แถบความคืบหน้าภารกิจกะพริบวูบขึ้นเล็กน้อย:
[มอสส์: 1/10]
“สำเร็จแล้ว!”
ใบหน้าของซ่งสวี่เผยรอยยินดีขึ้นมาเล็กน้อย
เมื่อรู้วิธีแล้ว การเก็บรวบรวมก็ไม่ยาก
ซ่งสวี่ก้มตัวลงทำงานอย่างขะมักเขม้น ไม่ถึงครึ่งชั่วโมงก็ขุดมอสส์ได้มากพอ
ต่อไปก็เป็นกิ่งไม้เล็ก
เธอลงมือหักตรง ๆ แต่ไม่คิดว่ากิ่งไม้จะแข็งแรงมาก จนหักไม่ลงเลย
เธอเปิดใช้สกิล “กินตามตา” อีกครั้ง
ยิ่งเธอจ้องมองนานขึ้น ข้อความข้อมูลของสิ่งของที่มองเห็นก็ยิ่งปรากฏมากขึ้นและละเอียดขึ้น
ตรงหน้าเธอเต็มไปด้วยตัวอักษรแน่นขนัด
[ไม้แห้งผาก: แกนกลางยังคงมีความแข็งอยู่บ้าง ใช้เป็นวัสดุจุดไฟได้ หากมัดเข้ากับแผ่นหินคม จะทำเป็นด้ามขวานหินแบบง่ายได้]
[แผ่นหินสีเทาขาว: ขอบบาง ใช้เป็นเครื่องมือขูดได้ หากมัดเข้ากับไม้ จะใช้เป็นใบขวานหินได้]
ข้อมูลสองบรรทัดนี้ปรากฏขึ้นเรียงกันตรงหน้า
ขวานหิน!
ซ่งสวี่ลงมือทันที
ก่อนอื่นเธอสลักร่องที่ปลายด้านหนาของไม้แห้ง ให้ลึกพอจะเสียบแผ่นหินเข้าไปได้
งานนี้ไม่ง่ายเลย การขูดเนื้อไม้ออกให้ได้รูปทรงเหมาะสมต้องใช้แรงไม่น้อย ฝ่ามือของเธอแสบผ่าว
เมื่อร่องเป็นรูปเป็นร่างแล้ว เธอก็หาเถาวัลย์มาท่อนหนึ่งจากบริเวณใกล้เคียง จากนั้นใช้เถาวัลย์มัดแผ่นหินกับไม้ให้แน่น
สิ่งของในมือปรากฏข้อความขึ้นมาหนึ่งบรรทัด:
[ขวานหินแบบง่าย]
[คำอธิบาย: ดูเหมือนพร้อมจะพังได้ทุกเมื่อ แต่ก็เป็นเครื่องมือจริง ๆ]
[เอฟเฟกต์: พลังโจมตี +1 ความเร็วในการตัดไม้/เก็บเกี่ยวเพิ่มขึ้นเล็กน้อย ความทนทาน: 10/10]
ขณะเดียวกัน แผงระบบก็เด้งข้อความแจ้งเตือนขึ้นมา:
[สร้างสำเร็จ เปิดระบบสูตรคราฟต์ให้คุณแล้ว]
สำเร็จแล้ว!
ซ่งสวี่เลือกกิ่งไม้เตี้ย ๆ ต้นหนึ่ง ชูขวานหินขึ้นฟันลงไปอย่างแรงสองครั้ง
กร๊อบ!
