หลินหร่านแทบไม่กล้าจินตนาการเลยว่า ปกติเจิ้งซานหยาใช้ชีวิตอยู่ที่บ้านอย่างไร
ก่อนหน้านี้แม้จะรู้ว่าเจิ้งซานหยาถูกทุบตีอยู่บ่อย ๆ แต่การได้ยินกับการเห็นด้วยตาตัวเองนั้นเป็นคนละเรื่อง
ขนาดต่อหน้าคนนอกป้าเจิ้งยังลงมือทำร้ายคนได้ถึงเพียงนี้ ลองคิดดูสิว่าปกติเวลาอยู่บ้านเธอจะทารุณซานหยาอย่างไรบ้าง
ก่อนหน้านี้หลินหร่านเคยเสนอวิธีรับมือป้าเจิ้งให้เจิ้งซานหยา แต่ดูเหมือนจะใช้กับคนไร้ยางอายอย่างป้าเจิ้งได้ผลไม่มากนัก
ตอนนี้เธอเป็นห่วงว่าพอซานหยากลับไปแล้วจะถูกเอาคืนหรือเปล่า
เวลานั้นเอง หลินเว่ยกั๋วที่เพิ่งไปตรวจดูสถานการณ์บริเวณคันกั้นน้ำก็กลับมา
ทันทีที่กลับมา เขาก็ได้ยินว่าจินเป่าเด็กคนนั้นฟื้นแล้ว ในที่สุดก้อนหินที่ทับอยู่ในใจก็ร่วงลง
ถ้าจินเป่าเป็นอะไรไป ในฐานะหัวหน้ากองพล เขาคงต้องรับผิดชอบแน่ แต่โชคดีที่ท้ายที่สุดทุกอย่างก็ผ่านไปอย่างปลอดภัย
ทว่าเมื่อเขาเดินมาถึงและกำลังจะถามไถ่อาการของจินเป่า ก็เห็นเจิ้งซานหยานอนอยู่บนพื้นในสภาพมอมแมม
ผมเผ้ายุ่งเหยิง บนใบหน้ายังมีรอยแดง ยิ่งไม่ต้องพูดถึงบาดแผลที่เผยให้เห็นตามร่างกาย สภาพแบบนี้ถ้าไม่รู้มาก่อน คงนึกว่าคนที่เจอเคราะห์ร้ายคือเจิ้งซานยาเสียอีก
หลินเว่ยกั๋วมองปราดเดียวก็รู้ว่าซานยาถูกตีมาอีกแล้ว
ในฐานะเพื่อนบ้านของตระกูลเจิ้ง เขาย่อมรู้ดีว่าเจิ้งซานยาใช้ชีวิตในบ้านนั้นอย่างไร
แม้จะสงสาร แต่ต่อให้เป็นหัวหน้ากองพล เขาก็ไม่สะดวกเข้าไปยุ่งเรื่องในครอบครัวคนอื่น
ก่อนหน้านี้สองสามีภรรยาตระกูลเจิ้งมักปิดประตูตีลูก ไม่ให้ใครเห็น แต่วันนี้กลับลงมือกันต่อหน้าผู้คนมากมาย