เมื่อนึกถึงซานหยาที่อาจยังรอเธออยู่ข้างหลัง หลินหร่านก็เริ่มร้อนใจ อยากรีบไปตามหาเด็กหญิงให้เร็วที่สุด
ทางด้านสือเยี่ยนไม่สนใจท่าทีของคนพวกนั้นเลย ตอนนี้เขาแค่อยากรีบกลับไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า เพราะตัวเปียกโชกแบบนี้ชวนอึดอัดเหลือเกิน
เมื่อเสิ่นเหวินฟางเห็นสือเยี่ยนกำลังจะไป ก็ไม่ทันได้เข้าไปช่วยลูกชายโต้เถียงกับคนพวกนั้น เธอจูงเด็กทั้งสองคน ตั้งใจจะไปขอบคุณเขาต่อหน้า
แต่ตอนนี้หลินหร่านกำลังเป็นห่วงซานหยา คิดว่าทางสือเยี่ยนมีเสิ่นเหวินฟางกับหลินเหล่าซานไปขอบคุณก็พอแล้ว
เธอยื่นตะกร้าที่ใส่ผักป่ากับเห็ดไว้ให้หลินเหล่าซาน
เธอรู้ว่าตอนนี้ที่บ้านไม่มีของดีอะไร คงต้องใช้ของพวกนี้เป็นของขอบคุณไปก่อน
หลินหร่านทักทายเสิ่นเหวินฟาง แล้วรีบไปหาซานหยา
เสิ่นเหวินฟางไม่ได้คิดอะไรมาก เธอยังรีบตามสือเยี่ยน จึงปล่อยให้หลินหร่านไปตามลำพัง
……
หลินหร่านเดินเร็วไปถึงขอบนอกสุดของฝูงชน ก็เห็นเจิ้งซานหยานั่งยอง ๆ อยู่คนเดียวตรงมุม กอดเข่าทั้งสองข้าง ใบหน้าเล็ก ๆ เต็มไปด้วยความหวาดผวา จ้องมองไปทางฝูงชน ดูราวกับลูกหมาที่ถูกเจ้าของทอดทิ้ง
ทันทีที่เห็นหลินหร่านปรากฏตัว น้ำตาของเจิ้งซานหยาก็พรั่งพรูออกมาอย่างกลั้นไม่อยู่
“พี่หร่านหร่าน...”
หลินหร่านเดินเข้าไปหา ลูบศีรษะเธอเบา ๆ แล้วปลอบด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนว่า
“น้องชายเธอไม่เป็นไรแล้ว วางใจเถอะ ยังจำที่พี่สอนเมื่อกี้ได้ไหม? ตอนนี้ไปได้เลย ไม่ต้องกลัวนะ”