กิ่งไม้ส่งเสียงหักดังกรอบ ก่อนขาดออกจากกัน
หน้าต่างระบบเด้งข้อความแจ้งเตือนขึ้นมาอีกครั้ง: [ได้รับ: กิ่งไม้เล็ก x1]
ซ่งสวี่ผ่อนลมหายใจออก แล้วเล็งไปยังกิ่งถัดไป
มีเครื่องมือแล้ว ประสิทธิภาพก็ดีขึ้นจริง ๆ
แต่ความทนทานของขวานหินลดลงเร็วเกินไป ไม่นานมันก็หักพัง
เธอทำขวานหินเพิ่มอีกสองเล่ม ถึงจะเก็บกิ่งไม้เล็กได้ครบ 20 กิ่งอย่างเฉียดฉิว
โชคดีที่เธอปลดล็อกสูตรขวานหินแล้ว ทำอันใหม่ได้โดยไม่ต้องลงมือประดิษฐ์เอง
ขอแค่รวบรวมวัสดุให้ครบ เลือกขวานหินจากสูตรในแผงระบบ แล้วกดสังเคราะห์ ขวานเล่มใหม่ก็จะปรากฏขึ้นทันที
ช่างน่าอัศจรรย์จริง ๆ
การเก็บหญ้าคาง่ายที่สุด
แค่เลือกหญ้าป่าที่แห้งเหลืองแล้วถอนขึ้นมาหนึ่งกำใหญ่ ก็ได้หญ้าคาหนึ่งส่วนแล้ว
ไม่ถึงหนึ่งชั่วโมง ซ่งสวี่ก็รวบรวมวัสดุภารกิจได้ครบทั้งหมด
ทันทีที่รวบรวมวัสดุครบ แผงภารกิจของระบบก็เด้งข้อความแจ้งเตือนใหม่ขึ้นมา:
[ภารกิจมือใหม่สำเร็จ กำลังมอบรางวัล]
[ได้รับ: เพิงหญ้าแบบง่าย x1 (ที่หลบภัยชั่วคราว เมื่อนอนหลับจะค่อย ๆ ฟื้นฟูพลังความอดทน)]
[ได้รับ: กล่องของขวัญมือใหม่ x1, แต้ม +10]
[คำเตือน: เมื่อกลางคืนมาเยือนหุบเขา โปรดอยู่ภายในบริเวณที่มีแหล่งกำเนิดแสงหรือที่หลบภัย]
เพิงสามเหลี่ยมเตี้ย ๆ รูปร่างหยาบ ๆ ปรากฏขึ้นกลางพื้นที่ว่างตรงหน้าเธอจากความว่างเปล่า
ตรงทางเข้ามีม่านหญ้าห้อยอยู่ ข้างในมีที่พอให้คนเดียวขดตัวนอนเท่านั้น
ดูเหมือนรังหมาตัวใหญ่
ซ่งสวี่เงยหน้าขึ้น หัวใจก็พลันบีบรัด
ดวงตาขนาดมหึมาสามดวงบนท้องฟ้าหรี่ลงครึ่งหนึ่ง ราวกับกำลังจะเข้าสู่ห้วงนิทรา
แสงกลางวันที่มืดสลัวอยู่แล้วก็ยิ่งหม่นลงอย่างเห็นได้ชัด
เธอไม่กล้ารอช้า รีบคว้ากล่องของขวัญที่ปรากฏขึ้นมาพร้อมกันแล้วเปิดออก
ชั่วพริบตา สิ่งของสารพัดอย่างก็ทะลักออกมา
กระเป๋าผ้าหยาบ ๆ ที่ดูเก่าอยู่ใบหนึ่ง พอแตะแล้วกลับผสานเข้าไปในแผงของเธอ ในแผงจึงมีช่องกระเป๋าปรากฏขึ้น
ข้างในมีสิบช่อง แต่ละช่องเก็บสิ่งของชนิดเดียวกันได้ และซ้อนกันได้สูงสุด 99 ชิ้น
ขนมปังดำแข็งโป๊กชิ้นเล็ก ๆ กับน้ำดื่มหนึ่งขวดขนาด 500 มิลลิลิตร
กลักไม้ขีดแบบเก่าหนึ่งกล่อง
และสมุดเล่มบาง ๆ ที่เขียนว่า “คู่มือเอาชีวิตรอดสำหรับมือใหม่”
ซ่งสวี่หยิบขึ้นมาอ่านทันที
ขณะเดียวกัน ห้องแชตประจำพื้นที่ก็วุ่นวายขึ้นมา
[จอมขี้แพ้: ฉิบหายแล้ว! ฟ้ามืดแล้ว! ช่วยด้วย! ฉันยังไม่ได้สร้างที่หลบภัยเลย! ใครมีกิ่งไม้เล็กเหลือบ้าง ขอให้ฉันหน่อย!]
[ทอนซิลพูด: พิกัด (107, 203) ฉันโดนคางคกกัดขา เลือดออกแล้ว ใครช่วยฉันที ของทั้งหมดฉันยกให้เลย]
[เตาผิง: นายมีของอะไรบ้าง ทักแชตส่วนตัวมา]
[โดนัท: ฮือ ๆ ตอนถอนหญ้ามือฉันพองเป็นตุ่มใหญ่เลย แล้วก็แตกแล้ว เจ็บมาก!]
[แม่มดน้อยอึอึ: ว่าแต่พวกคุณเห็นหน้าสุดท้ายของคู่มือมือใหม่ไหม? อัตราการไหลของเวลา! เวลาที่นี่เร็วกว่าโลกข้างนอกสิบเท่า! จริงหรือเปล่าเนี่ย?!]
[เทียนเต้าโจวฉิน: ฉันอ่านแล้ว! จริง! ในคู่มือยังบอกด้วยว่าใช้แต้มแลกเวลาตื่นในร้านค้าแล้วจะกลับไปโลกจริงได้!]
