ระหว่างที่หลินหร่านกำลังสนใจความคืบหน้าการช่วยชีวิตคนทางนั้น จู่ ๆ ก็ได้ยินใครพูดถึงพี่สาม
“จริงสิ ได้ยินว่ายังมีคนอื่นถูกกระแสน้ำพัดไปด้วยนี่ ตอนนี้เป็นยังไงบ้าง หาเจอกันหมดหรือยัง?”
“น่าจะไม่เป็นไร คนอื่น ๆ เล่นอยู่ริมแม่น้ำ พอตลิ่งพังพวกเขาก็วิ่งขึ้นฝั่งกันหมดแล้ว”
“เออ เหมือนลูกชายคนที่สามของหัวหน้ากองพลจะบาดเจ็บนะ พวกเธอว่าหลินเหล่าซานนี่ซวยจริง ๆ เลย ไม่ยอมทำงาน แอบหนีออกมาจับปลา ดันมาเจอเรื่องแบบนี้ โชคดีที่ช่วยกลับมาได้”
“นั่นสิ มาดูกันว่าต่อไปยังจะอู้งานอีกไหม!”
“...”
พอพูดไปพูดมา ทุกคนก็ออกนอกเรื่อง ต่างพากันบ่นว่าหลินเหล่าซานชอบอู้งานอย่างไรบ้าง คนที่เคยถูกจัดให้ทำงานร่วมกับเขาต่างพากันโอดครวญว่าซวยไปแปดชั่วโคตร!
หลินหร่านได้ยินแล้วใจกระตุกวูบ อะไรนะ? พี่สามบาดเจ็บเหรอ?
ตอนนี้เธอไม่สนใจใครทั้งนั้น รีบเบียดฝูงชนออกไป วิ่งไปตามหาร่างของหลินเหล่าซานตรงอ่างเก็บน้ำ
ในที่สุดก็เห็นเสิ่นเหวินฟางกับหลินเหล่าซานอยู่ด้านหลังฝูงชน
ตอนหลินหร่านเดินเข้าไปอย่างรวดเร็ว เสิ่นเหวินฟางกำลังสวดหลินเหล่าซานยับอยู่พอดี
“ที่บ้านอดข้าวแกหรือไง หรือไม่ให้แกกินข้าว ถึงได้ยอมหนีงานลอบไปจับปลาในแม่น้ำ?”
“แค่ของกินนิดหน่อย ถึงกับไม่เอาชีวิตแล้วหรือไง?”
“ถ้าคราวนี้ไม่ใช่เพราะสหายสือผ่านมาเห็นแล้วช่วยแกขึ้นมา ป่านนี้แกคงถูกกระแสน้ำพัดหายไป ต่อให้หาร่างก็ไม่เจอแล้ว!”
หลินเหล่าซานเถียงอย่างรู้สึกผิด
“แม่ เมื่อก่อนผมจับปลาได้แล้วเอากลับบ้าน แม่ก็ไม่ได้พูดแบบนี้ ตอนนั้นแม่ยังชมผมใหญ่เลย!”