ลู่หรานอุ้มของที่เก็บเสร็จเรียบร้อย เดินกลับมาที่ห้องทำงานฝ่ายละครสั้น แต่ระหว่างทางก็ยังอดยิ้มไม่ได้
คำเดียว สุดยอด!
ลู่หรานรู้มานานแล้วว่าเหล่าเพื่อนร่วมงานมองเขาไม่พอใจ แต่ปกติแล้วทุกคนก็ยังอยู่กันอย่างสงบสุข ก็เลยไม่มีอะไรเกิดขึ้น
แต่เอาเถอะ ในเมื่อพวกแกกระโดดออกมาหน้าตาเฉย ให้ฉันได้สวนกลับ งั้นฉันก็ต้องสวนกลับให้เจ็บ ๆ หน่อยละ
รู้มั้ยว่าเมื่อกี้ฉันทำหน้านิ่ง ๆ ไว้มันเหนื่อยแค่ไหน การกลั้นไม่ยิ้มมันยากจะตายไป!
ไม่คิดเลยว่าเนื้อเรื่องในนิยายชาติก่อนจะมีวันมาประสบกับตัวเองจริง ๆ
ลู่หรานวางของไว้ที่แผนกละครสั้น แล้วก็เก็บข้าวของกลับบ้าน
เดินผ่านกองบรรณาธิการ ลู่หรานยังยกมือโบกให้คนข้างในอย่างอารมณ์ดี
เพื่อนร่วมงานในกองบรรณาธิการมองหน้ากันไปมา
ถึงพวกเขาจะรู้ว่าแผนกละครสั้นเป็นแผนกที่เพิ่งตั้งใหม่ ในแผนกละครสั้นย่อมไม่มีอนาคตเท่ากองบรรณาธิการ
แต่หัวหน้าแผนกละครสั้นไม่เหมือนกัน
นั่นถือเป็นระดับผู้บริหารแล้ว ต่อให้เป็นแผนกเล็กแค่ไหน ก็ยังเป็นหัวหน้า ต่อไปเจอหน้ากันจะได้อาย ๆ กันไป
ยิ่งกว่านั้นลู่หรานยังเป็นแค่เด็กฝึกงาน ยิ่งทำให้พวกเขารับไม่ได้
“ไม่ได้ ฉันจะไปร้องเรียนที่บริษัท ลู่หรานมันก็แค่พวกขี้เกียจที่เอาแต่นั่งเล่นเกมทั้งวัน” ชายอ้วนท้วมใส่เสื้อลายตารางพูดอย่างโมโห
“เลิกพูดเถอะ นายคิดว่าบริษัทไม่รู้หรือไงว่าลู่หรานขี้เกียจ ที่จริงเขาเบื้องหลังใหญ่จะตาย นายยังไปคิดถึงเรื่องนายจะถูกเขี่ยออกดีกว่า นายติดอันดับท้าย ๆ อยู่นะ” เพื่อนร่วมงานข้าง ๆ ตบไหล่เขา แล้วพูดต่อ