ตอนที่ 19 เกิดเหตุที่อ่างเก็บน้ำ
ตอนหลินหร่านกับเจิ้งซานหยาเก็บของเรียบร้อยและเตรียมกลับ ก็เห็นหลินเมิ่งยังคงค้นหาอยู่ตรงนั้น
ทั้งคู่ไม่ได้สนใจเธอ แค่เดินอ้อมกลับไป
ระหว่างทาง เจิ้งซานหยาถามอย่างสงสัยว่า
“พี่หร่านหร่าน ที่นั่นมีสมบัติจริง ๆ เหรอคะ ไม่อย่างนั้นทำไมย่าฉันถึงพูดแบบนั้นล่ะ แล้วพี่หลินเมิ่งก็ไปหาที่นั่นอยู่เรื่อยเลย”
เห็นดวงตากลมโตของเธอเต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น หลินหร่านก็อดหยอกไม่ได้
“อะไรนะ เธอก็อยากไปหาด้วยเหรอ?”
พอได้ยิน เจิ้งซานหยาก็ส่ายหน้าจนแทบเป็นลูกข่าง
“ฉันไม่ไปหาหรอกค่ะ ต่อให้หาเจอก็เอามาใช้ไม่ได้ แถมยังโดนตีอีก”
แค่คิดว่าจะถูกตี เจิ้งซานหยาก็หดตัวลงโดยไม่รู้ตัว
ทั้งคู่คุยกันไปเรื่อยเปื่อย เจิ้งซานหยาผ่อนคลายเวลาอยู่ต่อหน้าหลินหร่านมากขึ้นเรื่อย ๆ ไม่เหมือนก่อนที่แม้แต่จะเอ่ยปากก็ยังเขินอาย
แต่พอเดินมาถึงปากหมู่บ้าน ทั้งสองก็เห็นป้าหลายคนรีบร้อนเดินออกไป
ป้าคนหนึ่งเห็นเจิ้งซานหยาก็รีบตะโกนเรียกเสียงดัง
“โอ๊ย ซานหยา ทำไมยังอยู่ตรงนี้ล่ะ เขื่อนอ่างเก็บน้ำพังแล้ว น้องชายเธอ จินเป่า เหมือนจะเกิดเรื่อง ตอนนี้ยังไม่รู้ว่าเป็นยังไง พ่อแม่เธอไปที่นั่นแล้ว!”
“หา? น้องชายฉันไปที่นั่นได้ยังไงคะ?”
เจิ้งซานหยาหน้าซีดเผือดในทันที
แต่ป้าคนนั้นไม่มีเวลาตอบเธอ รีบเดินผ่านทั้งคู่มุ่งหน้าไปทางอ่างเก็บน้ำแล้ว
หลินหร่านเห็นดังนั้นจึงทำได้เพียงปลอบเสียงเบา
“เธออย่าเพิ่งตกใจนะ พวกเราไปดูสถานการณ์กันเดี๋ยวนี้”
แต่เจิ้งซานหยากลับเริ่มตัวสั่นไปทั้งร่าง น้ำเสียงเจือสะอื้น
“ทำยังไงดีคะพี่หร่านหร่าน ถ้าน้องชายฉันเป็นอะไรไปจริง ๆ พ่อแม่ต้องตีฉันจนตายแน่”