บนดาดฟ้าของอาคารแห่งหนึ่ง ไม่ไกลจากหมู่บ้านสวนสุขสันต์ในเมืองจินหลิง มีคนสามคนนอนหมอบอยู่ พวกเขาถือกล้องส่องทางไกล คอยสังเกตการณ์ภายในอย่างระมัดระวัง
เสื้อผ้าของทั้งสามกลมกลืนไปกับสีของดาดฟ้าอย่างสมบูรณ์ หากไม่มองให้ดี ก็แทบไม่มีทางสังเกตเห็นว่ามีคนหมอบอยู่บนนั้นถึงสามคน
พวกเขาคือหน่วยลาดตระเวนของฐานที่มั่น ซึ่งมีหน้าที่เฝ้าดูความเคลื่อนไหวของซอมบี้ขั้นเก้า
“เจ้านั่นเริ่มกินอีกแล้ว” คนหนึ่งกระซิบ
ขณะนี้ ในวิลล่าหลังหนึ่งของสวนสุขสันต์ที่อยู่ไม่ไกลจากพวกเขา ชายคนหนึ่งในชุดสูทกำลังนั่งอยู่หน้าโต๊ะอาหาร มือหนึ่งถือมีด อีกมือหนึ่งถือส้อม เขาลิ้มรสอาหารอย่างสง่างาม
บนโต๊ะมีขาข้างหนึ่งที่ชุ่มไปด้วยเลือดวางอยู่ตรงหน้าเขา
เขาค่อย ๆ ใช้มีดในมือตัดเนื้อขาเป็นชิ้น ๆ แล้วใช้ส้อมคีบเข้าปาก
ทุกการเคลื่อนไหวเชื่องช้าและสง่างาม
หากไม่ใช่เพราะดวงตาสีแดงฉานเผยตัวตนของมัน คงไม่มีใครคิดว่านี่จะเป็นซอมบี้
รอบโต๊ะยังมีซอมบี้หลายตัวยืนล้อม รอรับคำสั่งจากมัน
ภายนอกวิลล่า รวมถึงทั่วทั้งสวนสุขสันต์ ทั้งด้านในและด้านนอก ต่างก็เต็มไปด้วยซอมบี้
ที่นี่กลายเป็นเขตต้องห้ามของมนุษย์ไปแล้ว
“พวกนายว่าเราจะฆ่ามันได้จริง ๆ เหรอ? ไม่รู้ทำไม ยิ่งเฝ้าดูนานเข้า ฉันก็ยิ่งรู้สึกว่าโอกาสมีน้อยลง” อีกคนเอ่ยขึ้น
“อย่าพูดให้เสียกำลังใจสิ ท่านผู้บัญชาการต้องมีวิธีแน่ พวกเราแค่คอยจับตาดูความเคลื่อนไหวของมันตลอดเวลาก็พอ”
“ก็ได้”
“ดูนั่นสิ เหมือนมีคนกำลังมาทางนี้!” คนหนึ่งซึ่งคอยสังเกตสภาพแวดล้อมรอบ ๆ พลันเอ่ยขึ้น