัลภารกิจ: ชุดของขวัญมือใหม่】
【รับภารกิจหรือไม่: ใช่/ไม่ใช่】
ซ่งสวี่เลือก “ใช่”
เธอยังไม่รีบทำภารกิจ แต่ไล่ดูหน้าต่างที่เหลืออย่างรวดเร็ว
กระดานจัดอันดับ โรงประมูล และสูตรอาหารยังว่างเปล่า
มีคนพูดคุยกันอยู่ในช่องแชต
【ช่องพื้นที่ (ขณะนี้มีผู้เล่นออนไลน์: 1000 คน)】
【จอมขี้แพ้: นี่มันเรื่องแกล้งกันอะไรเนี่ย?! ฉันจะกลับบ้าน! ฉันจะแจ้งตำรวจแล้ว!】
【นางฟ้าตัวน้อยขี้อึ: ฉันกำลังอาบน้ำอยู่แล้วก็หมดสติไป ใครช่วยบอกทีว่าเกิดอะไรขึ้น?】
【ต่อมทอนซิลขอพูด: ช่วยด้วย! ฉันโดนคางคกยักษ์ไล่มาสามลี้! ทำไมมันวิ่งเร็วกว่าหมาอีก!】
【เตาผิง: นี่เป็นรายการเรียลลิตีโชว์ขนาดใหญ่หรือไง ใครรู้บ้างว่าจะออกจากเกมยังไง?】
【เทียนเต้าโจวฉิน: ลูกชายฉันกำลังจะสอบเข้ามหาวิทยาลัยแล้ว ใครช่วยบอกทีว่าจะกลับไปยังไง?】
【โดนัท: ฮือ ๆ มือฉันโดนหนามบาด เลือดไหลไม่หยุด จะติดเชื้อไหม? ที่นี่มีหมอหรือเปล่า?】
ซ่งสวี่ลังเลอยู่ชั่วขณะ ก่อนตั้งชื่อเล่นให้ตัวเองแล้วส่งข้อความหนึ่งข้อความลงไป
【แม่ลูกเกี๊ยวซาลาเปา: เหลียงเหยา คุณอยู่ไหม?】
ไม่นานข้อความของเธอก็ถูกกลบด้วยข้อความตามหาคน ขอความช่วยเหลือ และด่าทอกัน
ซ่งสวี่ร้อนใจจนคอแห้งผาก เธอจึงปิดแผงระบบแล้วลุกขึ้นยืน
ในเมื่อหนีไปไหนไม่ได้ ก็ต้องยอมรับความจริง
กิ่งไม้เล็ก หญ้าคา มอสเหรอ?
มอสมีอยู่เต็มพื้น ซ่งสวี่ใช้มือแคะดู แล้วแคะเศษเหนียว ๆ ออกมาได้สองสามชิ้น
ความคืบหน้าของภารกิจไม่เปลี่ยนแปลงเลย
เธอนึกถึงสกิลใช้งานสกิลแรก กินตามตา
เธอลองท่องในใจ แล้วก็มีตัวอักษรสีขาวบรรทัดหนึ่งปรากฏขึ้นตรงหน้าจริง ๆ
【มอสชื้น】
【คุณสมบัติด้านอาหาร: มีพิษเล็กน้อย กินไม่ได้】
【คำแนะนำ: มีคุณสมบัติกักเก็บความอบอุ่นและป้องกันความชื้น ใช้สร้างที่พักพิงได้ ขณะเก็บควรแซะจากขอบให้หลุดออกมาเป็นแผ่น】
ซ่งสวี่ชะงักไปทั้งตัว
จากนั้นหัวใจของเธอก็เต้นรัว
ข้อมูลละเอียดมากเลย!
ในช่องแชตไม่มีใครพูดถึงเรื่องสกิลเลย
เธอรีบย่อตัวลง สายตากวาดผ่านพื้น แล้วข้อมูลอีกหลายอย่างก็ปรากฏขึ้นมา:
【เศษหินสีเทาขาว: ส่วนประกอบหลักคือหินปูน กินไม่ได้ เนื้อค่อนข้างเปราะ เมื่อถูกแรงกดจะปริแตกเป็นคม ใช้เป็นเครื่องมือตัดแบบง่าย ๆ ได้】
【ไม้แห้งผุพัง: ด้านในผุจนเสียสภาพ กินไม่ได้ ส่วนที่แห้งใช้เป็นเชื้อไฟได้】
【ต้นไม้แห้งบิดเบี้ยว (มีชีวิต): เนื้อไม้แข็งแรง หักกิ่งเตี้ย ๆ จะได้รับวัสดุ: กิ่งไม้เล็ก โค่นลำต้นจะได้รับวัสดุ: แผ่นไม้】
มีข้อมูลเต็มไปหมดทุกที่
นี่มันก็เหมือนพลังพิเศษที่นิยายชอบพูดถึงไม่ใช่เหรอ!
ตาแก่คนนั้นเป็นใครกันแน่? ทำไมถึงเอาการ์ดสกิลมาให้เธอ?
ซ่งสวี่พยายามนึกถึงหน้าตาของตาแก่ขอทานคนนั้นอย่างละเอียด มือก็ยังไม่หยุดทำงาน
เธอเก็บหินก้อนหนึ่งที่มีขอบคม สอดมันเข้าไปในร่องระหว่างมอสกับดิน ออกแรงบิดข้อมือแล้วแซะขึ้น
ฉึบ
มอสสีเขียวเข้มขนาดเท่ากะละมังใบหนึ่งถูกเธอแซะขึ้นมาได้ทั้งแผ่น