"แผนกโปรเจกต์ซีรีส์สั้น?" ลู่หรานทำทีเป็นตกใจสุดขีด ความจริงแล้วเขาก็ตกใจจริงๆ นั่นแหละ
ทำงานเล่นไปวันๆ ไม่ไล่ออกซะอีก กลับให้เขาไปเป็นผู้จัดการโปรเจกต์ซะงั้น
นี่มัน...เลื่อนขั้นเหรอ?
ถึงจะเดาไม่ออกว่าลี่มั่วคิดอะไรอยู่ แต่คำพูดสุภาพๆ ลู่หรานก็ยังต้องพูด
"คุณลี่ นี่ผม...ผมยังไม่มีประสบการณ์เลย ไม่มีประสบการณ์ก็ได้เหรอ?"
"เฮ้ย หนุ่มๆ น่ะ ต้องกล้าลองอะไรใหม่ๆ!" ลี่มั่วยกมือกดลงเบาๆ เริ่มวาดฝันให้ลู่หรานฟัง
"แผนกใหม่นี่ ตัวบริษัทเองก็ถือเป็นการลองครั้งใหญ่ แผนกใหม่ ก็ควรให้คนหนุ่มๆ อย่างพวกคุณมาทำ มีไฟ มีแรง!"
ลู่หรานหน้านิ่วคิ้วขมวด
คุณแน่ใจนะว่าคนที่มีไฟ มีแรง ที่พูดถึงคือผม?
ขยันเล่นน้ำ ขยันชิ่งงานน่ะเหรอ?
แต่ลู่หรานก็ยังพยักหน้าเบาๆ เพราะคุณลี่พูดว่าเขายังหนุ่ม ทั้งบริษัทนอกจากเด็กฝึกงานไม่กี่คน ก็เขาแหละที่อายุน้อยที่สุด
ลืมไปอย่างหนึ่ง ตอนนี้ลู่หรานเองก็ยังเป็นแค่เด็กฝึกงาน ยังไม่ได้บรรจุเป็นพนักงานประจำ
ลี่มั่วยังคงวาดฝันต่อไป: "ถึงบริษัทจะให้ความสำคัญกับโปรเจกต์นี้ แต่ช่วงแรกๆ ทั้งคน ทั้งงบประมาณ ค่อนข้างจำกัดนะ"
พูดจบ ลี่มั่วก็ยื่นเอกสารมาให้: "จดหมายแจ้งบรรจุเป็นพนักงานประจำ เนื่องจากช่วงนี้เธอทำงานได้ดี ทางบริษัทตัดสินใจบรรจุให้เลยทันที"
"ความสามารถมาก หน้าก็ยิ่งมาก ซีรีส์สั้นฉันฝากไว้กับเธอแล้ว งานวางแผนของแผนกเธอต่อไป ก็เป็นหน้าที่เธอจัดการเลย จะว่าไง?"
เอาล่ะ ลู่หรานต้องร้องทึ่งในใจ
เอกสารครบทุกอย่าง มีทั้งเอกสารบรรจุ และเอกสารแต่งตั้ง
ดูท่าลี่มั่วตั้งใจแน่วแน่แล้วที่จะยกแผนกที่เพิ่งตั้งใหม่นี้ให้เขา
ไม่รู้ว่าเป็นเพราะหน้าตาของพ่อตาราคาถูกเขาหรือเปล่า หรือเป็นเพราะเขาทำให้บรรยากาศการทำงานของแผนกกองบรรณาธิการพัง
แต่ที่ลี่มั่วพูดกับเขาอย่างสุภาพขนาดนี้ ถ้าบอกว่าไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับพ่อตา ลู่หรานตายยังไงก็ไม่เชื่อ
"คุณลี่ ผมไม่มีปัญหาอะไร" ลู่หรานยักไหล่
เขารู้สึกเฉยๆ จริงๆ นั่นแหละ อยู่ที่ไหนก็เล่นน้ำเหมือนกัน
ลี่มั่วเห็นลู่หรานตอบตกลงทันที ก็โล่งอกไปเปราะหนึ่ง รอดจากการต้องพูดจูงใจไปอีก
ลู่หรานเพิ่งรับจดหมายบรรจุ ลี่มั่วก็พูดต่อ: "อ้อ ใช่ เพราะแผนกเธอเป็นแผนกใหม่ เรื่องคนฉันก็จัดเตรียมไว้ให้แล้ว พรุ่งนี้มาถึงก็เริ่มงานเลย แผกใหม่อยู่ในห้องทำงานที่อยู่ลึกสุดของบริษัท จัดเตรียมไว้ให้แล้ว"
