หลินเหล่าซานลงมือไวเกินไป หลินหร่านอยากคว้าตัวไว้ก็ไม่ทัน
เมื่อมองโจทย์ยากที่ทรมานเธอมาตลอดทั้งคืน หลินหร่านไม่เคยรู้สึกจนปัญญาขนาดนี้มาก่อน แต่เธอทำไม่เป็นจริง ๆ นี่นา!
ตอนนี้เธอต้องการครูมาชี้แนะสักคนเป็นการด่วน
เดิมทีวันนี้เธอตั้งใจจะอ้างว่าไปเก็บเห็ด แล้วค่อยขนทองกับเงินกลับมาด้วย แต่ตอนนี้มัวแต่วุ่นกับเรื่องสอบ จนไม่มีแก่ใจคิดเรื่องอื่นแล้ว
ยังดีที่ชั่วคราวนี้ยังไม่ต้องเลี้ยงข้าวใคร เรื่องเร่งด่วนที่สุดคือทบทวนตำราเรียนก่อน
แน่นอนว่าเธอไม่ได้ทำไปเพื่อรับมือกับการสอบครั้งนี้เท่านั้น ที่สำคัญกว่านั้นคืออยากใช้โอกาสนี้ทำความเข้าใจตำราเก่าให้ถ่องแท้ หลังจากนั้นจะได้ศึกษาหลักสูตรมัธยมปลายต่อ
ไม่อย่างนั้นถ้าวันหนึ่งการสอบเข้ามหาวิทยาลัยกลับมาเปิดอีกครั้ง เธอจะเอาอะไรไปสอบล่ะ?
แม้จะรู้ว่าหลินเหล่าซานไม่ค่อยน่าเชื่อถือ แต่เธอก็คิดว่า ต่อให้เขาไม่เก่งนัก อย่างน้อยก็น่าจะดีกว่าตัวเองที่ล้าหลังไปกว่าพันปีอยู่บ้างกระมัง?
ความจริงพิสูจน์แล้วว่าเธอคิดไปเองจริง ๆ
เพราะหลังจากกินข้าวเย็นเสร็จ ในที่สุดหลินหร่านก็จับหลินเหล่าซานที่กำลังคิดจะหนีไว้ได้ เธอเอาตำราฟาดใส่หน้าเขาตรง ๆ แล้วให้ดูโจทย์
ผลคือหลินเหล่าซานร้องโอดครวญทันที
“น้องเล็ก ฉันขอร้องล่ะ อย่ามาทรมานฉันเลย ฉันเห็นตำราทีไรก็ปวดหัวแล้ว ให้ฉันทำโจทย์ สู้ให้ฉันไปตายเสียยังดีกว่า”
“วันนี้ฉันนอกจากต้องไปทำงานของตัวเองแล้ว ยังไปช่วยพี่เยี่ยนอีก เหนื่อยจะตายอยู่แล้ว ตอนนี้อยากกลับห้องไปนอนแผ่หมดสภาพเต็มที”
หลินหร่านไม่ค่อยเข้าใจความทรมานของคนที่เรียนไม่เก่งเวลาเห็นหนังสือ จึงจ้องหลินเหล่าซานด้วยสีหน้าสงสัย