“ขอบคุณนะ หวังว่าจะราบรื่น” เซินเยว่เกอพยักหน้า แล้วหยิบกระเป๋าขึ้นมา “งั้นฉันไปก่อนนะ คืนนี้ไม่กลับมา”
พูดจบ เธอก็แทบจะเดินออกไปอย่างรีบร้อน เปลี่ยนรองเท้าแล้วออกจากบ้านไป
แค่ลู่หรานรู้สึกว่าน้ำเสียงของเธอวันนี้แปลกๆ ไปหน่อย ดูเหมือนประโยคท้ายๆ ที่ว่าคืนนี้ไม่กลับมา ในหูเขา มันฟังดูเหมือนการลาแบบสามีภรรยากันมากกว่า
มองดูเซินเยว่เกอจากไป สายตาก็เหลือบไปเห็นกล่องข้าวที่เก็บเรียบร้อยแล้วบนโต๊ะอาหาร มุมปากของเขาก็ยกขึ้นเล็กน้อย
“ดูท่าจะกินข้าวเช้าแล้ว นับว่ายังมีหัวใจบ้าง”
จากนั้นสายตาของเขาก็ตกไปที่ถังขยะข้างๆ
เขาจำได้ว่าตอนที่เพิ่งเดินเข้าบ้านมา เห็นเซินเยว่เกอกำลังทำท่าตกใจๆ ทิ้งอะไรบางอย่างลงในถังขยะ
“เอ๊ะ? นี่มันอะไรเนี่ย” ลู่หรานก้มลงเก็บกระดาษที่ขยำเป็นก้อนในถังขยะด้วยความสงสัย
เมื่อเห็นข้อความบนกระดาษ เขาก็อึ้งไปครู่หนึ่ง ก่อนที่แทบจะกลั้นเสียงหัวเราะไม่อยู่
[ข้าวเช้าอร่อยมาก แต่ฉันกลับบริษัทแล้ว PS: ครั้งหน้าไข่เจียวทำให้สุกนุ่มกว่านี้นะ —— เกอ]
ลายมือสวยงาม แต่น้ำเสียงกลับแฝงไปด้วยความซุกซนนิดๆ
“ปากไม่ตรงกับใจ”
ลู่หรานส่ายหัวพลางยิ้ม พร้อมกับค่อยๆ เกลากระดาษที่ยับย่นเล็กน้อยนี้ให้เรียบ แล้วเก็บใส่กระเป๋าสตางค์ของตัวเองอย่างทะนุถนอม
ดูท่าอาหารเช้าของเขา ‘สามีตามสัญญา’ คนนี้ จะใช้ได้อยู่ สุดท้ายก็โดนใจรุ่นพี่ของตัวเองซะได้
ในเมื่อเซินเยว่เกอมีเพลงหลักของอัลบั้มตัวเองแล้ว ตัวเองก็ควรจะคิดถึงงานต่อไปบ้างแล้วสินะ?