จากนั้น ลี่มั่วก็ลุกขึ้นยืน ตบไหล่ลู่หรานเบาๆ พูดอย่างใจดี: "เดี๋ยวเธอก็เก็บของแล้วย้ายไปได้เลย ตอนบ่ายถ้าไม่มีอะไร ก็ให้เธอครึ่งวันเป็นการพักผ่อน"
พูดจบ ก็เว้นจังหวะไปครู่หนึ่ง
"ถือว่าเป็นการปรับสภาพตัวเอง"
เอาล่ะ เล่นน้ำไม่โดนไล่ออก ยังได้บรรจุ เลื่อนขั้น ขึ้นเงินเดือน และได้หยุดอีก นิยายยังไม่กล้าเขียนแบบนี้เลย
วินาทีนี้ ลู่หรานถึงกับรู้สึกผิดเล็กๆ ที่เอาแต่เล่นน้ำ
"คุณลี่ ผมจะพยายามไม่ทำให้คุณผิดหวัง" ลู่หรานตอบกลับด้วยความ 'จริงใจ'
ลี่มั่วได้ยินคำว่า 'พยายาม' ก็รู้สึกเซ็งในใจ
เพื่อนร่วมงานคนอื่น เวลาได้ยินงานที่เขามอบหมายให้ ก็แทบจะรับประกัน 120% แต่มาถึงลู่หราน ได้ยินแค่คำว่า 'พยายาม' ดูเหมือนว่าการย้ายเขาออกจากแผนกกองบรรณาธิการเป็นทางเลือกที่ถูกต้องแล้ว
แต่ในฐานะผู้อำนวยการบริษัท เขายังคงทำสีหน้าเฉยเมยได้
"ไม่ต้องห่วง" ลี่มั่วกระแอม "แผนกเพิ่งก่อตั้ง อุปสรรคย่อมมีเป็นธรรมดา แต่หน่วยงานที่เกี่ยวข้องฉันได้พูดคุยเตรียมไว้หมดแล้ว และบริษัทก็มีความร่วมมือกับแพลตฟอร์ม 'เฉาโต้ว' อยู่ด้วย ซีรีส์สั้นเรื่องแรกของพวกเธอ ลองปล่อยที่นี่ดูได้ งบประมาณ... จัดสรรให้ก่อน 500,000 หยวน!"
500,000 ถ่ายซีรีส์สั้น?
จริงๆ แล้วในวงการซีรีส์สั้น 500,000 นี่แหละที่ถ่ายได้จริง บางเรื่องอาจจะน้อยกว่านั้นด้วยซ้ำ
แต่ตอนนี้อุตสาหกรรมซีรีส์สั้นยังอยู่ในช่วงที่ยังไม่บูม ตลาดหลักยังเป็นซีรีส์ยาวอยู่
ซีรีส์สั้นท้ายที่สุดแล้วยังอยู่ในช่วงค่อยเป็นค่อยไปลองผิดลองถูก และบทซีรีส์สั้น ยังต้องไปคัดจากตลาดนิยายที่เหมาะสมตามช่องทางออฟไลน์อีก มองแบบนี้ 500,000 ไม่มากจริงๆ
แต่ที่ลี่มั่วตั้งแผนกใหม่เพื่อเขาได้ ก็ถือว่ามีน้ำใจแล้ว
"ไม่มีปัญหาครับคุณลี่ คุณเชื่อใจผมขนาดนี้ ผมจะทุ่มสุดตัว ทำให้ซีรีส์สั้นของบริษัทเราเป็นผู้นำวงการให้ได้" ลู่หรานพูดด้วยสีหน้าจริงจัง
"ดีๆ ได้ยินเธอพูดแบบนี้ฉันก็สบายใจแล้ว" ลี่มั่วมีรอยยิ้มบนใบหน้าเป็นครั้งแรก "งั้นเธอกลับไปเก็บของก่อนเถอะ มีปัญหาอะไรเพิ่มเติม คุยกับฉันได้ตลอด"
ลู่หรานออกจากห้อง ประเดิมกลับมายังโต๊ะทำงานของตัวเอง
ของไม่ค่อยมีเท่าไหร่ ไม่เห็นต้องเก็บอะไรมาก
"เห้ย นายจะลาออกแล้วเหรอ?" อ้วนหวังที่อยู่ข้างๆ ถามด้วยสีหน้าตกใจเกินจริงเล็กน้อย
