ตอนที่ 35 ความหวาดกลัวที่ถูกโจทย์คณิตศาสตร์ครอบงำ
ตอนหลินเหล่าซานกลับถึงบ้าน ฟ้ามืดสนิทแล้ว
คนตระกูลหลินกินมื้อเย็นกันเรียบร้อย แต่ตอนนี้ยังนั่งอยู่ในลานบ้าน
พอเสิ่นเหวินฟางเห็นหลินเหล่าซานกลับมา ก็โมโหขึ้นมาทันที
“แกหายหัวไปเถลไถลที่ไหนมาอีกแล้ว? อยู่บ้านดี ๆ ไม่เป็นหรือไง?”
หลินเหล่าซานรู้สึกผิดอยู่หน่อย ๆ จึงไม่กล้าตอบ เขาจงใจเอามือกุมท้องแล้วเปลี่ยนเรื่อง
“โธ่ ผมหิวจะตายอยู่แล้ว แม่ ในหม้อยังมีอะไรกินไหม?”
เห็นเขาเป็นแบบนี้ เสิ่นเหวินฟางจึงยอมปล่อยเขาไปก่อน
“ในหม้อเหลือโจ๊กไว้ให้ ไปตักกินเอง”
ได้ยินดังนั้น หลินเหล่าซานก็พุ่งตรงไปห้องครัวทันที
เขาไม่ได้พูดเกินจริงเลย เดินไปกลับอำเภอตั้งไกล หิวจนท้องติดหลังแล้ว
หลินเหล่าซานถือชามข้าวมานั่งลง ถึงนึกขึ้นได้ว่าควรถามเรื่องช่วงบ่ายของหลินเว่ยกั๋ว
“พ่อ เรื่องคนจดแต้มแรงงานตกลงกันได้หรือยังครับ จะจัดการยังไง?”
หลินเว่ยกั๋วสูบยาเส้นก่อนตอบ
“เมื่อกี้พวกเราก็กำลังคุยเรื่องนี้กันอยู่ ฝ่ายกองผลิตประชุมกันทั้งบ่าย สุดท้ายตัดสินใจใช้วิธีสอบ ใครสอบได้ดีก็ได้ทำ แบบนี้จะได้ไม่มีใครมีข้อโต้แย้ง”
พอได้ยิน หลินเหล่าซานก็แทบพ่นโจ๊กที่เพิ่งซดเข้าไปออกมาเพราะกลั้นขำไม่อยู่
“พ่อคิดอะไรบ้า ๆ เนี่ย ไม่กลัวคนหัวเราะจนฟันร่วงหรือไง? แค่คนจดแต้มแรงงานตัวเล็ก ๆ ยังต้องสอบด้วยเหรอ? จำเป็นขนาดนั้นเลย?”
หลินเว่ยกั๋วทั้งอับอายทั้งโมโห ทำท่าจะลงมือ แต่หลินเหล่าซานยกก้นเผ่นหลบไปอย่างรวดเร็ว
“พ่อ คุยกันก็คุยกันสิ อย่าพอเถียงไม่ชนะก็ลงไม้ลงมือได้ไหม!”
หลินเว่ยกั๋วแค่นเสียง แต่ก็ยังเก็บมือที่กำลังจะฟาดกลับไป
“งั้นแกลองพูดมาสิ สอบแล้วมันน่าขำตรงไหน? ถ้าไม่สอบ แล้วจะให้ใครทำหน้าที่คนจดแต้มแรงงาน?”