[โรมิโอกับหมูนอนค้าง: ทำไมพวกคุณเร็วจัง ฉันยังไม่ได้คู่มือเลย! ต้องทำยังไงถึงจะได้แต้ม?]
ข้อความในช่องแชตเลื่อนไหลอย่างรวดเร็ว ซ่งสวี่ไม่มีเวลามานั่งอ่านละเอียด
เธอเพิ่งอ่านคู่มือมือใหม่จบ ตอนนี้จึงเปิดร้านค้าระบบขึ้นมาดูอย่างรวดเร็ว หัวใจเต้นรัวราวกับตีกลอง
เวลาที่นี่ไหลเร็วกว่าสิบเท่า!
หมายความว่าหลังผ่านไป 72 ชั่วโมง เวลาข้างนอกจะผ่านไปแค่ 7 ชั่วโมง 12 นาที
ลองคำนวณดู ตอนนั้นคงเพิ่งถึงตอนเช้า ลูกสาวอาจยังไม่ตื่น
และในร้านค้าแสดงว่าใช้ 10 แต้มแลกได้ 1 ชั่วโมง
เธอเพิ่งทำภารกิจมือใหม่สำเร็จ ได้รับรางวัลเป็น 10 แต้ม ตอนนี้เลือกกลับไปได้เลย!
แต่เมื่อมองสินค้าสารพัดอย่างในร้านค้าที่เหลือเชื่อ มือของเธอก็สั่นจนควบคุมไม่ได้
ยาฟื้นฟูสารพัดชนิด หลังใช้ก็ออกฤทธิ์อย่างน่าอัศจรรย์ได้ทันที
สิ่งที่ทำให้เธอตกใจที่สุดคือขวดยาสีน้ำเงินใบเล็กขวดหนึ่ง ซึ่งมีชื่อว่า “น้ำยาซ่อมแซมยีนระดับต้น”
[น้ำยาซ่อมแซมยีนระดับต้น: ซ่อมแซมความผิดปกติของยีนในร่างกายได้เล็กน้อย และเสริมสร้างสภาพร่างกายพื้นฐาน หลังใช้ ค่าสถานะ “พละกำลัง” เพิ่มขึ้นถาวร +1 แต่ละคนใช้ได้สูงสุด 10 ขวด]
[ราคา: 80 แต้ม]
รูปร่างของขวดเล็ก ๆ นี้เหมือนแสงรุ่งอรุณที่ฉีกความมืดมิด แทงทะลุเข้าไปในห้วงความคิดของซ่งสวี่!
เธอเคยเห็นมันในถังขยะที่บ้าน!
ครั้งหนึ่งตอนเก็บกวาดบ้าน เธอเคยถามเหลียงเหยาว่าไม่เป็นอะไรแล้วกินยาอะไร
อีกอย่าง บนขวดยาก็ไม่มีตัวอักษรสักตัว
เหลียงเหยาอึกอักตอบว่าเป็นแคลเซียมกลูโคเนตอะไรสักอย่าง
และสุขภาพของลูกสาวก็เริ่มดีขึ้นอย่างกะทันหัน หลังจากมียาขวดนั้นปรากฏอยู่ในบ้าน!
หมอวินิจฉัยไว้นานแล้วว่า ลูกสาวมีพัฒนาการล่าช้าอย่างรุนแรงและอวัยวะหลายส่วนทำงานผิดปกติเนื่องจากความบกพร่องทางพันธุกรรม แค่รักษาอาการให้คงที่ได้ก็ถือว่าดีมากแล้ว
การอาการดีขึ้นแทบเป็นเรื่องเพ้อฝัน
แต่ช่วงนี้เวลามือน้อย ๆ ที่ผอมบางของลูกสาวจับนิ้วเธอ แรงที่บีบกลับมากกว่าเมื่อก่อนเล็กน้อย ไม่ได้นิ่มปวกเปียกไปหมดอีกแล้ว
สิ่งที่เห็นได้ชัดที่สุดคือแววตา
เมื่อก่อนสายตาของลูกสาวเลื่อนลอย ยากจะจับจ้องสิ่งใด
แต่ช่วงนี้ดวงตาของเธอขยับตามการเคลื่อนไหวของซ่งสวี่เล็กน้อย!
ซ่งสวี่เคยแอบร้องไห้เพราะเรื่องนี้ คิดว่าสวรรค์คงเห็นใจเสียที คิดว่ายาจีนราคาแพงนั่นออกฤทธิ์ในที่สุด
เธอถึงกับตัดสินใจอย่างกัดฟันว่า เดือนหน้าไม่ว่าจะต้องยืมเงินก็จะซื้อยาจีนต่อ
ที่แท้ ที่แท้ไม่ใช่ยาจีนซองละเจ็ดพันหยวนเลย
เป็นเหลียงเหยา!