ไม่นาน ร่างมหึมาของเสี่ยวฮุยก็ร่อนลงบนดาดฟ้า
หยางปินลูบหัวเสี่ยวฮุย ก่อนหันไปพูดกับทุกคนว่า “ฉันจะขี่เสี่ยวฮุยลงไปลองดูก่อนว่าจะลอบสังหารมันได้ไหม ถ้าฆ่าได้ก็ดีที่สุด แต่ถ้าฆ่าไม่สำเร็จ พวกนายค่อยตามไปช่วยกันสกัดซอมบี้ตัวอื่นไว้ แล้วฉันจะฆ่ามันให้ได้!”
“ได้” ทุกคนพยักหน้า
หยางปินรออยู่หลายนาที คาดว่าทั้งสามคนน่าจะลงไปข้างล่างแล้ว จึงกระโดดขึ้นหลังเสี่ยวฮุยทันที
“ไป เสี่ยวฮุย ไปที่วิลล่าหลังนั้น”
“จิ๊บ ๆ~”
เสี่ยวฮุยส่งเสียงร้อง ก่อนพาหยางปินบินตรงไปยังวิลล่าที่ซอมบี้ขั้นเก้าอยู่
เมื่อหยางปินเข้าใกล้ ซอมบี้ด้านล่างก็สังเกตเห็นพวกเขาอย่างรวดเร็ว พวกมันเริ่มแตกตื่นกันทันที
“โฮก...”
ซอมบี้เหล่านั้นส่งเสียงคำราม พลางกระโดดและกวัดแกว่งกรงเล็บแหลมคม พยายามตะปบคนกับนกอินทรียักษ์ที่อยู่กลางอากาศ
น่าเสียดายที่หยางปินบินอยู่สูงเกินไป พวกมันจึงเอื้อมไม่ถึง
เสียงคำรามของซอมบี้ด้านนอกไปรบกวนมื้ออาหารของซอมบี้ขั้นเก้าที่อยู่ข้างใน
“โฮก...”
ซอมบี้ขั้นเก้าตัวนี้แม้จะกินอย่างสุภาพ แต่กลับเป็นพวกอารมณ์ร้อน มันคำรามอย่างเกรี้ยวกราดแล้วพลิกโต๊ะคว่ำทันที
จากนั้นก็พาพวกลูกน้องพุ่งออกมา
แต่ทันทีที่มันพ้นประตู เงาดำสายหนึ่งก็โถมเข้าใส่
เจ้าตัวนี้อารมณ์ร้อนก็จริง แต่ตอบสนองได้ฉับไว มันกลิ้งหลบไปด้านข้างในพริบตา ทำให้การแทงของหยางปินพลาดเป้า
เสี่ยวฮุยบินโฉบเป็นวงโค้งตรงปากทาง ก่อนทะยานกลับขึ้นสู่ท้องฟ้าอีกครั้ง