ในห้องประชุมใจกลางฐานที่มั่น...
“เป็นยังไงบ้าง วันนี้ซอมบี้ขั้นเก้าตัวนั้นมีความเคลื่อนไหวอะไรไหม?” เซียวจ้านมองไปยังทหารในชุดพรางที่ยืนอยู่เบื้องล่าง
“เรียนท่านผู้บัญชาการ เป็นอย่างที่ท่านคาดไว้ครับ ซอมบี้ขั้นเก้าตัวนั้นดูเหมือนไม่มีแผนจะโจมตีฐานที่มั่น วันนี้มันเอาแต่รวบรวมลูกน้องและไล่สังหารผู้วิวัฒน์ที่อยู่ใกล้เคียง”
“แผนที่ท่านสั่งให้พวกเราส่งคนไปยั่วยุให้มันโกรธ แล้วล่อมันมาทางฐานที่มั่นก็ล้มเหลวเช่นกันครับ ทหารที่ปฏิบัติภารกิจสูญเสียไปมาก พอซอมบี้ตัวนั้นเข้ามาใกล้ฐานที่มั่นในระยะ 20 กิโลเมตร มันก็หยุดแล้วหันกลับทันที ดูเหมือนตั้งใจหลีกเลี่ยงฐานที่มั่นโดยเฉพาะ”
เมื่อได้ยินรายงานจากทหาร เซียวจ้านก็ถอนหายใจ
“สมแล้วที่ซอมบี้ยิ่งขั้นสูงก็ยิ่งฉลาด เจ้าตัวนี้คงรู้ว่าฝั่งฐานที่มั่นมีสิ่งที่คุกคามมันอยู่ เลยไม่กล้าเข้ามา”
“แล้วจะทำยังไงดี ถ้ามันไม่ยอมมา พวกเราก็ทำอะไรไม่ได้เหมือนกัน จะให้เข็นปืนใหญ่ราชันสองสามกระบอกออกไปยิงมันก็ไม่ได้เสียด้วย” ชายวัยกลางคนอีกคนในชุดสูทจงซานขมวดคิ้ว
“นั่นยิ่งไม่ได้ ปืนใหญ่ราชันหลายกระบอกหนักเกินไป เคลื่อนที่ช้ามาก กว่าจะไปถึง เจ้าตัวนั้นคงหนีไปก่อนแล้ว”
“อีกอย่าง ถ้าปืนใหญ่ราชันเกิดถูกทำลายระหว่างทางขึ้นมา ก็ยิ่งไม่คุ้มเสีย” ผู้บัญชาการซุนกล่าว
“ที่เหล่าซุนพูดถูกแล้ว ตอนนี้เราทำได้แค่รีบปั้นผู้วิวัฒน์ขั้นเก้าขึ้นมาสักคน เริ่มตั้งแต่พรุ่งนี้ ให้ทุกคนออกตามหาซอมบี้ขั้นแปด เราจะระดมกำลังจำนวนมากไปกำจัดซอมบี้ขั้นแปดสักหลายตัว แล้วดันให้หลิ่งเฟิงขึ้นไปถึงขั้นเก้า ด้วยพลังพิเศษของเขา ไม่แน่ว่าอาจสู้ซอมบี้ขั้นเก้าตัวนั้นได้!” เซียวจ้านเอ่ย