คำถามของอ้วนหวังเพิ่งจะจบลง เพื่อนร่วมงานรอบข้างก็หันมามองลู่หรานที่กำลังเก็บของอย่างพร้อมเพรียงกัน ซึ่งเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นไม่บ่อยนัก
สองเดือนที่ลู่หรานมาทำงานที่บริษัท พฤติกรรมเล่นน้ำของเขาส่งผลกระทบต่อบรรยากาศของแผนกอย่างรุนแรง
ความรู้สึกนี้เหมือนตอนที่นายขับรถ แล้วคนนั่งข้างๆ หลับ คนขับก็จะอดไม่ได้ที่จะง่วงตามไปด้วย
คนในบริษัทรู้กันว่าลู่หรานเป็นเด็กมีเส้นสาย มีผู้กำกับใหญ่เซินจื้อเวยหนุนหลัง
ถึงแม้พวกเขาจะไม่รู้ว่าลู่หรานกับเซินจื้อเวยเป็นอะไรกัน แต่ภายนอก เพื่อนร่วมงานก็ยังทำตัวเป็นครอบครัวเดียวกันที่อบอุ่นและปรองดอง
แต่เบื้องหลัง มีเพื่อนร่วมงานไม่รู้กี่คนที่อิจฉาและแอบเกลียดลู่หราน
ซิงเหยว์เอินเทอร์เทนเมนต์เป็นบริษัทใหญ่ที่มีชื่อเสียงในประเทศ จัดเป็นบริษัทผู้นำวงการบันเทิง แม้สวัสดิการจะดีมาก แต่ทุกปีก็มีการคัดคนออกท้ายแถว
พอเห็นลู่หรานเก็บของ คนส่วนใหญ่ก็เดาว่าลู่หรานคงถูกไล่ออก เพื่อนร่วมงานหลายคนที่อันดับท้ายๆ ต่างก็ถอนหายใจโล่งอกเงียบๆ
พวกเขารู้สึกไม่พอใจลู่หรานมานานแล้ว ถึงเวลานี้ก็ต้องแสร้งทำเป็นห่วงแล้วก็พูดถากถาง
"ไม่เป็นไรหรอกลู่หราน บริษัทหน้า หางานที่ดีกว่านี้ได้แน่นอน" เพื่อนร่วมงานข้างๆ คนหนึ่งที่ใส่แว่นแสร้งปลอบ
ลู่หรานหันไปมองคนพูด
ไม่สนิท
"ใช่สิ ลู่หราน ถ้าหางานที่ดีกว่าได้ พวกพี่จะไปตามนายไปด้วย" คนข้างหลังที่ใส่เสื้อลายตาราง ร่างท้วมๆ ก็พูดเหน็บแนม
ลู่หรานหันไปมอง
อืม พอจำได้บ้าง
เมื่อวานดูเหมือนเพิ่งโดนผู้อำนวยการด่าไปรอบหนึ่ง ว่าให้ทำได้ก็ทำ ทำไม่ได้ก็ไป
แต่จำชื่อไม่ได้
"เปล่า ผมไม่ได้ลาออกนะ" ลู่หรานอธิบายเสียงเรียบๆ แต่เพิ่งพูดออกไปก็ถูกคนข้างๆ ขัดจังหวะ
"อ้าว เมื่อกี้โดนผู้อำนวยการไล่ออกโดยตรงเลยเหรอ ก็ดีเหมือนกัน นายยังไม่บรรจุ เป็นงาน ยังทันหางานใหม่" เพื่อนร่วมงานที่นั่งอยู่ด้านหน้าเฉียงๆ ของโต๊ะลู่หราน สาวหน้าตาดี 7 ส่วน ใส่ชุดทำงาน รีบพูดเสียดสีต่อ
"โอ้ ก็ไม่ใช่อีกนั่นแหละ" น้ำเสียงลู่หรานไม่รีบไม่ร้อน ให้ความรู้สึกเรียบๆ "ผมถูกย้ายไปแผนกซีรีส์สั้นที่ตั้งใหม่ คุณลี่ให้ผมไปเป็นหัวหน้าแผนก"
"ตอนแรกผมตั้งใจจะปฏิเสธ แต่ทนความใจดีของคุณลี่ไม่ไหว เลยต้องจำใจรับปาก"
"ก็แค่เสียดายเพื่อนร่วมงานทุกคน ต่อไปคงไม่ได้ทำงานด้วยกันอีกแล้ว"
"ลาก่อนนะ เพื่อนร่วมงานเก่าทุกคน!"
...