ไม่นึกเลยว่าจินเป่าจะได้รับการช่วยชีวิตกลับมาจริง ๆ
ชาวบ้านที่มุงดูต่างพากันชื่นชม:
“นักศึกษาหนุ่มสือเก่งเกินไปแล้ว ช่วยจินเป่าเด็กคนนี้กลับมาได้จริง ๆ ด้วย!”
“ใช่แล้ว พวกคุณมาช้าเลยไม่รู้แน่ ตอนงมจินเป่าขึ้นมา เขาหายใจเข้าได้มากกว่าหายใจออกเสียอีก”
“จริงเหรอ? อาการหนักขนาดนั้น นักศึกษาหนุ่มสือยังช่วยกลับมาได้อีก? เก่งเกินไปแล้วมั้ง!”
“……”
ผู้คนพากันกรูเข้าไปล้อมสือเยี่ยน
มีคนถามด้วยความสงสัยว่า “นักศึกษาหนุ่มสือเรียนแพทย์มาหรือ?”
บางคนก็คิดจะฉวยโอกาส
“นักศึกษาหนุ่มสือ ช่วยตรวจให้ฉันหน่อยได้ไหม ช่วงนี้ฉันรู้สึกแน่นหน้าอก หายใจไม่ค่อยสะดวก ต้องกดเหมือนที่คุณทำเมื่อกี้หรือเปล่า?”
คนข้าง ๆ ที่ทนฟังไม่ไหวสวนกลับว่า:
“แม่ม่ายเหอเอ๊ย ฉันว่านั่นไม่ใช่ไม่สบายหรอก แต่ขาดผู้ชายจนทรมานต่างหาก ดูสิว่าทำตัวร่านขนาดไหน ยังอยากให้นักศึกษาหนุ่มสือช่วยกดให้อีก แผนการของเธอนี่คำนวณไว้เป๊ะจริง ๆ!”
พอพูดจบ ทุกคนก็หัวเราะครืน
สีหน้าแม่ม่ายเหอเดี๋ยวเขียวเดี๋ยวซีด
ที่จริงช่วงนี้เธอรู้สึกไม่ค่อยสบายจริง ๆ แต่ก็เสียดายเงินที่จะไปหาหมอ สามีของเธอตายไปตั้งแต่ยังหนุ่ม เธอยังต้องเลี้ยงลูก ชีวิตจึงต้องประหยัดหน่อย
แน่นอนว่าเธอก็ไม่ปฏิเสธว่านักศึกษาหนุ่มสือหน้าตาดีจริง ๆ
ตั้งแต่เขามาอยู่ชนบท ไม่ใช่แค่สาวรุ่นใหญ่และแม่สาววัยแรกรุ่นในกองพลที่แทบจะจ้องเขาตาไม่กะพริบ แม้แต่บรรดานักศึกษาสาวในจุดพักเยาวชนผู้มีการศึกษาก็แทบอยากให้สายตาแนบติดอยู่บนตัวเขา