ยามค่ำคืน ควันลอยเป็นสายขึ้นจากสวนหลังวิลล่าที่หยางปินกับพวกพักอยู่ กลิ่นหอมหลายระลอกแผ่ไปทั่วฐานที่มั่น ทำให้คนที่อยู่ใกล้ ๆ เผลอกลืนน้ำลายตามกัน
แม้การอยู่ในฐานที่มั่นแห่งนี้จะไม่ถึงกับต้องอดอยาก แต่ก็ไม่มีใครใช้ชีวิตฟุ่มเฟือยขนาดนั้น
กลิ่นหอมนั่นทำให้หมั่นโถวในมือกลืนลงคอได้ยากขึ้นมาทันที
“เชี่ย ใครย่างเนื้ออยู่เนี่ย หอมฉิบหาย”
“ไม่ไหวแล้ว ทนไม่ไหว ฉันต้องไปขอชิมสักคำ”
หลายคนเดินออกจากบ้าน มุ่งหน้าไปยังต้นตอของกลิ่นหอม
แต่พอรู้ว่ากลิ่นนั้นมาจากวิลล่าที่หน่วยดาวร่วงพักอยู่ พวกเขาก็หมดใจทันที สุดท้ายได้แต่กลับบ้านไปแทะหมั่นโถวอย่างว่าง่าย
ขณะนั้น ในสวนหลังวิลล่ามีเตาย่างตั้งเรียงราย บนเตาแต่ละเตามีหมาป่าสีเลือดเสียบย่างอยู่ตัวหนึ่ง พลิกไปมาบนตะแกรง
หยางปินกับพวกเดินวนไปมารอบเตาย่าง บ้างก็รับหน้าที่พลิกเนื้อ บ้างก็โรยเครื่องปรุง ทุกคนง่วนอยู่กับงานอย่างสนุกสนาน
ช่วยไม่ได้ ในเมื่อรับปากลิงขาวไว้แล้วก็ต้องทำให้ได้ หยางปินรักษาคำพูดเสมอ
แต่ในบรรดาเตาย่างหลายสิบเตา มีอยู่สองเตาที่ทุกคนพากันรังเกียจ ไม่มีใครอยากเข้าใกล้
เพราะสิ่งที่กำลังย่างอยู่บนเตาสองเตานั้นคือสิ่งมีชีวิตรูปร่างคล้ายมนุษย์สองตัวที่ดำเกรียม!
หลังรู้ว่าลิงขาวพวกนี้คิดจะกินคน หยางปินก็ตัดสินใจทำให้พวกมันเลิกคิดเรื่องนี้ไปเสีย ไม่อย่างนั้นต้องเกิดปัญหาใหญ่แน่
ดังนั้น หยางปินจึงให้จ้าวคุนกับพวกออกไปหาซอมบี้ขั้นห้ามาสองตัว
ถึงอย่างไรซอมบี้ก็กลายมาจากมนุษย์อยู่แล้ว พอเอามาย่างไฟก็แยกไม่ออกหรอก